Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Abril de 2012.

Tympana

Hos dies passim audiuntur tympana.  Viae oppletae sunt gregibus veterem colentibus superstitionem.  Fortuna mihi partim fauit quod ex aedibus tympana non audio.  Sed, si eum cursum publicum adeo, ab episcopis atque bonis civibus occupatum, tympanorum sonus memorat me aliquantulum esse advenam, non totum hujus telluris.  Verum est: nescio quota parte sim romanus, graecus, germanus vel sinensis.  Sed non totus sum eorum qui tympana canunt.  Quamquam nonnullae mulieres oblique intuentur quasi persam vel afganistanum.

01/04/2012 18:23 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Non feriae

Sed ordinatri defectus, haec est causa cur afuerim hos dies.  Redeo animosus, cum magis in dies placeat, quamvis pravissime faciam, latine sententiam exprimere.

Etiam si parum vacabo, duos vel tres versus quotidie exarare conabar, conarique pergam.

14/04/2012 11:21 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Pugna canensis

Adeo jam Merlino fido ut sine retinaculo cum eo per has vias perambulem.  Sed hodie male fuit nobis.

In agro quodam eramus, ludo nobis carissimo intenti (ego lignum jacio, currit ille vesano furore --nonnunquam etiam dentibus lignum retinet antequam humum tangat), cum alius canis apparet in postico ejus agri qui proximus erat: canem dixi, sed melius dixissem caniculum, vel cuniculum, nisi quod vesanius ille latraret, et se contra saepem metallicam furiosius se jecisset quam Merlinus ad lignum.

Repente caniculus saepem transit et Merlinum petit.  Canis noster, qui alterum ne aspexerat quidem, se vertit pugnaturus et, antequam rem intelligere queam, en duo canes furiose contendentes, etiam adde virum qui super saepem caput effert (dominus sine dubio caniculi) furiose atque vesane (etiam ille!) clamitans:  "At comprime canem tuum!  Occidet canem meum!  Heu, occidet canem meum!"

Pugna re vera non erat: Merlinus alterius jugulum dentibus adeo solide tenebat, ut vix pipiare, ne quidem spirare posset.  Conatus sum, non sine metu (aiunt ad canes pugnantes periculosum aditum), eos dividere, sed frustra.  Id erat solamini, quod sanguis non effundi videretur.  Et quercus ille clamitans:  "Occidet mi canem!  Sed avelle canem tuum!"

Merlinus alterum denique mittit.  Quid ille?  In ictu oculi iterum Merlinum petit.  Rursus pugna, rursus planctus domini canis, rursus hic sub dentibus Merlini.  Sed brevior fuit iteratio: statim caniculus liber fuit, at nunc contra novam despexit pugnam, et currit ad dominum.  Qui gloriam extremam quaerens haec sapientia verba addit:  "Acriter verbera canem tuum!"

Scilicet, id ipsum facturus sum (cogitabam ego), cum culpa omnis sit canis tui, qui satis superque meritus est quod passus erat.  Tacui, profecti sumus.  Nihil ultra accidit, sed quam pessima hora!

15/04/2012 23:35 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Anglico sermone

Optima olim discipula, quae nunc linguam anglicam profitetur, candidum responsum narrat cuiusdam puellae septem annorum:

--Profestrix:  What's the name of your school?

--Puella:  My school is Santa Rosa.  Bueno, no, en English Santa Pink.

19/04/2012 15:37 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Intentique ora tenebant

Disputandum nil erat, putabam ego, de his notissimis verbis quibus incipit secundus Aeneidos liber, sed contra fiebat nuper, cum discipula quaedam in hispanicam verteret linguam ’y mantenían sus rostros atentos’ (quasi legeretur ’intentaque ora habebant’, vel ’servabant’) et nobis interpretationem recusantibus aliquanto petulanter responderet errare nos, cum se ipsam e reti universo versionem suam deprompsisset.

Hoc primum mi accidit, quoad memini, discipulum per rete versionem comprobasse, quod minime improbandum mihi quidem videtur.  Sed non facile fuit mihi satis demonstrare cur ita sentirem, illam interpretationem infidelem esse.  Quid?  Copiosior esset scientia barbato cuidam quam reti universo?

Quod ’intenti’ et ’ora’ diverso sint casu non maxime obstat, nisi fallor, cum per hypallagen facile solvatur difficultas.  Sed omne punctum est in eo, mea sententia, quod verbum ’tenere’ pro ’habendo’ prave intelligatur, cum illius significatio acrior latino sit sermoni quam nostro jam veteri ac trito.

(Graecum namque Latinumque idiomata plerumque pro veterrimis habentur, cum, mea sententia, potius in pueritia sint idiomatica, ut ita dicam, prae nostris, sicut dixi, jam antiquis ac deciduis.)

De significatione verbi tenendi, hoc primum est.  Alterum hoc: quae est vis verbi ’oris’?  Primum, bucca; facies, deinde.

Ad hoc, tertium, quid quod saepe in notulis legitur, de oppositione inter praeterita ’conticuere’ et ’tenebant’, nisi de eadem loquantur re, id est, de silentio?

Quid, quartum, dicere incipienti juvat, nisi silentium quod dictum postulat illud, ’favete linguis’?

Sed, cum ad versiones quas in manu haberem me contulissem, non paucas comperi cum discipula consentire; Victor J. Herrero, e.g., vertit ’y tenían atentas las miradas’.  In vetere editione vergiliana, quae assidua usura jam paene collapsa est, bibliopolii Hachette (Plessis et Lejay adnotantibus) legitur hoc: "Intenti: ayant pris l’attitude de l’attention, attentifs. -- Ora: le visage, tourné vers Enée".

Ex interpretationibus per hendecasyllabos factis non adjuvat, hoc in loco, versio Michael Antonii Caro (Bogotae 1873), omnium mea sententia pulcherrima, cum haec vertere omiserit verba.

Illa autem Gregorii Hernández de Velasco (Toletum 1555), sola est quae pedibus eat ad me, cum de silentio putet illa verba dicta: "Callaron todos, tirios y troyanos, / y atentos escucharon en silencio".

Quid censetis de hac re, amici?

24/04/2012 22:45 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 5 comentarios.

Musica caelestis

Lusciniae jam convalles cunctos pulcherrimo complent cantu, quem hoc anno die solis priore primum audivi.  Hac hebdomade quotidie eas canentes audio, mane, vesperi.  Quae musica formosior?

Immo est musica formosior.  Equidem vocem amicorum malo quam avium omnium et quorumlibet organorum.  Veniebam nescio quas quisquilias de passeribus scripturus, cum novos invenio atque etiam feliciores nuntios Sandrae et Neminis, qui mihi vera sunt musica caelestis, vel omni musica jucundiores.  Laetissimus eos lego atque relego, eorum copia maxime fruor, nihilne minuitur voluptas quod immeritum sciam esse me: laborem majore fecistis industria, amici diligentissimi, quam ego ardelio atque desidiosus, passeribus intentus, numquam fecissem.

Nunc, ope vestra dives factus, locos quos attulistis annoto atque recolo.

Ceterum, discipulorum non raro misereor meorum, qui magistrum patiantur tam neglegentem.

Lusciniae meae, valete.

26/04/2012 22:15 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris