Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Julio de 2008.

Necessarii

Meridie vel paulo post scribo, nam his diebus male cessere conatus scribendi prima vigilia, ut mos est.  Etiam difficile fuit, qua de causa nescio, ad alia bloga quoddam adscribere.  His ergo lineis pauca dicere liceat prius frustra dicenti, paucaque diu scribere timenti ut noctu possit.

Video et Pastricem et Neminem libellum Klimi legisse de arboribus, facetum, swiftianum opus de quo pauca scripsissem mense februario proximo, quo aegrotulus legerem.  Hanc commendabilem fabulam multo me melius commendant ambo, atque voluptati erit Sandrae parere.  Mihi quidem voluptas fuit memoria recolere holbergensem narrationem.  Ceterum hoc praestat amicorum sermo, bis terque recordatione frui praeteritis.  Quae igitur gaudio tibi fuerunt, facilius peribunt si solus vixisti, contra si necessariorum bene comitatus, millies perfrui poteris, toties quoties verbis illa sint vobis recolenda.

Res commonefacit quod quibusdam conventiculis nostris accidit jam saepius: nam, juvenes tum jocose convenientes (in cena praecipue mercuri dierum) cum jam hodie paululum consenescamus, joca atque facetiae nostrae nimis repetita esse interdum incipiunt.  Satis superque inter nos noti, nonnunquam verba convivae cujusdam recitare possemus ceteri priusquam os aperiat.  Si quis alienus adesset, quales nos existimaret, ridentes quaedam inania quae millies jam risimus?  Vesanos aliquando, diceret Alcibiades ille.

Hoc in cenis familiarium et necessarium accidit.  De hesterna cena, cras forsan.  Valete, amicae et amici.

01/07/2008 17:48 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Alcalá de Moncayo

20080703201347-8i27-019.jpg

Alcalá nomen est in Hispania percelebre cujus origo illud est arabicum ’qalat’ id est ’castra’ vel ’castellum’ --hic adhaeso articulo, alias sine eo sicuti Calatayud (Qalat ay-yub, ’Castellum Job’) vel Calatañazor (Qalat al-nasur, ’Castellum vulturis’ vel avis similis). Michael de Cervantes natus est Compluti, vulgato sermone Alcalá de Henares.

Vicus noster, sub monte Cajo jacens, militiae fuit Templi, deinde Sancti Johannis, cum bellum adhuc esset quotidiana res in paeninsula. Sed nunc claudicat civitas, exigua et senescens.

Ultimo die junio in hoc vico cenavimus aliquot amici, ab Francisca et Josepho invitati. Nihil eorum domo optabilius, quam nunquam intus inviseram (etsi foras praeteriens aliquando possessori invidissem). Vetus est pistrinum quod triginta abhinc annos grana adhuc in farinam reddebat. Parietum rimas, cedentes trabes vel incerta tecta improbo et tenaci labore restituerunt hospites nostri, qui nunc splendentem domum viatoribus et amicis magnifice praebent. Nonnunquam adest --Francisca narrabat-- ultimus pistor, etiam hodie Alcalae habitans, cui seni nunc placet restitutum videre locum ubi aetatem labore transegit suam.

Optima fuit cena: tajin, pransum maurum exquisitum. Sed, cum non omnes inter nos bene noti fuissemus, aliquanto rigidus et severus fuit sermo: contra atque accidit cum veteres convenerunt amici, meliore adhuc aspectu volumus apparere quam sumus.

Francisca nobilis mulier est, digna vestrum cognitione. Lutetiae nata, avida discendi, ingenio arti prompto, mira libertate vixit atque vivit. Hoc tantum inter anecdota narrem, quo omnes die praeterito, cum in caupona potaremus, multum risimus. Sermo in computatralia adierat, cum Francisca confiteri ausa est interreti se carere. ’Quid, interrete non habes?’, quaesiit stulte miratus Thersites. Cui respondens (o, possem ego dulci accentu hic canere, dipingere surridentem vultum!) Francisca ait:

--Non, interrete non habeo. At habeo asinam. Num tu asinam habes?

A, qui rubor!

[Imagine careo recenti, quam videtis februario feci. Nunc omnia virent.]

03/07/2008 20:16 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Auctrices

20080704212239-8i27-042.jpg

Nudius tertius legi denique Elegantiam ericii Murielis Barbery. Placuit (alioquin non finissem), sed non nihil vexabar ab illo janitricio spiritu, ut ita dicam, se ab omnibus abscondendi. Est modus in rebus. Et qui nimis palam et prae hominibus vitam egit, publicae opinioni intentus, et qui nimis clam et extra humanum commercium aetatem degit, placita communia aspernans, pariter uterque ceterorum judicio se gessit. Quid vulgarius quam vulgus omnibus effugere modis? Et quam comice exquisitus ille dominus Ozu qui tabulam batavam geminare jubet ut atrio pendeat, atque mozarteum requiem canere cogit latrinas!

--At ille nolebat: filia fuit vel neptis, quae fecerat! --queritur Teresa, non nihil jam ipsa vexata jocosis Thersitae vituperiis. Hilaritatem compescui, cum minime meis ocellis displicere vellem. Nam dubium de nobis judicium putamus fieri si carpitur et vellicatur quam commendavimus lectionem.

Interim ego, ut ardentis est amoris tirocinii, avide perlego quotquot codices tradat puella. Amantis amens amans non modo labia ocellos genas et omne corpus videtur sed animam totam velle devorare. Cunctos a mulieribus scriptos reperio, et in hoc quoque caute taceo, ne quaestio oriatur nova. Ceterum nihil ad me de sexu aut genere scribentis, modo sit plausibile quod perfecisset opus.

Inter ea ergo quibus anima pascitur animae meae, dignam vobis aliam seligo auctricem, etiam francogallam: Fred Vargas cognomine (nomen mulieris oblitus sum, mediaevalistae et archaeologae) fabulas scit condire detectorias solitis materiis scite commixtis: en detector sagax parumque delirus, secretum appetendum, personae bene compositae, protervi maligni...

[In imagine (februaria): parvae reliquiae cinguli muralis Alcalae Montis Caji. Valete pancratice!]

04/07/2008 21:22 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Harmonia mundi

O factum male! Aedes jam bilbainorum non sunt vacuae! Regressi enim sunt, velut aves peregrinae, vicini aestivi temporis. Quo modo certior factus sum? Dicam. Legebam mane in lecto (illo quem harundo foedaverat), cum divinum silentium matutinum harmonia quidem caelestis corrupit: baritoni vox in ’Ave Maria’ Schubertis placide irruperat, tota comitata cohorte violinum tibiarumque. O factum male!

Dimidia jam Caesaraugusta aestivat in tarraconensi litore, vasconum aliqua pars circa montem Cajum. Incolae autem vicinitatis ne gradum quidem faciunt. Ubi tempus teratur melius quam hic? (est communis opinio).

Ceterum Tarraco caesaraugustanis locus est feriarum agendarum jam per annorum duo milia, si Martiali credimus, qui in I xlix celtiberos et sedetanos dipinxit fugientes, sed non tempore aestivo, sed hiemantes, per brumam, ad illa litora:

   at cum december canus et bruma impotens
      aquilone rauco mugiet,
   aprica repetes Tarraconis litora
      tuamque Laletaniam.

Quis dixisset? Laletania Barcinonensis est regio. Valete.

05/07/2008 20:51 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Discipulus aestivus

20080707220133-8v22-033.jpg

Officio docendi fungar hoc aestivo tempore. Nam cum tumescerem aliquando doctissima me doctore cane, ’hic Rhodus, hic salta’, dictum fuit, et nunc est mihi saltandum. En discipulus, in photogrammate eum contemplamini. Hoc autem cavi:

--Sed ego doceam latine sane!

--Quomodolibet, sed doce.

Doctus ergo erit a me Budi quem ante vites videtis aureum ut aiunt captorem.

Nam olim (proximo millenario) docilem canem, Lupam nomine, docueram. A quam callida et pulchra canis! Melior discipulus nunquam mihi fuit, nemini prius tot verba latina feceram!  Semper id cuilibet ultro confessus sum. Dixeram ’Lupa, sede!’, et Lupa illico considebat, ubicumque tunc esset, et sedebat ne aurem quidem movens dum illud non audiret ’Lupa, veni!’ Quam alacer tunc incessus, quo caudae remigio!  O Lupa, o unica latine intellegens canis!

Si nosse vultis, en jussa quibus Lupa parebat. VENI: et veniebat ad manus. ABI, et longe a nobis sese recipiebat. SEDE, et sedebat (quod perutile erat cum autocinetum quoddam appareret vel in tabernam ingrederemur). CUBITUM, et in cubile quod domi apparatum habebat abibat. MECUM, et juxta nos currebat cavens ne anteiret. Callidum animal! Sermocinando tantum deficiebatur! Sed oculis omnia atque signis exprimebat. Surda extrema senecta sub rotis periit autoraedae longae. Requiescat in pace!

07/07/2008 22:17 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Impatiens

20080708205737-8vii1-015.jpg

Feles intrare vult.  Nemo eam audit.  Fervet, micat, crissat: ungulis vitrum radit.  Tandem ad fenestram eam repperimus ridicule implicatam.  Machinam arripio.  Sed ea severa subsidet.  Fatua!

08/07/2008 20:57 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 4 comentarios.

Calamitas calamaris

Miram voluptatem sentio cum post verbi cujusdam sonos sensum antiquum inopinanter percipio, ac si sensus ille priscus cum hodierno et assueto aliquanto discrepat, majorem tum credo eam voluptatem fieri. Quam in primis gliscere sentio in vocabulis illis, nobis adhuc usitatissimis, per quae pellucet et quasi per rimam conspici potest orbis antiquus, atque saturnius ille cultus quo prisci romani versarentur.

Illud mihi primum accidisse videtur, memoria repetenti, eo die quo trans adjectivum RIVALEM, qui nihil prius quam ’inimicum’ sibi vellet, rivum videndi facultas data est duosque illos agricolas aeterne bellantes (uti ’duellum fustibus’ a Goya atrociter pictum) de parvulo fluvii umore. ’Rivalis’ enim initio non ille ’inimicus’ fuit, sed qui eodem fluvio cum aliis fruebatur.

Quam multa sunt vocabula per quae illa antiqua Roma ruralis pervia nobis est! Verba enim CERNERE COLERE LEGERE labores agricolarum prius significant quam ceteros additicios sensus. Ante PUTABAT vites et ficus rusticus quam aestimaret nemo aut computaret, LENTIBUS ille altus prius quam iis uteretur astronomus vel librarius. LINEA funiculus fuit e lino factus antequam scriberet nemo. Nonne VERSUS faciebat arator nullo adhuc noto deliro poeta? Tunc vero idem erat DELIRARE atque sulcum flectere, a recta linea aberrantem. Nimis longum esset cuncta percurrere verba quae Romam antiquam et ruralem resipiunt.

Attamen... Heri casu incidi (nescio quid quaerens) in verbum CALAMITATEM: oculi notulam annexam vix perceperunt. Stupui. Calamitas e calamo? Legi tunc sententiam qua Gaffiot illam primum definiebat: ’morbus qui culmis nocet cerealibus’. Mirum. Aliud verbum rusticum, cogitavi. Si ’calamitatem’ a ’calamis’ provenit, verbum ’calamus’ exiit in diversissimos sensus et maxime inexspectatos, nam omnes consentiunt illud originem esse verbi ’calamarii’, qui primum vim habuit ’receptaculi calamorum’, deinde ’atramentarii’, postremo (cum cephalopus ille atramentum vel quid simile eiacularetur) ’lolliginis’ (qui nobis hispanis est ’calamar’, francis autem ’calamar’ vel ’calmar’, ’Kalmar’ etiam germanis, italicis vero ’calamaro’, cum atramentarium ’calamaio’ adhuc nominent).

Sed Meillet, deinde, eam comparationem, ab antiquis fotam, inter calamos et calamitates, reicit; noscens homo non calamos legit post calamitates, sed ’clades’ et ’incolumes’. Valete.

10/07/2008 22:08 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Detentus

Affinibus et amicis grate circuitus impedior tamen quin de hoc blogo (vel de alio ferme quolibet) quid cogitem, vacui temporis expers.  Coquus factus sum et dux peregrinorum!  Valere ergo vos jubeo quattuor vel quinque diebus: valete igitur!

13/07/2008 11:28 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Peppe

20080717220636-8vii15-003.jpg

Hic est amicorum minimus natu: praenomen ei Peppe indiderunt parentes, canaria Alicia et suetus Sven, ne non quid simul habeat saporis hispani et scandinavi. Haec novi amici placent nobis: quod est homo inquietus sine molestia.  Quod oculi ei curiosi sunt.  Deinde quod simul ignotos non respuit, nam in gremio Thersitae multa loquentis (et sine auxilio personae) securus jacuit.  Etiam quod magis rideat quam ploret.  Postremo, quod nonnunquam, o felicitas, requievit.

17/07/2008 22:35 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Benevolae I

Cuncto jam mihi soli potitus tempore, lectionem finio fabulae Johannis Littell cuius supra videte titulum. Librum commendaverat (et commodaverat) Francisca lutetiana, de qua paucis diebus loquebar. Amica autem nostra legerat curiositate adducta, cum de opere hoc longe disputatum esset. Quamquam nihil de ea disputatione audivi, nunc dicam ego quae placuerint.

Hoc in primis: fabulam bonis lectoribus dignam habeo. Satis vigoris, satis elegantiae verborum, satis inventionum, satis historicae doctrinae. Auctor litteras non plane ignorat classicas, quod rarius in dies fit. (Titulus, nisi fallor, ad Eumenides alludit.)

Utrumque initio, et usque ad mediam fere fabulam, maxime placuit: alterum, quod ille ’ego’ narratorius (qui Germaniam delineat nationalsocialistam) germanus sit superstes, non germanus quilibet, sed germanus plane conscius illorum scelerum; sed idem non monstrum horribile est, non inmanis fera cruoris avida (en alterum plausibile), at homo quasi vulgaris vel, potius quam vulgaris, vir egregio cultu praeditus.

Etenim certior sum factus nihil de Germania nazistica (aut de multis aliis rerum gestarum) intellecturum qui id tantum ad beluas et vesanos pertinere, nequaquam ad cives communes. Contra illam Europam (rene vera credimus fuisse solam Germaniam?) cives communes, nimis a! communes fecere. Fuerunt certe, ut in bello, deni ex centenis vesani qui liberius agerent; vesanus certe fuit Adolfus ille et ceteri tales; sed major gestorum pars opus fuit hominis communis.

Spem huius notionis explicandae dant fabulae prolegomena, quibus persona prima ’iterum pateat’, ait, ’negare non conor fuisse me conscium huius illiusve; reus sum, vosque innocentes, sophos! Sed utique ii homines esse deberetis qui agnoscerent se fortasse facturos quod ipse fecerim. Minore fortasse diligentia, minore etiam fortasse desperatione, veruntamen utcumque. Rem certam opinor habendam, ab historia moderna demonstratam, quemvis hominem, vel ferme quemvis, certis datis condicionibus, agere secundum jussa; et, ignoscite mihi, sed minimum discrimen aditis futuros vos exceptionem; equidem non fui’.

[Longior factus, cras finiam, spero. Valete]

18/07/2008 21:44 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Benevolae II

Illam autem spem (explicandi quo modo ex communibus viris nazistica nasci possit belua) paulatim amittit lector fabulae Johannis Littell.  Jam initio doctus est lector nazistam nostrum homosexualem fuisse (quod nondum anomalum vel pravum est; minus autem vulgare); idem deinde matrem odisse; vitiavisse sororem...  Quorsum imus?  Non ita, non ita.  Fabula sensim esse desinit, fabula historica fit (quod mihi quidem minoris est); fabula historica non spernenda, sed alia inter tales.

In finem appropinquans cur Thomas tam facetus homo fuerit lector intellexit: Maximilianum monstrum horribile fuisse finis ipse docet.  Et quod pejus est, hic Maximilianus, cum illo collatus quem per octingentas paginas didicimus, vix stat: ruit persona.  Difficile est hanc fabulam cum egregia illa Basili Grosman, aliquot mensibus lecta, non comparare.  Sed comparationem amittamus.

Finis ergo mirum in modum lectorem decipit.  Hunc tandem ad finem tot paginae?  Hoc erat quod auctori dicendum erat, nazistas inmanes beluas fuisse?  In errorem non esse nos adducendos quia musicen amet, philosophice alteque disserat, honeste plerumque in necessarios se gerat?  Hoc decipit.  Aut hoc, contra intellegendum: hominem quamvis communem humanumque doctumque, posse per bellum, per sanguinem, inter scelera versatum, in monstrum exire?  Decipit.  Notio vulgaris utraque.

Sed fabula, iterum dico, digna est.  Omnia (quod siam) argumenta vel somnia quae illam vesaniam faverunt hinc illinc, vel in sermonibus vel in narratione, legere possumus: animus vindictae post pactum parisinum, ethnica phantasmata de germanica majestate, darwinismus male concoctus, odium in communistas judaeos miserabiles; cetera.  Crudelitas etiam et progressus in orientem, genocidia in Polonia, in Caucaso.  Campi trucidationis.  Convivia nazistarum hominum, vita berolinensi sub his partibus.  Progressus russicus in Berolinum.  Collapsus.  Auctor laborem grandem suscepit et perfecit.

Et consilium auctoris primum, ut opinor, optimum denique est: illa omnia crudelia, vesana, stulta, ejus hominis voce narrare cui omnia, nisi in fine, commoda, opportuna, temptata, non aliena fuerunt.  Patibulum cruciatusque ex officina delineare.

19/07/2008 08:02 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Ciconiae

20080721110634-8vii15-054.jpg

Nihil magis in Aragonia videre Svenus cupiebat quam ciconias, de quarum ingenti numero audierat domi, in oppido Alfaro viventes. Alfarum, media in valle fluminis Hiberi, inter Tutelam est et Calagurrim. Multae aves horum tecta moenium occupant sed mirum in numerum tecta colunt unius templi quod ’collegiatum’ appellant. Ciconias numeravimus, quantum in nobis fuit, usque ad sexaginta et quattuor. ’Has aves maxima diligentia Sueci respicimus. Anno proximo (narrabat Svenus) quattuor ciconiae in tecto vicinarum aliquot minuta subsederunt, cito avolantes. Adhuc hodie de re maximo studio gaudioque colloquuntur’.

21/07/2008 11:06 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

20080721111045-8vii15-027.jpg

Aliud photographema apponere conabor, nam dubie in primo ciconias cerno. Valete.

21/07/2008 11:10 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Chirurgus

Heri amicus (eorum qui, ut hispanice dicimus, unius manus digitis numerantur) sub cultello fuit chirurgico. Multis jam diebus moli erat ei collum vertere: ludibrio improbabamus quod nimis rigidus in nos se praeberet. Proxima autem hebdomade risum compescuit dolor atrox. Causas celeriter medici perscrutati sunt, examen denique radiologicum quod per strata fit tubellum monstravit (ultimo veneris die) quod grandius factum medullam comprimeret cetera ciens maleficia. Operari urgebat. Removenda erat vertebra, tumor tollendus, vertebra reponenda, ex cute et osse crurali antea restituta. Mera descriptione horrescebamus.

Chirurgiam spectantibus in nosocomio pessimus fuit mane dies. Quis amico non timeat, maxime etiam optimo quoque? Quid, si saluti tutandae in discrimen venirent motus manuum pedumve? (Amicus noster musicus est, scitissime clavile canit.) Metus autem amicum amittendi nimis atroces aspectus aperiebat, quibus conivere potissimum placuit. Itaque, etsi bonam, renidentem spem inter nos exhiberemus, morem meum scurrilem coercere facile fuit. Uxor ejus, fortis mulier, vultum gerebat placidum, ne desperationem aegroto significaret. Ceterum is, ut solet, animo integro, fortissimo praebuit se.

Sub cultello duas horas fuit: hora undecima et dimidia ingressus est in conclave maximae vigilantiae. Hodie mane, cum bene egisset noctem, in cubiculum redactus est. Cum viderem, stupui. Praeter collare et apposita, praeter fistulas quibus vulnus stillabat in sacculum plasticum, sanissimus videbatur, animo garriebat joviali de quolibet. Etiam caput huc illuc movebat! (Vix credere poteram.) Verâ nunc laetitiâ hesterna repetere poteramus, praecipue cum exitum exspectantes diceret uxor amici, quasi secum reputans:

--A, chirurgia! Haec res vere est utilis, et non litterae latinae vel philosophia!

Audientes risimus. Quid praestabilius quam amicum videre amicis fidelibus stipatum, quid optabilius quam inter amicos esse?

22/07/2008 22:28 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Nodus

20080725221509-8vii20-064.jpg

Duos iterum dies ultra Pyrenaeos, amicorum domi Michaelis et Mariae, quos jam paene duobus annis non conveniebamus. Sed ita eorum domum accepti sumus, ut biduo una fuissemus. Amicitiae ex imo corde manantes in hoc quoque experiuntur, quod usum non terit tempus. Paucis, colimur velut reges: in thalamo cogimur requiescere. Ceterum, aedes ruri sunt, ut saepe fit in Francogallia, horto viridissimo circumdatae ubi tres antiquae quercus, o maxima felicitas!, in caelum extollunt cacumina.

Duos annos: nimis temporis! Mathildem, puellam quam noveramus Mathildem, mulierem factam invenimus. Quam longa! Qualis forma! Pudet eodem vetere modo amplecti, osculari. De ea arripienda, in altum tollenda sicut olim, ne per somnium quidem. Sed aliud magis miror quam adauctum corporis: in femina hac desidero motus illos alacres et celeres. Nunc lenta incedit Mathilde, malum capit, subridet, caput vertit nova, mira, suavi gravitate.

Michaeli juvat nodos facere. Mihi placet eum videre: etiam ille placide movetur. His nodis omnes sumus illaqueati.

25/07/2008 22:19 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Gallina cum pullis

20080726223800-8vii25-064.jpg

Iterum conventus familiaris. Frater aedes locavit in Guadarrama, in loco naturali, lege cauto, ubi novas ultra domus aedificare non licet. Aiebant regias esse, cum arboribus, pratis graminei cespitis, piscina nando apta, amplasque satis commodasque ut omnes nos capere possent. Matrem itaque et nos ceteros ejus liberos invitavit frater. Mater annuit reluctans, ne nimis facilem se praeberet, at quid sibi, questa est, cum illo amoeno loco, si cum omnibus liberis una esse non potuerit? Hoc jussu constricti, in amoenissimum illud palatium mercuri jovisque diebus fratres omnes convenire decrevimus.

Laetitiâ incita, mater occasionem arripuit et pedem cum saxo quodam collisit. Nunc jacere debet, donec pes sanet, et omnes velut planetae solem eam circuimus officiosos piosque per gyros. Illa ambulare non potest, sed contentissima est, gallina pullis circumdata.

26/07/2008 22:38 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Noltenius

Fridericus Noltenius edidit ’Lexicon Latinae Linguae Antibarbarum Quadripartitum’ (Lipsiae 1744). Casu in has paginas incidi, quarum multae lectione dignissimae sunt. Libri frons Erasmi nomen exhibet his verbis: "Artes extenuantibus et dicentibus non opus esse facundiâ prudentissime respondit: Nec opus est barbarismis et soloecismis". Jam initio liquet hoc opus eo conamine esse compositum, ut latine scribentium paginae mendis, dubiis, inaniis purgarentur. Noltenianus igitur labor ad latinum vivum pertinet, qua de causa perutilis mihi quidem videtur.

Exemplo sit verbum ’interesse’, deterioris ut aiunt latinitatis sed quod europaeis sermonibus magnam progeniem reliquit; qua de causa qui suo saepenumero sermone dixit interés vel interêt vel interesse idem Latine dicturus, verbum par non offendens, cunctatur, dubitat, non raro claudicat. En quae de hoc verbo Noltenius sentiat:

"INTERESSE: pro fenore, usurâ, pecuniae quaestu, speciatim etiam pro lucro cessante et damno emergente, barbarum, et priscis iurium Romanorum collectoribus incognitum; qui pro loquendi modo posteriori habent, id, quod interest L. Un. C. de Sententiis, quae pro eo, quod interest; item commodum, vel incommodum medii temporis L. 82. pr. de Legatis 2; item quantum mihi abest, quantumque lucrari potui L. 13. pr. Ratam rem haberi. Quamlibet igitur his modis hoc vocabulum barbarum emendari possit; suaserim tamen, ut, quemadmodum Theologi, Medici ac Philosophi faciunt, ita etiam ICti illis locis, ubi obscuri fiunt, si ab receptis, ut ut barbaris vocabulis, recedunt, stilum suum ad morem loquendi apud ipsos receptum accommodent."

Non omnia intellego. ’ICti’ imaginor esse ’jurisconsulti’. Quibus ignoscit Noltenius (ipse forsan juris peritus, si ad ’volumus’ consequens attendimus) his prudentibus verbis: "Simul jurisconsultos barbare loquentes et scribentes necessitas excusat: et profecto omnes quotquot consuli, audiri, legi, intelligi volumus, necesse est ut stilum nostrum ad morem receptum, et ad captum horum qui nos consulunt, audiunt, legunt, accomodemus. Ni hoc facimus, soli relinquemur... Laborandum est ut hi nos intelligant, et libenter legant".

Doctrinam noltenianam cursim inspexi, eâdem eam prudentiâ fere semper inveniens. De neologismis scientiarum suae aetatis, hoc scripsit Noltenius: "Philosophica vocabula, suo tempore et in loco adhibita, tantum abest ut reiciam ut potius ineptos esse credam qui intempestive heic sapiunt, et eleganti latinitate sua artium scientiarumque luci offundunt tenebras. Nimirum suae sunt singulis disciplinis notiones et voces, quae latinitatis studioso in philosophicis et theologicis vel aliis sublimiorum scientiarum tractationibus non sunt repudiandae... Non, inquit Julius Scaliger, nos philosophi versamur in foro aut in Romano comitio, sed in communi theatro sapientum sub oculis veritatis". Quid plura?

Verumtamen addit auctor noster quaedam exemplaria, ne nimis inquinetur sermo Latinus: "Ita Latine dixeris vacuitas pro carentia; fortuitum pro casuali; in cogitationem non cadens pro incogitabili; in nostram intelligentiam cadens pro intelligibili, licet hoc notae haud deterrimae sit, occurrens nimirum apud Senecam et Macrobium. Periphrasis melioris exempla haec sunt: Possessio hominum memoriâ antiquior pro possessione immemoriali; cogitatione aut intelligentia anticipare aliquid pro praesupponere; scire rem ex causa pro scire, propter quid est; scire rem ex effectu pro scire, quia est."

Cum aliquot menda reperirem, ea correxi (spero). Noltenianum opus hic inspicere potestis. Valete.

28/07/2008 20:29 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Baculus

20080729201107-8vii25-062.jpg

Ecce mater, pede laborans. Rivum transgredi conata est, ita narrabatur, sed pes in durum dedit et paene fractus est. Illud est quod maxime miremini, rubrum illum scipionem quo ad ambulandum utitur. Num baculus est? Minime. Est hastile scoparium, hunc ad finem ab ipsa curtum. Duos et octoginta annos nata, ac agilis paululum minus quam testudo indica, mater baculum adhibere verum et proprium acriter recusat. Qua de causa? Ipsa fatetur. ’Id anibus tantum utile est’.

29/07/2008 20:12 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 4 comentarios.

Rascafría

20080730204740-8vii25-009.jpg

Cum ad fratres nuper iter facerem, paululum e via deversus sum, monasterium Paulare visendi gratia et vicum cui nomen hispanice Rascafría. Jam jam abeunti (ad cenam invitati) photogrammata apponere placet, ut mos est districto vel stricto tempore constricto. Ignoscite mihi hanc pulchram domum civicam videntes Rascafrigidensem. Placent haec aedificia semilatericia semipetrea. Hocine quo anno creditis erectum? Nonne ad annos viginti vel triginta proximi saeculi pertinere videtur? Valete plurimum.

30/07/2008 20:47 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris