Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Febrero de 2007.

Reditus

Tandem ad vos redeo qui amicissime fassi estis litteras has desiderare. Equidem vobis egui quot diebus invitus afui. 'Blogiae' enim (id est, Caesaraugustanis hominibus qui huic ephemeridi, velut aliis, serviebant) nescio quid male fuit, nescio qua de causa: nullam autem spero exstitisse conjurationem in nostram linguam, ut Pastrix jucunde finxit, nec in eos qui Latinum amamus.

Ferias has, postremo, utinam in melius di vertant! Quaedam etiam ab ordinatro lassitudo me averterat, e qua resurgere paululum jam videor. Lassitudo hoc habet mali, quod tristiora quam soleas universa vides. Fatum forsan optabile ultimos commentarios, quos februario miseram mense, delere visum est. Nequaquam illos amissos lugeo: vestros autem, quos pluris aestimo, servatos omnes voluissem.

Tertium est quo sero regredior: quod Athenis fui. Quod jam pridem carissimae comiti promiseram, his diebus tandem perfeci. Sed de Athenis quid dicam? Quantum mutatae ab illis quas primum juvenis novi, erecto vix primo Parthenone! Hodie aeronavis percommode illuc te vexit, cum facinus tunc difficillimum et insolens esset nauticum iter ad Colchos! Hae ergo Athenae magna sunt urbs, continuis ad autocineta datis viis et ad fremitum multum et clangorem. Sed quam tranquilla subinde compita, in ipsis urbis penetralibus! Quam affabiles et non raro sapientes Hellenes! Quam dulcis denique archaeologicus (quem vocant) situs, sacrorum marmorum plenus inter oleas et chamaemela!

Nihil autem dulcius quam regredi, quam Ludovici, Pastricis, omnium vestrum litteras legere atque relegere. Ex illustribus enim viris, Socrate puta vel Sophocle, illa vetera saxa veneramur. Sed illorum excelsi animi, egregiae virtutes, non ex libris modo vetera narrantibus nota sunt omnibus: etiam nobis concessum est, vobis viventibus et quales vos, iisdem et dulcioribus ad vivum perfrui.

20/02/2007 23:28 thersites Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Crisis

20070222233947-7ii18-225.jpgIgnoscatis, amici, sed denuo horam integram perdidi scribens quae postea, nescio qua de causa, in vacuum abiere et volavere. De quibus nihil jam repetam nisi hoc: quod quaedam difficultatem scribendi invenio, quod pergam in conatu eam superandi, quod Pastrici valetudinem optimam opto. Photographemata consolandi gratia appono. Valete
22/02/2007 23:40 thersites Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.


Manere

20070224222955-7ii18-206.jpg

Alia nunc ratione quam antea scribo has litteras. Sic agebam adhuc: ad ordinatrum sedebam, parum cogitabam (ut ita dicam), scribere incipiebam; dum prorepebant sententiae, relegendum, corrigendum, interdum lexicon mihi imperito interrogandum erat, ne nimis barbare construerem. Sed jam satis superque machina haec me fefellit, et ad inferias nimium saepe misit verba quae, qualiacumque fuissent, horae totius scribenti constiterant.

Homo sum cui nihil jactura doleat, vel parum doleat quaelibet, nisi temporis. Non est quod praestantiora aut digniora mea verba aestimem quam sint, sed, iis subito perditis, illam horam perdere videor quam scribendis impendi; immo me perdere videor et, potius quam horam, potius quam verba, partem mei perditam duco. Ex hoc agnosco liquere quam nimius adhuc amor mei reliquus in me sit.

Nudius tertius enim longiuscule scripseram de quibusdam; aliqua, inter alia, memini Pastrici me scripsisse maximo affectu et non sine quodam sale, ut illi scilicet pro captu meo faverem. Cum ad finem perventum est, ex integro semel relego, titulum scribo, loculum edendi mure premo... Quid accidit? Candida pagina, pro illa scripta, apparet in albo, cuius in capite legitur: ‘Novus commentarius scribendus’. Quis? Quid? Ubi? Quibus auxiliis? Retrocedo, exeo, adeo, quaero commentarios servatos: nihil, nullus est. Ne verbum quidem haec machina nunc sinit me apponere ephemeridi Pastricis: scribo, locum 'mittendi' premo, 'vôtre commentaire est enregistré' mentitur machina, nihilque apparet! Quonam orbis mea verba abierunt? Rabies vel, quod peius est, stulti facies.

Hoc denuo patior quod viginti abhinc annos saepe accidere solebat. Primum ordinatrum, illum McIntosh Plus (si Spectrum praeterimus), paravi circa MCMLXXXV: tunc non raro applicationem relinquebas servandi oblitus... totamque horam ad orbis limbum mandabas...

Cur haec mihi accidunt? Estne virus quoddam? Equidem nihil mutavi, nisi quod ea quae coccis vocant quodam die delevi... Sit quomodo velit, nunc alio loco scribo, postea illinc exscribo et huc glutino. Sic, nisi fallor, longiusculus fio...

Manere volumos, quolibet modo. En quoque manere voluit Thales Aphrodisiou, Marathonios...

24/02/2007 22:33 thersites Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Latinum Botanicum

Cara quaedam amica in officina doctissimis botanicorum et agricolarum studiis dedita munere fungit suo. Ex me Latinidocto (ut sibi videtur) auxilium quaerit novae bacteriae appellandae. Genus bacteriae satis notum est illis: sed nomen ex signalibus ei peculiaribus speciei novae tribuendum est. Signalia scilicet noverunt: auxilio tantum egent ad Latine exprimendum.

Hoc mandato gaudeo, laetor, exsulto. Adeone? Ita. Quid vultis? Nihil est quod magis philologum juvet quam utilitas verbi. Et cotidianum munus, cum ex me tam paucissima poscat, adeo nonnumquam me taedet!

Librum quem multos abhinc annos paraveram Vullielmi Stearnii, cui titulum (Anglico sermone) 'Botanicum Latinum', arripio ad relegendum. In eo Latinum Botanicum definitur velut utensile ab Linnaeo absolutum ut nomenclaturae serviret, 'ab Latino classico tam absimile quam Anglicus nostri saeculi sermo ab illo quo Chaucerius uteretur'. Hoc partim verum est. Nescio ubi, legeram Linnaeum Upsalae pessimum in Europa Latinum didicisse, qua de causa Latinum olitoriscientium satis claudicare solitum sit. Sed quo potissimum est in hac re, botanici suffixis et adfixis certam significationem, omnino saepe novam, tribuerunt (nihil ceterum quod non idem fecissent chymici, physici et ceteri).

Verum est oculis male esse cum 'pyrum' pro 'piro' legimus in voluminibus botanicis (cum non de igne tractetur, sed de arbore quae pira dat) vel 'calyx' pro 'calice'. Sed contra quam pulchra, quot pulchra botanici in suo Latino nobis attulerunt! Equidem in amore quem Latino tribuo non parva pars Linnaeo ceterisque debetur, qui labore et patientia maximis (mirabiles etiam in hoc: quot tot saecula ex Aristotele ferme sterilia exiissent), hunc splendidum florum et ceterarum plantarum orbem homini aperuerint curioso.

25/02/2007 23:28 thersites Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Neolatinum

Saepe inter Latine loquentes disputari audivi num licitum esset nova verba admitti quae Cicero non noverit, an prohibere contra potius foret quidquid non a cascis dici posset. Sententiae saepenumero mediae sunt, et plerique certas et finitas novas dictiones putant accipiendas, modo notiones exprimant quas aliter nequeat sermo Latinus. Quamquam argumenta utrorumque plaudam, et ipse castitatem sermonis magis faveam quam multi, tamen saepe reputare soleo quot saecula Latine vixisset, quotiesque renatum esset, sine adjutorio nostrum grammaticorum castigantium nec academicorum ullorum.

Quam optime enim novam vitam Latino infundere valuerunt illi Alcuini, illi Erasmi, quot quoque saeculo conamen suum pro nostra lingua exercuere. Quibus gratiae sunt tribuendae, cum per eorum operam sermo noster novam auream aetatem vixerit post eam quam Renascentem vocant. Sed hic non de philosophis aut philologis aut poetis loqui volebam, sed, Botanicorum illorum memor, de iis quos nostro saeculo homines scientiae apellamus (quasi non eadem scientia foret arithmetica ac musica atque poesis).

Quantum igitur non Latinum ditaverunt illi Vesalii, Agricolae, Galilei, Steni, Hoockeri, Newtones et quot vacarunt rebus astronomicis, anatomicis, geologicis et tot aliis? Quia (ut exemplo utar omnibus satis noto) 'gravitas' est verbum quod serviebat Ovidio in primo Metamorphoseon ad constitutionem universi explanandam; sed sensus illius, num idem est atque ex principiis Newtonii eidem verbo potest efferri? Nec gravitas idem sibi vult in Plauto atque in Ovidio, nec gravitas Newtonii est illa Ciceronis. Per Linnaeum et alios hodie dignoscere possumus salices reticulatas et retusas et fragiles et albas et viminales et babylonicas et nescio quot alias nomenclatores botanici invenerint.

Latinum placet saeculi Ciceronis, sed quem hodie sermonem habemus, pace illius, ditior et lautior est. Et sermoni nulla est salus nisi homines simus eum loquendi cupidi.

26/02/2007 23:17 thersites Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Cena

Grandium cenarum plenae sunt sepulturae, hoc dicere solemus Hispani ('de grandes cenas están las sepulturas llenas'). Equidem heri non male cenavi invitatus, sed nimium laetus redii! Quinta hora matutina adhuc dormire non valeo. Quid ago? Horas superiores trivi per Interrete navigando, litteras scribendo, commentarios huius ephemeridis relegendo, tanquam puer qui tempora non reputat. Cras operam dare muneri potero? Abeo in lectum, saltem duas horas quieturus, jam satis desipui! Valete, amici, cras forsitan Caesaraugustae ero, nihilque scribere vel legere hic possim!
28/02/2007 05:25 thersites Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris