Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Enero de 2010.

Male coepta, utinam meliora fiant

Redeo.  Absentiae causa morbus fuit.  Non morbus qui Thersitae corpus aut animum, sed ejusdem ordinatrum correpit.  Decem dies nihil feci.  Josephus tandem doctissimus arcessitus machinam tersit, perviam reliquit.  Heri bene operabatur.  Sed hodie... Nescio quid accidat, at tarde in loca venio, interdum quaedam rara fiunt.

Ergo, si denuo abero, jam scietis non me, sed machinam minime valere meam.

Dum redeam, omnibus optima exopto in hunc annum MMX.  Valete.

10/01/2010 20:44 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Vinum solitudinis

Morbum interretialem fere mortalem passum est ordinatrum meum.  Non autem mortuum est.  Ecce: scribo adhuc.  Sed penna hebetata est.  Breviter dicam de libro quem nuper finivimus, cujus titulus supra legitur.

Auctricem, Irene Nemirowski, non multis mensibus novimus, ex fabula qua Francogallia a Germano capta describitur, cum timiditate aliquorum, aliquorum fortitudine.  Mulier nostra cito facta est, nunc amamus quasi veterem amicitiam.  Aliquot ejus fabulas legimus, hanc precipue ea de causa cupiebamus, quod titulus pulcherrimus nobis videbatur.  ’Vinum solitudinis’... nonne lepidum?  ’Edetur proximo septembri viliore pretio’, dixerat bibliopola; atque respuere non ausus sum, ne fastum atque divitias meas viderer ostendere, si pretiosiorem editionem postulavissem.  Exspectavi ergo, decembri in manibus tandem habui.

Qui ’David Golder’, ’Saltationem’ et ceteras Nemirowski fabulas legerit, nihil fere novum in hac inveniet.  Patet Irenem suam vitam saepissime narrare.  At quo lepore, quo acumine, qua elegantia!  Quamquam nihil nisi vitam suam narrare sciisset, inter egregias erat numeranda.  Haec fabula puellam sumit ex Ucraina, a matre relictam, a sola institutrice gestam et fere amatam, Sankt Peterburgum deinde latam, deinde, post russicam rerum eversionem, in Femingiam eductam, paulatim ad amores apertam: non jam puella, sed femina facta, postremo Lutetiam pervenit.

Mirus est aspectus Sankt Peterburgi sub eversione ex oculis puellae.

Ecce quod mihi maxime placuit: memoria auctricis, plena minusculis rebus cum colore, odore, sapore.  Vide vicum natalem, sub pulvere luteo planitierum asiaticarum, qui inter dentes crepitat...

17/01/2010 20:36 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Umbra amissa

His diebus iterum multos experior circa me melancholicos.  C. y M., ut solent, tristiores.  Cara P. stat, sed cholicum patitur.  Postremo propinqua vicina, domina Felisa, annorum ferme octoginta sed plerumque alacris et ad risum proclivis, hodie me convenit et de valetudine queritur longis minutis.  Quid accidit?  Alius tristis in caput cadet meum?  Num nubes, quae totum operiunt caelum triginta jam diebus, cum solem, tum animum hominibus obscurant?  Ipse magnum sentio desiderium solis.  Sed tristitiam non patior potiri me, et variis rebus intendo quotidie.  Huic quoque blogo, nam nolui diem hunc praeterisse illibatum.

De quo scribam?  Ad libros me conferam, ad materiam caram.  Multos diversissimosque legi, despiciens ut suevi monitum illum Senecae philosophi.  Placet distrahi.  Alium de mathematicis, alium biographicum (de imperatore Willelmo II, Aemilii Ludwig), alium de fabulatrice galla (Nemirovski), diarium viri germani sub regimine nazistico (Reck, Diarium viri desperati), fabulam Gogol, aliam Chamisso, plures relectiones...

Duo scribam verba (ne nimis videar piger) de Chamisso, cujus nihil legeram.  Saturnalibus soror librum donavit, multis ornatum picturis, auctoris notissimum, id est, fabulam de Schlemihl homine qui umbram amiserat.  Fateor imprimis libros delineamentis picturisque stipatos, si fabulae sunt, minime placere: immo illos fugio, nam loca et personas et actiones et vestes, omnia denique a visu capienda malo meo more fingere, per propriam phantasiam.  Idem credo sentire omnes quibus facile mens fingit quae oculis percipiantur.

Sed ad rem; equi donati dentem cave inspicias (aiunt Hispani), id est, vitia in dono noli quaerere, accipe donum quodque quasi optimum.  Et placuit quidem, nam liber, parvulus, tanto amore fabrefactus quanto donatus erat (et eodem exitu).  Quid de fabula?  Mira, rara mixtio generum, non inlepida, rari coloris, prisca narrandi libertate.  Quid simile?  Hoffmann, forsitan, sed Chamisso eo caret unheimlich illius.  Est in hoc aliquid encyclopediae, aliquid mille et unius noctium.  Si non male intellexi, Chamisso pueris amici narraverat, sicut Carroll amici puellis.

Ceterum, illud dubito: qua pronuntiatio nomini Chamisso?  Francogallice, Samissó?  Quid Germani?  Camísso?  Khamísso?  Schamissó?  Si potestis, amici, ignorantiae medemini meae.  Valete.

24/01/2010 22:31 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

De nomine stellae

Mea parva amica Snehal, puella aragonensis pulcherrimo corpore indico, jam stellam habet cognominem.  Donum fuit patris, qui per interrete obtinuerat ex catalogo stellarum ’in linea’.  Nunc Snehal exsultat, ex me per matrem postulat ut noctu exeamus ut in nocturno caelo propriam et cognominem stellam ipsis oculis videat.

Stellam quaero (AR 22 h 10 m, Dec - 28º 17’).  Est, nisi fallor, in Pisce australi.  Ne Snehal decipiatur timeo, nam stellae magnitudo sexta vix sine lentibus decernetur nocte nigerrima.  In praesentia spem nubes procrastinant.

Sed cum primum sol diu splendeat, iterum nox sine nebulis stellas monstret, exibimus ad Snehal sidus videndum.  Digito monstrabo pulcherrimam Formalhaut atque illic, inquam, stella tua est.

26/01/2010 20:04 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris