Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Octubre de 2007.

Francogallica lingua e PRP provenit

Galeam induo, ne quis lapidem in me jaciat, de theoria dicturus Ivi Cortez.

Num re vera scimus, cum 'lingua latina' dicimus, haec verba quid sibi velint? Sermo quilibet immanem habet facultatem contrahendi objecta (in unum verbum omnia, 'mundum' exempli gratia) vel contra sine fine extendendi ('draculam' puta sis). Nec aliter fit, immo acrius, cum lingua de se loqui vult. Definiendum est prius, si verba intelligi vis. 'Castellanus sermo', ne longius abeam, quid est? Non una lingua, sed plures, idemque nulla, cum ventus sit nulloque in loco capessendus sedeat. Quibusnam praecipue rebus lingua constat? Lexematibus? Typis morphologicis? Regulis syntacticis? Quodam ut ita dicam cubiculo historico et geographico? Quadam eorum conjunctione? Hoc tantum dicere conor: lingua aliquid est labile et informe, quod facile de manibus amittitur, et de quo facile quovis praedicatur.

"Francogallica lingua e latino minime provenit". Sophos! Statim stupor. (Quis enim ignorat illam linguam e latino vulgari exiisse, magno e Germanicis verborum flumine --ne longius post Argentoratense jusjurandum eamus-- a Francis allato?) Sententia illa caput pulsat: multa dicere videtur, multa promittere. Avidi ad argumenta currimus.

Quorum nisi fallor duo sunt capita: nimiae sunt mutationes, nimiumque celeriter factae. Linguae neolatinae nimis longe absunt ab latino Ciceronis; quod latinum paene mortuus erat sermo ducentos post annos ab illius morte. Italicae, hispanicae, francogallicae linguae non ergo ab illo exeunt, sed ab alio.

Hoc vere paene nemo infitiabitur. Hae romanicae linguae enim, non ex Ciceronianis orationibus exire videntur, sed ab alio (ex classico proveniente, secundum opinionem communem) jam commixto et demutato sermone, quod caliginose 'vulgare' vocamus.

Sed cum francogallam linguam e latinam provenientem dicimus, non modo sententiam generalem ponimus, sed multa etiam minutissima facta linguae, phonetica, morphologica, syntactica, cetera, per illam generalem notionem explicamus. Loquimur inde de mutatione c- initialis in ch- (campu in champ, casa in chez) vel de abusu diminutivorum (oreille ab auricilla, oiseau ab avicella) vel de substitutionibus classium verborum (montagne ex montanea, non ex monte) et sic de ceteris. Forsan errem in exemplis, quos arripio sicut in mentem veniunt; sed hoc est quod monstrare volo: per illud, latinam scilicet originem, plurima satis explicantur.

Quid autem per argumenta Ivi scimus? Ne unum verbum quidem, ne unam mutationem phoneticam, ne minimum factum linguae splendidius micat ex ejus argumentis. Sed scientiae in primis explicandum est, ex ea lumen quaerimus quod in facta cadat ut melius perspiciamus.

Equidem paululum defraudari videor argumentis hominis lectis (non ex libro, certe, sed ex blogio). Quid in illis novi? Admirabuntur quidem qui putarent omnes europaeos saeculo primo juxta Ciceronianas orationes locutos fuisse. (Ita Asterigis Obeligisque delineator --vel hollywoodienses sutores-- militibus romanis omnibus unam eandemque vestem induerunt.) Sed (ut in veste legionaria) etiam uniformitas linguarum numquam fuit, nisi forsitan graecae (qui sermo in usu fuit Siciliae usque cum insulam islamici caperent saeculo VIII). Facile intelligitur qua de causa anglica lingua celeriter mutaretur; nescio cur eaedem et potissimae causae non in latino viguerint.

Vae mihi! Facilius pars destruens excogitatur quam construens! "Francogallica lingua e latino minime provenit." Sit sane. Unde ergo? "Ex italico." Quid? "Ex italico." Quid ais? Quid ego disco, latinum vulgare 'italicum' vocando? Ignorantia mea nec crescit nec minuit. Idem assequeremur si sermonem Cartesii provenire dicimus e 'protorromanico pristino communi', vel e 'guturino antiquo'. Non nomina quaerimus, Occami sequaces, sed illuminationem factorum. Dum ex theoria non ultra explicentur, puto nihil esse nisi arbitrariam nominis permutationem. Ut verbis hispanis utar quibus solemus: ad iter eiusmodi, pera non opus erat.

Dixi, celeriter et confuse. Rogo ut indulgeatis. Sed hoc praecipue, in fine orationis meae, indicare cupio: Ivus Cortez optimus mihi videtur vir, opusque ejus legens spero plus discere de sermone latino. Necessarii sunt nobis homines qui cogitent, qui saltem sint, ut Johnson, innocui laboriosi.  Valete.

01/10/2007 23:42 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Amygdala

20071003223359-7ix23pc1.jpgPlura de lingua scribere vellem, sed minus vaco. Ecce ergo, dum quietiores speramus horas, photographema ab amica missum in cujus horto laborabamus aliquot abhinc diebus. Cani quem ab sinistra videmus nomen est Caesari. Juxta Caesarem ejus domina est, Christina. A dextra, Encarna.  Vir quadrata veste Claudius est. Valete.
03/10/2007 22:37 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Santa Cruz de Moya

20071008221253-7x7-135.jpg

Proximos dies egimus in hoc parvo, pulcherrimo oppido super flumen Turia vel Guadalaviar sito: eo nos duxerat amicitia Pilaris et Antonii, et cupido adeundi ad annuum congressum in memoriam hominum qui, bello civili Hispano et mundiali perfectis, armati in Hispaniam se introduxerunt ad pugnam pro libertate proferendam et contra tyrannidem tunc vigentem. Hi homines sibi nomen indiderant "guerrilleros"; noti etiam fuerunt, verbo e Gallica pugna contra nazistas traducto, sub appellatione "maquis"; fautores regiminis tyrannici eos despexerant ut "latrones" atque "banditi".

Illi enim 'guerrilleros' saepe juventutem totam bello exercuerunt, proh dolor, sine pausa: primum civili Hispano contra rebelles in rem publicam; exsules deinde ultra Pirenaeos montes, ubi eius conamina et in regimen generalis Petain et in exercitus germanicos magna fuerunt pars boni exitus de potentia nazistarum; bello mundiale finito, in patriam tandem reversi, arma adhuc agitavere finem sperantes crudelis tyrannidis. Ipsi autem diem obierunt cruentum plerique, nam pugna 'guerrillera', ut in hac tristi natione facere solemus, ad culmen pervenit incredibilis acerbitatis et ferocitatis.

Utra pars justitiam sequitur bello civili? Si altera, ratus sum non seditiosam. Equidem illis faveo 'guerrilleros', si non alia de causa, quia majora et graviora passi sunt. Nonnullos senes colui, etiam amicitiam junxi cum Joachim Arasanz Raso, 'coronel Villacampa' (nato in La Pardina 1916, milite ab 1936 usque ad 1948 cum captus fuerit, capite condemnato et inde in carcerem conjecto usque ad 1963), quem virum integerrimum admiratus sum et in cujus corde locus odio non erat.

De lege 'memoriae historicae' nunc Hispania disceptat. Utinam per conscriptos et patres bona lex oreretur. (Nulla est mihi spes, cum de altera carpenda parte tantum cogitent.) Sed hi homines qui pro libertate passi sunt saltem gratiam merentur, et propterea verecundari deberent Hispani administri quod jam Francogallia eam beneficii memoriam servet quam ipsi adhuc ne susurrare quidem valent. Plurimi enim viri et mulieres sunt, vita jam curisque defessi, qui pro Re Publica, id est, pro lege et pro justitia totam aetatem impenderunt.

Haec imago anus quidam debilis vexillum republicanum portantis omnem caritatem et merita illorum hominum contraxit.

In reti nexum hunc inveni de 'guerrilleros' hispanis (http://losdelasierra.info/). Gregem qui diem militis silvestris in Santa Cruz instituit hic invenies: www.lagavillaverde.org/ Vale.

08/10/2007 22:14 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Iterum de emeritis

20071009232216-7x7-176.jpgVir in photographemate José Manuel Montorio est, quocum convenimus in Sancta Cruce proxima dominica. Quam mirum! Habitat ille Bursaone (ubi natus erat) non longe a domo mea! Eos homines, tot tantaque passos, admirari me jam dixi: in eorum oculis patent et dolor laborum et securitas e probitate orta. Quot eorum mortui sunt, utrarumque partium! Et qui vivunt adhuc, quam relicti sunt a partibus nunc agentibus! (Nullus, nisi fallor, administer communista vel socialista a Caesaraugusta in Sanctam Crucem iter fecit ut 'guerrilleros' honoraret.) Sed quid illis? Humiles cum baculo senectutis, sed non submissi, et ab ipsorum erroribus erepti, etiam subrident...
09/10/2007 23:24 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Ultimissima

20071015231454-7x13-054.jpg

Saturni die proximo ad Laguardiam iter feci, quod oppidum in regione 'Rioja alavesa' vocata est, percelebre celsitudine suorum vinorum. Sed cum mihi sit mos romanica templa visitare veteresque domos reliquasque temporis reliquias, nunc contra, comitatus dominam ad artem penitus deditam quam 'modernam' dicunt, immo postmodernam, nec gothica nec antiqua templa visitavi, sed tantum 'bodegas vinarias' nuper constructas, id est, hodiernissima aedificia ad vinum elaborandum quae ditissimi hi publicani erigere decreverunt hos quattuor vel quinque ultimos annos, non ab architectis mediocribus vel eorum qui decem solidis, ut ita dicam, venumdantur, sed optimo cuique opus confisum maximis expensis.

Ita novisse potui opera Gehry in Elciego, Calatravae in Laguardia, nescio cujus hinc vel hinc et iterum nescio quo loco. Qui dies! Non malus, edepol! Hic videre potestis opus Calatravae. Modernissimum, nonne?

Cum tot viticultores novas officinas vinarias extra moenia erexissent, hoc in Laguardia desideravi, quod olim in pulcherrimo oppido gustavissem: odorem juris uvarum, novi aroma vini quod vias totius urbis complet atque delectat. Mutant tempora! Sed forma urbis, pulchritudo domorum, vallis illecebrae (etiam majores autumnalibus coloribus, ante Cantabrum saxum, procul, caeruleum), haec omnia manent.  Valete.

15/10/2007 23:21 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

De celeritate mutationum

Plura dicere jam pridem volebam de historia linguarum. Argumentis Yvi Cortez a me rejectis, silentium de meis decere non putabam. Aliquid ergo dicam de celeritate mutationum, quod praecipuum mihi videbatur ex illius viri argumentis. Quod autem contra dicam, scientia esse nequit, qua careo, sed tantum quae accidisse imaginor, vel quomodo accidere potuerint quoad crassa mea pervenerit Minerva.

Hoc in primis cavendum est, ne temere fiat, ut solet, inter graecum cultum et romanum comparatio. Nam illud (exempli gratia) saepe audimus, proceram arborem, patulam et viridissimam esse graecam mythologiam, contra romanam siccum pusillumque arbustum. Quo magis locus communis alitur, graecos ad creandum faciles, romanos tardos ac crassiore ingenio. Illud forte verum sit, sed graecae fabulae multarum sunt civitatum totiusque paene orbis, romanae autem unius oppidi, seroque ad cultum hellenicum admissi. Graecam cum romana conferre mythologiam absurdum, mea sententia, omnino est.

Tale de linguis dici potest. Num conferemus linguam latinam, quae unius tantum et initio parvae civitatis agrique circum fuit, cum graeco sermone, qui non modo graecorum mille oppidorum, sed etiam lingua commercii exstitit totidem barbarum, adeo usque sermo communis fieret maris nostri orientalis (et occidentalis magnam partem) tempore jam Alexandri, cum latini vix ad Tiberim Liremque suum loquerentur?

Quid mirum est in celeri mutatione latini? Ad cujus usum nemo unquam coactus fuit nisi forte ante magistratus (Sicilia enim, ut jam dixeram notumque esse credo, prima provincia romana fuit anno 240 a.c.c., et graece locuta est usque ad saeculum VIII p.c.c.). Ergo videte num permanentia speranda esset in lingua Vrbis (cum aliena et padanis et baeticis et sequanis videretur) perinde ac graecum quod sub Alexandro loquerentur jam sexcentos annos massilienses et cretenses et byzantini, nihilque aliud deesset praeter conveniendum in unum communem usum (dialectum koinen scilicet quam potentia Alexandri glutinavit).

Sed si latinum non omnibus terris romana potentia loqueretur, quomodo explicari potest similitudo inter romanicas linguas? Quomodo, inquit Yvus, eaedem jacturae idemque ortus vocum vel modorum sententiarum in omnibus romanicis linguis?

Saepe hoc in oblivionem venit, fuisse in Europa linguam paene communem, ante quam latinum polleret, atque etiam illud obliviscimur, eam communem linguam latinae non propinquam, sed proximam ac valde affinem fuisse. Quid enim de iis qui ipsorum lingua celtae, nostra galli appellarentur? Pluries audivi celtas nationem fuisse sine re publica, sine statu; immo rem publicam romanam puto fuisse veram gallorum, id est, celtarum rem publicam. Quid enim aliud est latinum, nisi ramus frondis illius linguarum quam italam-celtam sapientes appellarint?

Hoc est quod imaginor: quae sparsa est lingua per orbem romanum latina certe fuit, non autem illa quae loquerentur patricii, sed ea demissiore cultu, rudioribus sententiis, etiam parum mutatis forsitan sonis, quae pariter apud cisalpinos, allobroges, celtiberos, helvetios, gallaecos et ceteras celtarum gentes disseminata est, id est stratum occupavit sermonum paene jam in Europa communem. Ea lingua uterentur plerique, soli autem patricii hujus vel illius oppidi latinum 'classicum' et castum discerent, vel in usu esset illis qui, sicut Catullus vel Martialis, romanus inter romanus videri vellet in orbis capite.

Sed quanam de causa potius italicum quam latinum vulgare eam linguam vocaremus?  Si vocabulum illud, 'latinum vulgare', ambiguum videtur (et certe videtur!), aliud quaerendum est, sicut 'latinum provinciale' o 'generale' o 'commune'.  Sed italicum non placet, quia non modo in Italia, sed passim in Europa occidentali illa lingua in usu fuit.  Id saltem imaginor...

Longus factus sum.  Hoc scripsi per duos dies, quibus, nescio cur, nuntium ad blogium mittere non potui.  Alio die, si possum, pergam.  Hodie ad Pyrenaeos abeo.  Valete, amici! 

19/10/2007 17:16 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

E Saxo Montano

20071021225310-7x20-066.jpg

Nescio num hoc mittere potero annon; his diebus male est huic machinae vel interreti isti. Duo tantum verba facere volo: heri fuit nobis gloriosus dies, quo Saxum Montanum vel Peña Montañesa ascendimus. Difficilis fuit ascensus, cum via per costam lapillorum plenam transiret, id quod in hac Aragonum montana parte 'pedriza' vocare solemus, ubi decem studendo ascendebas ut novem statim labendo descenderes. Sed cum ad culmina pervenires, quam pulcher aspectus ad boreas montium Pyrenaeorum, ad Serram Tendeneram, in Caput Bachimalam, in Montem Perditum! Quid autem ad meridiem? Oculi in Fovea (Aragonensibus 'A Fueva') ad pedes sita quiescebant, rivum deinde sequebantur Cingam, ad petreas Guarae alpes subibant, Montem Cajum in longinquis caeruleis contemplabantur... Beati sumus, nisi quod musculus hodie quem quadricipitem vocant paululum dolet...

En photogramma in quo videre potestis in circo capita Bachimalae et Posets, ad dextram primas Saxi Cotiella costas; distinguitur Saxum Sin, etiam sicci pabulandi campi conspiciuntur Crucis Defensae...

Cras, si potero, aliud ad meridiem photogramma mittam...

21/10/2007 22:53 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Grues

20071022201634-7x20-052.jpg

Toto die grues caelum transierunt cantibus suis remotis, ad meridiem volantes. Greges gruum primam vadendi litteram in caeruleo delinearunt. Tepidiores terras quaerentes, novembres dies appropinquare nuntiant.

Unde gruis nomen? Nonne e cantu? Certe ex summo dicere videntur: gru! gru! gru!

Quam clarus dies!

Et quam clara nox! Antequam prima lux coepisset, illic splendebant Orion, Pleiades, Sirius, Rigel. Et circum cor leonis, divi Jovis lucidum sidus.

Sed ne mica nivis in Pyrineaeis montibus.

Climatica mutatio, haec tota exaggerata est res: nequaquam est prima inter quaestiones orbis universi. Hoc dixerat heri dux partium dextrarum in Hispania.

Meridiem videte: Ainsam, Cingam, Sanctum Emeterium, Guaram, procul montem Cajum...

Mundo fruimini, amici, dum manet, dum manemus.

22/10/2007 20:19 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Gladius pacis

Nuper ineptus quidam in tramine, nihil melius agendum putans, in puellam sibi ignotam impetum fecit, eam increpavit atque vexavit, pede etiam suo caput innocentis pulsavit. Illi autem nequam hoc male succesit, non modo quod in tramine esset camera securitatis, ut aiunt, quae omnes eius vexationes actaque indecentia notaret servaretque, sed illud etiam, quod omnes Hispaniae cives et orbis universi imagines illas turpitudinis videre televisione potuerimus. 'Ebrius eram', dixit porcus ille, 'nihil memini'. Sed omnes perspicere potuimus bestiam ambulantem gradu ebrio solidiore, etiam ante circunspicientem quam impetum faceret, scilicet ne quis a se puellam vindicare valeret.

Hoc accedit culpae: puella aequatoriana erat, facies saltem ei peregrina videbatur. Adulescentulus ergo (annos enim circa viginti natus erat) non modo contra humanitatem egit, etiam contra hospitium. Indignatio generalis, ira in adulescentem, vindicatio poenarum. Juppiter autem Hospitalis est judex localis, qui nec iras consulis Aequatoris nec administri Justitiae tarda verba audiens illum nequam liberum reliquit sed crimine imputatum.

Plerique de justitia legibusque queruntur. De quo Thersites? De educatione. Hos, hos talesque nequam hodie ex ludis et collegiis in viam evomimus. Ceterum misero huic, de quo agitur, quaenam est culpa, si ei neque pater, neque vix familia est? Sed hodie in Hispania nec scholae aut collegia hos et tales educare valent, nec hi et tales ceteros omnes proficere sinunt, immo nunquam educati ceterorum educationem impediunt. Sic res se habent. Querimini modo de judicibus vel de astynomis. Quid aliud agent illi quod educatores non potuerint?

Sed hactenus prolegomena. Hoc narrare volebam: hodie jam tertio die in corte scholae meae (ejus in qua docere aliquando conor) pugna decernitur acerrima inter hispanos et aequatorianos. Res mercuri die incepit: fuerunt colaphi, injuriae; bellatores a quibusdam magistris separati sunt. Postero die pugna rursus oritur; astynomi vocantur; hodie tertio die idem majore vi accidit.

Quid docemus? Num docemus?

Domi redux nequam illum televideo cerevisiam potantem, acta ejus jactantem. Pauca post minuta, diurnaria ad alium conspicuum casum se vertit: nonne suam nurum patitur domina dux ab Alba?

Cum confessionem agam, etiam hoc oblivisci nolo. Paucis abhinc diebus discipulum quendam (non meum) alium in schola pulsantem mala nota castigavi, qua de causa tres dies schola expulsus est. Hodie me quaerens admonet minitans: 'Jam in via soli conveniemus'. Num gladio (ex me ipso quaero) utemur?

26/10/2007 17:47 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Pyrenaei autumnales

20071029172655-7x27-007.jpg

His diebus denuo ascendimus ad Pyrenaeos: tam pulchrae sunt valles hoc anni tempore! Sed, domi jam requiescens, nihil scribere potui: machina haec munere suo fungi nolebat heri. Num hodie volet? Spero. Si quod jubeo paret, vallem Tenae videbitis autumnalibus coloribus exornatam. Vallis haec tractum flumini Gallici summum habet. Memineram lectoris fidelis jlcg, cujus pater e tertia ab occidenti valle, nisi fallor, ab hac Tenae profectus erat.

Ceterum, rursus retrocessit hora. Retrocedendi commoda milies radiophonia atque televisoria cecinerunt. Sed quanto magis canunt, magis diffido ego. Cui prodest horaria mutatio? Quibusdam certe; publicanis puto, vel petrolei mercatoribus, vel autoraedarum. Non civibus certe. Nec dicant curam sibi esse de natura rerum: quot agenda sunt, si ita esset, quorum nunquam omnino meminerunt! Nescio quot centena milia euronum deperdita evitavit hora nova. Hoc aiunt. Nihil credo. Quis rationem egit? Quomodo? Quis rationem postulavit? Plane nihil tam obscure factum vera ac ingenua continere potest. Idem autem quotannis: nescio quot centena milia... Bdelyria. Quam fatui!

29/10/2007 17:31 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Horis matutinis

Nox clara: in caeli apice lucet luna, mentita, ut solet, se crescere, nam in litteram 'c' (crescendi scilicet) fingitur, cum formam litterae 'd' (decrescendi) accipere debuisset. (Hoc puer didici: lunam, feminam denique, semper mentiri.)

Sed, quamquam luna verticem caeli occupat radiisque reliquas caeli regiones illuminat, sidera conspiciuntur quasi nigra foret nox. Ventus flat acerrimus, frigidus, paene hiemalis: rapidos ejus flatus nulla nubes in summo resistere potest, vix in terra matutinus cursor.

Orion leporem sectari pergit. Leonis sidus et patre et filio pulcherrime ornatur, Saturno dico retorta mente, filioque Jove deumque hominumque patre.

Feminae mentiuntur. Viri mentimur. Omnia in orbe vera dicunt mentita. Taediosus aliter fieret mundus.

31/10/2007 09:26 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris