Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Agosto de 2011.

Vesper augustus

Soror capillos meos heri totondit.

Hanc sententiam ibi, ubi legis, solam reliquissem.  Nam exprimere non possum quid illa tonsio cordi meo constituat, quod gaudium, quae voluptas.  Nescimus, pueri per aedes parentum cursitantes, quantum beatitudinis recondamus in futurum.  Soror --id est, soror major, quam domi, brevissime, ’puellam’ appellabamus-- jam tum gaudebat fratres minores tondens, vix ipsa adulescens, quandoquidem tonstricem fieri tunc cupere se dicebat!  Ex omnibus fratribus paratissimus eram ad caput submittendum Puellae manibus, cujus celeres digiti nescio quam agitationem simulque pacem effundebant super me...

Non, non erat futura tonstrix...  Quot annos ab illo?  Quadraginta, quinquaginta forsan.  Heri et vacui et simul eramus --haec sunt temporis verni munera--, memineram his diebus frustra quaesisse tonstrinam, pueritia repente adstitit:  "Num tonderes me, Puella?"  Illa, primo mirata:  "A, sed, nescio an valeam...".  "Quid ais?  Tu optima eras tonstrix".  Initio nihil intellegebat, plane oblita sui; sed paulatim recordatur...  Quaesivi deinde forfices...  Longos haustus hausi pueritiae...

Soror capillos meos heri totondit.

08/08/2011 21:25 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

De obscuris et de splendentibus

Laudator non sum praeteritorum, praesentia vero non admodum extollenda duco. Sed a!, quam dulcis res est rete hoc, quo mundus in manu videtur esse captus.  Dicam quae hebdomade ultima acciderint mi, cum carmen translegenti Henrici Heine sub oculos venirent Epistulae obscurorum virorum (poeta namque Dusseldorpiensis, in carmine c.t. ’Germania, fabella hiberna’, theologos et templum insectatur Coloniae Agrippinensium).  Notula in ima pagina has epistulas vocat "jucundissimam saeculi decimi sexti, et omnium temporum, saturam".  Considerate quam cupidissime quaesierit epistulas tales is cui tam cordi sint risus atque facetiae.  Sed frustra tunc quaesivi: tunc enim Rete hoc universum non advenerat, non bene memini utrum ne computatra quidem jam advenissent.

Quam aliud nunc!  Nam die martis proximo surgo de lecto (ubi legebam, nam mos est mihi legere jacenti) ac locum hoc statim invenio reti: nuper editae sunt epistulae et latinae, et in hispanicum conversae (optime quidem) sermonem.

Dixi martis diem?  Jovis die vir quidam foris erat cum libro, quem habebam jam, quam vili pretio!

Et, procul dubio, in albo televisifico legere potuissem multis in locis, sicut in hoc, exempli gratia.

O tempora, o mores!

11/08/2011 22:00 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Rectum loripes

Ternas quaternasve litteras quotidie lego meorum obscurorum, sed plurimo risu.  Heri inter alia quae notaveram (saepe graphio notare soleo locum vel verbum quodcumque oculum feriat; aliquid simile video fieri in codicibus Alexandrae, sed haec lepidiore manu) hoc verbum insolens vere oculum fodit mi: ’proximius’.  Hoc comparativum superlativo prave addito (mea sententia) documentum primo aestimavi deterrimae latinitatis obscurorum ’magistrorum nostrorum’.

Sed jam eram hodie notitiam additurus computrato (quod est mihi magnus et nunc vere nitidus compositusque codicillus), cum bis doceor ab ipso computatro (cui memoria est mea multo tenacior): A) jam aliquid simile olim adnotatum esse a me ipso ex auctore classico (Seneca); B) ipsius rei plane memet oblitum esse.

Ecce locum Senecae (Epistulae ad Lucilium, CVIII 16):  "Cetera projecta redierunt, ita tamen ut quorum abstinentiam interrupi modum servem et quidem abstinentiae proximiorem, nescio an difficiliorem, quoniam quaedam absciduntur facilius animo quam temperantur".  Eundem locum indicatum invenio a Felice Gaffiot in opere suo lexicographico.

Hoc autem ’proximiorem’ documentum est verbum tale fossile ut ita dicam factum esse Senecae saeculo, jam illis hebetari superlativum hoc, vix ultra ’propinquum’ exprimere.  Hocne usus est verbo alius illius temporis auctor?  An soloecismus est Senecae (hispanici auctoris obiter dicam)?  Nescio.  Dicerem nullum alium auctorem hoc usum esse verbo, sed, quis mihi fideret?  Nequaquam egomet.

19/08/2011 22:56 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Quid vel quis exspectatur?

20110831225625-11viii29-060.jpg

In Britanniam, in regionem Francogallicae nationis vocatam olim Aremoricam, adieram nunquam.  Hoc hodie jam verum non est.  Illinc nunc redeo, ut ex itinere soleo, et visis exsultans et via defessus et domus recuperandae cupidissimus.

More utar communi atque amicos inimicosque imaginibus et fabellis onerabo.  Quid lectoribus in hanc paginam incidentibus?  Hoc.

Est in Portu Namnetum amoena via quae judaica vel judaeorum appellatur (rue de la Juiverie nisi fallit memoria) ubi, die quo fui, populus frequens vespere fruebatur aprico ad mensas media via consparsas colloquens variasque bibens potiones.  Multa pulchra in via erant (non pauca ad mensas sedentia) sed photogramma non ausus sum excipere nisi ex fronte domus cujusdam, quae emblema quod videtis ostendebat.

Quod emblematis magis miror est illud 'exspecto donec veniat' quod non bene intelligo; nam imaginis fons (memoria tenere videor, sed Alciatum, Bocchium, Hypnerotomachiam nuper sine successu percurri) est mulier quaedam, altera manu testudinem, alas altera tenens, hac voce 'velocitatem sedendo, tarditatem tempera surgendo' illud monens, extrema esse fugienda.

In Studio Generali Salmanticensi, in aula 'Scholarum Maiorum' (sic vocantur), id emblema conspicitur in pluteo primi tabulati, juxta aliud in quo duo pueri inter se mediam tenent sphaeram hoc dicto: 'medium tenuere beati'.  Idem omnia significant, puto, illam notam 'auream mediocritatem' vel illud celebre 'nequid nimis'.

31/08/2011 22:56 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris