Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Noviembre de 2006.

Quantum mutatus ab illo!

Jam mensis totus decurrit patre mortuo.  Intus nonnunquam specto ne quid mutatum inveniam inscius; non me praeterit esse aliquid obitus parentum, atque ipse accessus nonnullos expertus sum inexspectati doloris.  Sed consistere in praesentia videor.  Immo aliud in quosdam vidi.  Praesertim amicus quidam, a me ex adulescentulo notus, tantam eversionem morum passus est post matrem mortuam ut omnes qui eum noveramus suspensi contemplaremur inter mutatum et morbosum.

Sedecim annos nati in eandem scholam conveneramus ac intimi celerrime facti sumus, adeo ut raro alter sine altero inveniremur.  Primas philosophicas nugas simul lusimus, primas incursiones politicas pariter commisimus (heros fuit tunc noster Salvator Allende), domesticas ac familiares tutelas, religionis in primis, una reliquimus, ego petulantior in hoc, qui eo tantum aberam a religione abicienda, quod ex me perplexus quaerebam, si religio mendacium foret, utrum tantissimum esse mendacium posset (tunc nondum intellegebam esse mendacia sine mendace posse).  Paucis, usque ad vigesimum tertium vel quartum aetatis nostrae annum inseparabiles fuimus.

Ad exsequias matris adfui, etsi jam tum diversi abieramus.  Nonnullos post annos, notitiae ad me allatae sunt illum esse valde mutatum, quod pro comperto habui cum primum longe colloqui cum eo potui: ad religionem reversus erat, et non ad qualecumque, sed ad illam popularem et superstitioni proximam quae matri fuit, non modo fide ac spe sed piissimis imaginibus caerimoniisque plenam.  Postea vero in peius iit.  Necessarii semper ejus mutationem cum matris morte conjunximus.

Num ego quoque regrediar ad fidem religiosissimi patris?  In praesentia, ut aio, non videtur.  Sed quis scit?  Nonne mutari possumus sine conscientia ipsius mutationis?  Sicut amicus ille dixit cum de sua eversione sumus locuti:  'Sed quae eversio?'

01/11/2006 00:07 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Magnus falcis ictus

Catalaunis amicis gratulamur qui jam novum senatum heri sibi elegerunt.  Nationalismus et sinistra firmari videntur, republicani et socialistae recedunt.  Quod magis mirandum forsan est bonus exitus partium 'Ciutadans' vel 'Cives' apellatarum quae tres senatores obtinuerunt; ii contra exclusionem propugnant pro libertate, ut aiunt, quemvis sermonem loquendi et Hispanos se existimandi.  Nimis alta fuit abstinentia.

Catalaunia est regio indole peculiari quae fortiter exprimitur per linguam, notam navitatem, proverbialem sensum communem.  Ex interiore Hispania Barcinonem venientibus ante triginta annos illa urbs magis progressa nobis videbatur, eiusque cives cultiores, ditiores, postremo magis Europaei quam nos.  Amicos enim invidebam Catalaunos qui pianofortem latrunculosque optime ludebant plerique, Anglicam linguam, Francicam, Italicam callebant omnes, dum nos vix Francicam balbutiebamus.  Unum equidem moleste ferebam illa fere superbia qua urbane ab eis despiciebamur interiores, quasi tyrannis quae tum in Hispania vigeret nostra res nec ipsorum esset: sensus, mea quidem sententia, quem alebat nationalismus, vel nationalismus eo sensu alebatur.

Ciutadans bene velle fateor: Boadella veterem commilitonem sentio contra tyrannidem illam; illi fido dicenti novam tyrannidem surrepere.  'Nationalismus est morbus quo contaminamini' dixi olim Adalberto (non Boadella, sed alio); 'Vos etiam contaminamini nationalismo Hispano' respondit.  Hoc proprium est nationalismi: nisi contra alios vigere non potest.  Albert intelligere non poterat me tam nationalistam Hispanum esse quam quemlibet Lituanum vel Japonicum.  Quomodo nationalista existimari potest qui limites omnes delendos putat?  Sed, nationalistis vel non nationalistis, cum Catalaunis colloqui semper facile et gratum fuit.

02/11/2006 20:36 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Mane

Dies frigidulus incipit.  Nullam stellam vidi (proximis diebus leo coram erat, planeta praecedente Saturno nisi fallor).  Nebula densa guttas minutissimas terram paulatim madefacientes demittebat.  Non ergo per agros (sub nebula nimis obscuros) sed viis tantum vici mei currere malui.  A, quam optime inceptus dies!  Cursus, lotio, jentaculum.  Matutinos esse alios homines, alios vespertinos aiunt.  Equidem matutinus sum.

Et tu, lector, lectrix, utrum es?  An homo es omnium horarum?  Quid ais, Elvira?  Commentariis egeo vestris.  Ubi es, Ludovice frater?  Et tu, si primum hoc legis, scito mihi valde placuisse disputatiunculas, nihilque te molestum mihi fore si errores meos castigas vel menda corrigis.  Gratus tibi ero etiamsi me plane tacere jubes.  Unum hoc accipe, non oboediam.

03/11/2006 08:10 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 4 comentarios.

November

Dies opertus, plumbeo colore.  Nihil autem frigoris nec imbrium.  Ambulatio trium horarum cum puella caneque.  Graviores aliquando fiunt calcei terra madida limoque eis adhaeso: tunc potius viam relinquere, ambulare per agrorum limites herba plenos.

Multi flores videntur, plus quam postulat anni tempus: sisimbria, erucae aliaeque cruciferae, antirrhina, etiam malvae!  Non primum haec florum eruptio accidit tempore hiemale, nescio an seram apellem an praematuram: die primo anni MMIII attonitus annotavi paene viginti species florescentes: sonchus, antirrhinum, taraxacum, echion, diplotaxis...  Natura delirat?  Eam delirare coegimus?  Nescio.  Quod tot floribus stupefiam ignorantiae meae fortasse tribuendum, non mutationi cuidam climaticae quam veremur.  Ros marinum circum Montem Caium hieme florere solet.  Ceterum, vel cito vel sero nimios sumptus pendemus.  Equidem calefactionem quantum possum omitto, corpus frigori assuefacio ad praecavendum, ratus tempora ventura et frigidiora et pauperiora.

Clangores oculos ad caelum tollere cogunt: grues sub nubes in Austrum volant acie solita litterae 'v'.  Jam ex kalendis videntur: hodie sex vel septem magna examina, ex quibus duo plus quam ducentenarum alitum, oculis persequimur: dum in longuinquum perduntur, eorum vocum stridor exstinguitur.  Audiuntur etiam crepitus scopletorum: venatoribus plenum est rus.  Quid insectantur?  Num coturnices?  Venatores non amo; hodie autem, per Ludovicum, eorum strepitus fere placet audire, velut factus ab amico...

05/11/2006 14:15 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Violinum musica

Dixi me scripturum de nostra educatione, cur non incipere?  Hodie discipulorum probationem legi, qua de re dies fuscus, ut erat, totus mansit.  Probationes legere taedium summum mihi semper attulit.  Si etiam exitus discipulis mediocres sunt non modo taedio, sed etiam tristitia quadam affici soleo.  Quid agam?  Ita res se habet.  Discipuli non omnes optimi sunt, magistri non omnes optimi sumus.  Quod in primis reformationem illam cuius sequelas nunc patimur suspectam mihi ab initio fecit.

Illa enim Reformatio, quae sollemniter se Novum Orbem nostrae educationi aperturam esse praebebat, praeter alia nunc omittenda, hoc semper praeferebat et praesumebat: magistros scilicet ideales, variis coloribus inter violinum musicas depictos, qui viribus super humanam naturam praediti caliginem ignorantiae non disciplina, non scientia, non auctoritate fulti dissiparent, sed sola sua perpetue subridenti bonitate armati, novis instrumentis paedagogicis quos inter illa celebri 'grupali dinamica' aliisque dotati, et in genere non hac vel illa vulgari disciplina, sed omni paedagogica perspicacia docti.  Non jam illi magistri ad instruendum erant vocati, id est ad has illas notitias vel facultates tradendas, sed ad sublime Educandum, id est cives novos ad creandum, liberos, felices et 'creativos'.  Inter violinum musicas.

Non possum sine ironia aut ira de hac re scribere.  Huius Reformationis delineatores paedagogi scilicet fuerunt, non eorum quibus pueros educandi mos est, sed quibus labor fuit omnis excogitare doctrinam in officina conditi.  Quid aio excogitare?  Ne mediocriter quidem ex Anglica lingua in pessimam Castellanam interpretari!  Et illi doctissimi paedagogi solita modestia praesumebant, ut aio, optimos fore magistros illos qui sibi simillimi forent.

Diffidendum erat Reformationi quae non reformationes, sed eversionem totius educationis nuntiabat.  Diffidendum erat Reformationi quae magistros qui re vera docebant (quasi eorum scientia docendi despicienda foret pilique facienda) omnes mire transmutandos putabat, et novos vel ad unguem renovatos efflagitaret.  Diffidendum erat etiam Reformationi cuius scripta (quam nunc me paenitet omnia illa quasi stercora e domo mea arcuisse!) a barbarissimo quoque et vesanissimo exarata viderentur.  Sed ad diffidendum denique satis erat quod illa non homines, sed semideos esse docentes exigeret.  Plerique enim magistri mediocres, vulgares, communes homines sumus, et eos optimos perfectissimosque venturos expectare, praesertim cum eos quos hic et nunc sunt crudeliter despicias, stultorum, imbecillorum, sceleratorum est.

Et dum ideales novos magistros illi stolidi administratores reclamabant, eorum qui tunc erant magistri auctoritatem carpere et minuere non desinebant.  Sed nunc satis.

07/11/2006 23:32 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Quid nomus?

Heri frustra conatus scribere, nunc velis nolis paucis aliquid exarare decrevi, ne laborem qui placet intermittam.  Sed cum de educatione pauca proximo die prodidissem, adeo caput fervere coepit ut nihil nisi in eadem chorda deinde sonare vellem: quidquid incipiebam, continuatio erat eiusdem philippicae.  At nolo: non patiar, non sinam: quia talia rescribens, etsi ad amicos, omnia reputare cogor nec sine amaritudine.  Satis tunc bellatum, cum aliquid proficere putavissemus: sed ad surdos.  Tunc perpauci, plerisque reformationem oportere ratis, illiusmodi reformationem oppugnabamus.  Multi autem catastropham hanc, videlicet sero, agnoscunt.  Magistri per vias Barcinonis a discipulis se vapulare reclamant, dum incendor quoties cogito: tam facile fuisset minus male reformare!  Sed satis, satis, satis.

Montaigne jam aliquot dies relego.  Ejus Essais mihi adulescentulo fuerunt inventio prodigiosa: semel, bis legi.  Deinde Iter Italicum intente quaesivi: Tolosae tandem operum omnium editionem Liminis acquisivi, lexico addito quocum facilius fuit ad itineris sermonem vetustiorem accedere.  Cetera quasi dapes exquisitas tertiae lectioni reservavi.  Sed viginti jam anni transcurrerunt.  Proxima septimana illam tertiam lectionem incepi, placidum e negotiis intervallum.  Lingua vero reluctabatur, in dies stultiori difficultas voluptatem demebat.  Aliam ergo paratam versionem Hispanicam (nunc duae vel tres pulchro aspectu inveniuntur) commodissime lego, uno nonnumquam jacto oculo ad priscum exemplar.

Cum Montaigne mutari parum verisimile sit, me potius mutatum putandum est.  Nihil enim illius suavis, puerilis stuporis; hoc sperandum erat.  Sed eadem voluptate, nunc autem quasi mei avi vel proavi Michaelis commentaria legerem, per notos et familiares ambages spatiamur.

Olim cum puella Burdigala eximus vicinia loca visuri.  Castellionem Medulci, ubi Bellum Centum Annorum decertatum est; Sanctum Aemilionem, optimorum vinorum sedem; omnia pulchra et grata, sed quod vere visere exspectabam, tum cum ibi fui intellexi, castellus fuit Montaigne, sedes carissimi proavi.

09/11/2006 23:12 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

In crastinum vel perendinum

Sol lucet omnium victor.  Quam pulcher dies!  Liquidum aer et tepidum, sine nubibus caelum adamantinum.  Arbores fulvis et rubeis coloribus crepitantes flumina sequuntur.  Eos etiam sequar ego usque ad boreales montes: domus Pirenaica me exspectat, invitatus abeo.  Meum Montaigne, nonnullam chartam, colores capiam, requiem poscam.  Valete, amici.

10/11/2006 13:04 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Sanctus Johannis sub saxo

Et fessus et contentus regredior non modo ex Pirineo, sed etiam ex itinere ad primordia Aragonum.  Quam me piget inertiae meae, qui nondum mea photographemata huic ephemeridi apponere didici; bona enim etsi non fuissent, saltem videretis quam clari hi duo luxerint dies, et quam pulchra loca adierimus.  Sed conari non desinam, et aliquando monstrabo quae ipse vidi.  Sic vobiscum, lectores, agam ut molestus vicinus qui ex itinere reversus omnes eius imagines vel pelliculas contemplari cogit.  Verba enim mihi valde placent, etiam colores lumina lineae voluptati et cordi mihi sunt.  Et vos, qui verba tulistis mea, etiam picturas ferre cogemini.

Aragon, vel Aragonia, vel Aragones vario modo haec Hispaniae regio vocatur, quae regio post paeninsulam mahometicis subjectam nata primum est ut comitatus navarrensis, deinde regnum est facta sub Ranimiro I qui nothus Navarrensis regis Sanctii Magni, patre anno 1035 mortuo, titulum regium sibi postulavit.  Erant tunc Aragonis fines omnes nihil nisi pauci Pirenaici valles, dum Oscae et Caesaraugustae islamicae florebant dynastiae.  Sanctius Ranimiri filius civitatem Jaccam, regni caput, privilegiis auget, iter ad sepulcrum Apostoli Jacobi in Compostelam favet, cum Roma foedera pangit, regnum ad Europam aperit.  Sub Sanctio Ranimiri auream aetatem gaudent et Jacca et monasterium Sancti Johannis Baptista (quod de la Peña vocatur) et monasterium mulierum Sanctae Crucis (quod appellatum fuit de las sorores, nunc de la Serós).

Sancta Crux inter pulcherrima exstat opera artis 'romanici'.  Sanctus Johannis autem est arcanissimum aedificium.  Sub inmenso saxo fere oppressum et inter montes reconditum, diceres sese eripere voluisse, metu abnormi, ab impetu quoque hostili.  At cur illic?  Ad borean versum, ne radius quidem solis tangit toto hieme.  Satis fuisset id transportare quingentos metros: immo esse in pessimo loco voluit.  Aiunt vetustissimum esse mysterium, prae Romanis, prae Celtis.  Nescio.  Nemo scit, opinor.  Unum hoc scimus: cum omnia monasteria loca amoenissima sibi quaesiverunt, hoc maluit locum durissimum, praegelidum.  Valete, amici.

12/11/2006 23:53 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Jacca, caput Aragoniae

Aliquid tempus trivi vetera documenta relegens, inter quae en illud quo Sanctius Ranimiri Jaccam fecit civitatem:

'In nomine Domini nostri Jhesu Christi et individuae Trinitatis, Patris et Filii et Spiritus Sancti amen.  Haec est charta auctoritatis et confirmationis quam ego Sanctius, gratia Dei Aragonensium rex et Pampilonensium, facio vobis notum omnibus hominibus qui sunt usque in orientem et occidentem, et septemtrionem et meridiem, quod ego volo constituere civitatem in mea villa quae dicitur Iaka.  Inprimis condono vobis omnes malos fueros quos habuistis usque in hunc diem quod ego constitui Iakam esse civitatem; et ideo quod ego volo quod sit bene populata concedo et confirmo vobis, et omnibus qui populaverint in Iaca mea civitate, totos illos bonos fueros quos michi demandastis ut mea civitas sit bene populata...'

Quam sollemne Latinum!  Anno 1077 quo charta scripta est nihil erat Arago nisi quattuor valles pauperrimi.  Divitiae infra erant, apud Hiberum, Caesaraugustae praecipue, in mahometica urbe, quo rex primogenitum miserat educandum.  Petrus, regis filius, Fueros suscribit:  'Ego Petrus filius Sancii Aragonensium regis filii Ranimiri regis haec supradicta scribi volui et hoc signum manu mea feci'.  Signum Petri characteribus arabicis et sine crucibus factum est.  Dum Caesaraugustae cultam et divitem agunt vitam, charta Jaccae mores barbaros detegit:

'Et si aliquis vobis iratus contra vicinum suum armas traerit, lança, spada, maça vel cultrum, donet inde mille solidos aut perdat pugnum.  Et si unus hocciderit ad alium peitet D solidos.  Et si unus ad alium cum pugno percuxerit vel ad capillos aprehenderit peitet inde XXV solidos...'

Novella historica hoc tempore pullulat.  Ridiculum: cum historia ipsa declinat, somniis et phantasiis substituta.  Sed documenta antiquitatis malo, mihi jucundiora novellis cunctis.

Neminis et Elvirae commentarii gratissimi sunt mihi.  Elvira recte ait Ferdinandum regem Aragonensium fuisse (natus est non longe a meo vico), Isabellam Castellae reginam.  Gratias maximas ago comissimo Nemini; photographemata non omittam, cum apponere potero, sed moderatus ero, ne in odium vestrum incurram. 

13/11/2006 22:50 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Caffeanus sermo

Ordinatrum, quod multo magis quam ego scit, ait planetam ante Leonem non Saturnum esse, sed Neptunum.  Vix credere possum: plus lucet quam nunquam Neptunum lucere posse putarem.  Heri conjunctus cum luna erat: ambo ante Regulum vel Kabeleced (arabice 'cor leonis') lucebant.  Hodie jam luna sub ventrem currit leonis, Regulum inter et Denebolam vel 'leonis caudam'.

Placet stellas mane videre.  Omnes hodie toto caelo videbantur.  Idem heri.  Nonne insolitum, hoc anni tempore?  Etiam hos dies in Pirenaeis culminibus ne micam esse nivis observavi.  November dimidiatus, nulla nubes, nulla nix.  Malum!

Quid ais, Thersita?  Tu quoque de climate querere?  Age, caffeum hauri et ad laborem te accinge.  Age, age!  Ad tuam rem!

14/11/2006 09:09 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Te stultum ride

Quidam paedagogi aliquid novi invenisse putant, cum discipulos incitamentis egere praedicunt, eosque a magistris instimulandos.  Horatianum fortasse illud obliti sunt de miscendo utile dulci, vel nunquam legerunt.  Quod ex plerisque illorum verbis deducitur hoc est: plures stimulos ad instruendum esse necessarios praeter ipsum studium.  Debilissimum cogitatum.  Certe opus est in pueris ad studia ducendis, initio saltem vel praecipue, quibusdam condicionibus, quas inter comitate quaedam docentium, quo disciplina mitior et jucundior ab initio parvulis appareat.  Sed nulla re magis instimulatur homo (qualibet aetate) quam ipsa scientia.  Nisi in discendo aliquid est voluptatis, nisi ex studio ipso aliquid percipit discipulus privati profectus, frustra omnibus utemur magistri externis incitamentis.

Sed quam difficile munus instruendorum juvenum!  Opus semper in dubium, contrariis periculis obsessum.  Discipulo percipiendus est profectus proprius ut studere pergat, aliquid ergo voluptatis ex sciendo capere debet, aliquid sciendi conscientiae; in studio demum aliqua frui debet satisfactione.  Et satisfactio illa quam facile vergit in superbiam, in vanitatem omnium scientiarum inimicam!  Hanc esse sentio maximam contradictionem muneris cetera gratissimi: cum sapientiae sit summa nihil nisi propriam ignorantiam penetrare, omnia quae ad sapientiam conducunt plena sunt delenimentis ad oppositum vitium, et magistro fingenda est auctoritas in ipsa sapientis imagine, quasi exemplaris cuiusdam discipulis obtenti, cum ipse fortasse nihil aliud sit atque vanus et futilis sacculus gerrarum, vanis disceptatiunculis plenus et stulta superbia.

Ideo magistris benigne accipienda esse deberent menda quae ipsi non raro dum docemus commisimus: pro illo anxio rubore quo saepe afficimur ex erroribus, potius essent nobis accipiendi tanquam occasiones et facultas forte data ipsorum ignorantiam agnoscendi, et justa hilaritate nimiam illam auctoritatis imaginem humiliter deridendi.

Quod facile nequaquam est.  Est autem multo jucundius, et docenti nihil dempsit auctoritatis.

16/11/2006 23:58 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Vincentius Pasqualis

Oscae, in urbe quam Sertorius caput fecerat Hispaniae liberae, a potentioribus Romanis scilicet solutae, suas novas picturas exponit amicus carissimus.  Pictor est sapiens et affabilis vir, sed est imprimis homo bonus, angelicus.  Falleretur autem qui ex dulcedine verborum vel ex macro eius corpore debilitatem ullam in spiritu vel in homine coniceret.  Acris quam gerit pugna jam multorum mensium cum pessimo cancro robur amici eloquenter exprimit; quid si videretis vultum eadem comitate, si eius vocem perpetua eadem suavitate audiretis?  Et mens callida, amans, aequa semper omnibus in rebus.  Ei est aptissimum nomen Vincentio.

Citatim Oscam abeo, sine linea nolebam.  Hunc amicum amplexum cur hinc relegem?

17/11/2006 16:10 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Bicyclops

Oscam dum autocineto peterem, ex radiophonio vox quaedam audientes incitabat, sicut solitum est, ut historiolas privatas publice narrarent; tunc enim haec erat vox:  'Quomodo birota didiceritis uti narrate, quaesumus!'  Quae verba subito ad patrem traxerunt mentem: is enim constituit per dies aliquot, multis conaminibus, birotae in usu me instruere.  Tunc pauperiorem vitam agebamus 'classes mediae', unaque tantum birota erat domi: et una birota (magna, earum quas Hollandicas vocant) liberis quinque.  Cum filio ergo et birota exit amans pater ad agros: usum docet, parvum exemplar ostendit eundi birota.  Discipulus autem durus eram: titubo, cado.  Nihil refert, ait pater.  Denuo brevis explanatio, breve theorema.  Iterum casus.  O quam inhabilis datus filius!, cogitavisset magister.  Cum nihil mihi ipsi fiderem, diffidens quin arrectam possem ferre birotam, quotiens in machinam conscendere temptabam ad terram ibam.  Haec uno, altero die.  Nihil miser magister ex me proficere valuit.

Birotam ducere tandem didici.  Modo autem discendi stupui, et millies rem meditatus sum: quia ad usum birotae duxerunt me pessima vitia, pervicacia scilicet et invidia.

Ante domum enim sedebam meditabundus, birotam ad murum adplicatam contemplans, ecce puella venit ad machinam sumendam.  Sed eam puellam (cuius nomen oblivione tegitur), eam puellam oderam.  Cur?  Unum fortasse quia puella esset.  Nonne pueros tunc semper docebant esse puellas genus valde periculosum et turpe?  Quanam de causa puellam odisse potest puer novem annos natus?  Etiam hoc oblitus sum.  Hoc tantum scio, quod 'Birotam hanc ne quidem tangas' puellae praedixi.  'Cur?  Birota tibi non est!'  'Immo mihi birota est!'  'Minime (ait puella): birota sorori tuae est'.  'Contra, et sorori et mea!'  'Quid ais, si tu birotam ducere nescis!'  Haec verba in mediam meam superbiam colliserunt.  Surrexi, birotam sumpsi, conscendi, profectus sum primo meo birotario itinere.  Stupore confectus abibam.  Fortunatus ad sinistram convertere potui et ad terram cum tandem cecidi longe a conspectu jam eram puellae illius: boni patris theoremata numquam ad birotae detinendae lectionem advenerunt.  Dehinc birotam ducere potui.

Scientiam non solum viam virtutum peragrare, sed etiam, unam interdum, vitiorum et pravitatis animorum, ex illo die bene notum habeo.  Magistris interdum pueros non egere tunc etiam didici.

18/11/2006 23:29 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

De docendo Latino

Aliquot jam menses operam huic ephemeridi danti voluptas haud minuitur et facultas augetur scribendi: quod vos lectores vel lectrices fortasse percipere non potueritis, commentariis scilicet nec lucidioribus nec lectu facilioribus factis, sed mihi quidem ocius et solutius scribenti satis superque liquet.

Ceterum, gratus hic labor plurima officio meo commoda contulit.  Quae omnia, num esse quidem possent sine interreti hac qua nunc fruimur?  Per rete enim non modo bibliotheca nostra pluries multiplicata est, scriptis antiquis medioevalibus recentioribus ditata, non modo facultas nobis datur colloquendi cum aliis orbis universi per aliquot greges qui ad Latinum colendum extant: haec enim jam penes nos erat, etsi difficilius, ante rete; at quid de facultate actarum Latinarum quotidie legendarum?  Quid de his diariis, quasi quotidianis sermonibus per orbem ab amicis actis ad amicos?  Unum quod tam pauca sint deploro, et (de meo loquor) paupera: si pro sex, pro decem, forent centum, mille, quae inter sapientissimorum doctorum, spes Latinitatis augendae magna oreretur.  Quot equidem, alias ephemerides in rete legens, quotidie disco!  Num progredi potis est in lingua ulla, nisi ea quotidie utendo?

De officio, in dies magis ratus sum errare magistros qui Latinum tanquam linguam 'mortuam' modo docemus.  Paucis quod expertus sim narrem, si alicui prodesse possit.  Semper cum discipulis aliquot sententiis Latinis usus sum, simplicioribus certe pro captu illorum meoque: 'lege', 'perge lectionem', 'attendite' cetera; omnes paria, opinor.  Paulatim methodum activiorem feci, narratiunculas scribens aptis cuique gradui molimentis (cui magni momenti fuerunt methodi Graecae velut Reading Greek vel Athenaze, et imprimis egregia illa Lingua Latina per se illustrata professoris Oerberg), et tribus annis abhinc conor firmare studentium potestatem loquendi, haud aliter quam in linguis 'vivis'.  In hoc puncto nunc sum ut cogitem: nonne extremus passus est nobis dandus, et Latino hodierno vel Neolatino in aulam introducere?

Aliqui vestrum, opinor, consilium mirabimini.  Nolite mirari: est adhuc consilium, non decretum.  Ad id autem quomodo perveni?  Hac potissima causa vel ratione: quod activa methodo uti, quod activiorem eam facere, quod, postremo, ex discipulis plus ut loquantur exigere, nihil offecit scientiae, haud dempsit quod omnes sciendum putamus, litteras scilicet classicas, et (quod fortasse plus professoribus verendum) nihil detrimenti puerorum probationes ceperunt.  De quo magis magisque certior fio idem in Neolatino accidere posse.  Quomodo puer qui tibiam ludere didicit non peius, immo melius Amadeum Mozart intellexit, eadem ratione Catullum vel Caesarem non minus sed plus forsitan ament qui de autocinetis vel de bello irakiano Latino loqui valeant.

Hodie satis.  Valete, si qui docentes ibi estis.  Valete quoque, et ignoscite mihi, si quibus haec legentibus taedium attuli.

19/11/2006 23:11 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Academica

Quaerebat Pastrix num potius dicere deberemus 'eurones' an 'euroni'; duo Hispani consentiebamus et 'euri' vel 'eura' malebamus.  Cuinam res est denique decernenda?  (Dum eura habeamus, nihil refert, dicet aliquis.)

Historia linguarum classicarum in hoc differt ab modernarum, quod de his leges latae sunt (sive ab Academiis, sive ab aliis institutis auctoritate praeditis), de illis nullae, vel exitu nullo.  Sic accidit ut mira varietas morum exstet cum in pronuntiatu tum in scribendo.  Quid mali in eo?  Nihil magnum, opinor; quisque sibi seligere potuit vocabula ex Plauto vel ex Cicerone mutuata, vel ex Hieronymo vel ex Newtone, et arbitratu suo scribere sub regula orthographica quae magis placeat.  Neminem aestimo multa passum esse ex hac libertate dicendi; re vera nescio.

Hoc uno regulas orthographicas desidero: quod faciliorem facerent laborem discentium et docentium.  Formae etymologicae vel phoneticae, geminatae vel non geminatae, per q vel per c...  silva est omnis variabilis.  In Hispania insuper est rarus mos scribendi 'u' vocalem per 'u', consonantem per 'v', sed, mira inconsequentia, non idem per 'j' scribitur 'i' consonantica.  Postremo, magistro cuique sua propria regula orthographica quaerenda est.  Commodum contra foret esse unam et bonam normam orthographicam: in scribendo omnes minus dubitaremus et, si anarchicus ventus nobis flaret, vere normam proculcare possemus!

Sed haec nugae.  Hoc est quo uno omnis lingua eget: loquentibus, se amantibus.  Latine loquimini, amici, et loquimini quomodo velitis, scribite quomodo magis vobis placeat, modo haec pulchra lingua semper vivissime colatur.  Valete.

20/11/2006 22:45 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Praenomina

De regulis disserens (et academicis praeceptis ad adaequandos mores pertinentibus loquentium atque scribentium) quaestio venit in mentem praenominum.  Num quis in praenomina leges ferre potest?  Id, etsi nihil nisi sonus vanus, et minus nostrum quam persona, cuique adeo cordi est ut, quasi hominis penetrale, ne apicem quidem (quantum vidi) mutandum sinat.  Et plerumque admittitur esse cujusque suum nomen gubernare, saltem eius formas mutationesque in cujusque esse potestate.  ’Non, non Jiménez est meum nomen per jota (saepe audivi), immo Giménez per ge!’  ’Non Laínez dicas, quaeso, immo Láinez!’  Quibus obsequi nunquam recuso: tam pauca possumus...  Quid, nisi in nomine nostro aliquam habere facultatem?  Sinamus ut Dupont ab Dupond differat et nomine et mystake.

Quid autem dicamus de mira varietate eorum et locis et temporibus variis?  Si enim nomina communia mutantur, quanto non mutant propria?  Et quid agemus Latine loquentes?  Ad nostrum sermonem singulas formas adaptemus?  Omnes in unam reducamus?  Non facile quid respondam invenio.  Unitas facilitatem omnibus aperit communicandi, inter se intelligendi; diversitas, aliquid peculiare cuiusque et proprium conservare putatur.

Videte nomen primi illius regis Franconum qui wisigothos fudit in campo Vogladensi (sive Vouillé) anno 507 vulgari.  Illius nomen sonabat fere HLUDUIC vel CHLODVIG (quae formae sic in Latinum ingressae sunt: CHLODOVICUS vel CHLODOVEUS).  CHLODOVECHUS appellatur a Gregorio Turonensi; CLODOVEO Hispani, CLOVIS hodie Francogalli nominant.  Adhuc Germani hoc nomine utuntur LUDWIG vel LUDWIGE, antiquo simillimo.  Jordanes autem, De origine actibusque Getarum ccxcv, valde immutavit in LODOINUM.  Sed idem nomen est ac LUDOVICUS alia forma Latine dictus; quam formam adhuc agnovimus in Hollandico (nisi fallor) LODEWIJK, vix autem in Hispano LUIS, vel Catalauno LLUIS, vel Britannico modo in LEWIS.  Quid de ALOXI, vel Hungarico LAJOS?  Quid de ALOISIO vel ALOYSIO, ut in sepulcris Italis, imprimis Venetis puto, legitur?  Cui similia sunt ALVISE vulgare, vel ALVITO.  Accidere solet ut alius rerum scriptor illum 'Regem Solem' LUDOVICUM XIV apellet, alius ALOYSIUM XIV.  Aliae formae sunt etiam propter hoc praecipue creatae, ut dissimiles omnibus aliis sint: ita fecit ille fautor Vizcaiae liberae, Sabinus Arana, qui, scilicet ut priscum sonaret, finxit (ex illo antiquo regis Clodovei) nomen KOLDOBIKA, quod hodie Vascones portant qui LUDOVICOS appellare alibi solent.  Sed Sabiniana nomina nimis longe nos conferrent.

Mihi placet LUDOVICUS, forma et nomen amici et fratris.  Valete.

21/11/2006 23:34 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Sancta Caecilia

Dies musices: vivat!  Cito abeo, quia puellae pulchrum concentum offerunt sanctae virgini dicatum quae Bach, Haendel, Haydn, Mozart, Beethoven et tot alios necessarios homines nobis servavit.  Cum nescio an plura verba postea addere possim, vale dico vobis, amici qui me tulistis.  Pi ro piiiiiiii........  pa ra pa ra paaaaaaaaaaa................  Optime et musicaliter semper valetote!
22/11/2006 10:05 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Inertia

Tempus satis habeo, verum est (horam reliquit ad diei finem); aliqua forsan dicenda sunt mihi, infitiare nolo; sed, amici mei, cerebrum exprimere minime appetit animus.  Duas ergo vel tres phrases scribam, vobis valere dicam, et usque ad mane.  Nonne consilio assentitis?  Operam ut dem malitis?

'Decipis nos' (aliquem jam sentio dicere) 'non hoc erat propositum!'  Eeep.  Equum detine, amice, nimis incitatum.  Numquam propositum fuit aliquid substantiale scribere, ad quod quotidie perficiendum, ne aliquando quidem, vix valeo.  Ego tantum promisi, quid aio?, minime promisi, decrevi tantum aliquid quotidie scribere.  Nemini nisi ipsi mihi ratio est reddenda.  'Incipiendum vere non erat, si finem talem facis!'  Tibi in hoc consentio.  Sed coepi, quod remedium jam non habet.

Vis dicam quid nunc potissimum sit?  Ut laudem quandam paucis adumbrem virtutis pigritiae (virtutis, recte dixi, minime vitii) quo facto honeste recedere liceat.  Sed non agam.  Ut omnibus liquet, nimius labor est pigritiam laudare, quae res propter hoc minime pigrum decet.  Mundus enim totus, jam sir Isaac demonstravit, inertia movetur.  Ipse inertia nunc scribo: finem faciendum agnoscas oportet.  Confiteamur: sic et ego et tu requiescemus.  Vale.

23/11/2006 23:35 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Perutilia verba

Salmanticae pueri in platea ludebamus nondum bitumine strata: parvuli adhuc genua foedabamus terra, vitamque liberam in via agebamus sine televisifico fascino.  Inter ludos placebat clavus: orbe in terra delineato, intus clavum lusor jaciebat ut humi infigeretur quodam clinamine, quod satis esset ad rectam describendam; ea recta diviso in duas partes orbe, lusoris erat seligere utram propriam faceret; altera deinde novo jactu temptanda erat.  Vicem amittebat lusor cui clavus non infixus maneret, vel extra lineas jaceretur.  Ludi finem attingebat qui orbem totum sibi obtineret, quod difficilius erat area magis magisque minuente: ultimum fragmen ad obtinendum (id quod instar manus clausae esset) satis erat ut clavus intus infixus maneret.

Hominum verba tanquam clavi illi mihi esse videntur: orbem universum in duas partes dividunt mirabili ad nostros fines commoditate: ea pars nostra fit quam volumus, illa quam rejecimus aliena manet.  Quam utilis lingua est, non ad res intelligendas (ut ingenue credere possumus), sed ad commoditates nostras persequendas!  Quam utilia, in primis, pronomina!  Per quae effectum est ut nobis ipsis optimi omnium semper videamur, nunquam culpa nos tangat, alii quoquo fiant modo stulti, pravi, scelesti.

Videte enim si quando dixerit aliquis "Nos Europaei Iudaos interfecimus", vel "Nos Christifideles in Mesopotamiam bello invasimus".  Alii semper similia patrarunt: Germanis, Americanis potius res pertinet.  Vitiose nos exclusimus.  Aliter, in disputando, quoties accidit ut alter, cui 'tu' nuper eramus, sine causa 'vos' nos vocet: inclusos repente nos agnoscimus in grege quodam nobis adhuc ignoto; vitiose forsan nos inclusit altercator in partem mundi in qua esse fortasse noluissemus.

(Longior factus sum; cras argumentum finiam.  Diarium modo purgare volo a falso superiore die dicto: planeta quod ante Leonem hoc mense videri possumus Saturnus est nec alius.  Ordinatrum me fallere volebat.  Heri mensuale astronomicum emi quod illud me docuit.  Uranus enim atque remotiores planetae oculis nudis, ni fallor, videri non possunt.)  Valete.

24/11/2006 23:18 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Charis modesta

20061125130032-6xi12-086.jpg

Nescio an illud quod quaeritabam consecutus sim annon, sed dum ordinatro ludebam hoc miraculum factum est, quod imago haec quam 11 novembris feci in vico Sanctae Crucis Sororum (vulgo Santa Cruz de la Serós) ad ephemeridem saluit et visibilis facta est mihi quidem.  Num talis erit omnibus qui huc ex aliis ordinatris inire volent?  Nescio, sed nescius usque ero nisi periculum faciam.  De hac parva ecclesia exarabo ergo parvum commentarium.

Etsi in hoc vico Pirenaico exstat magnificum aedificium coenobii Sanctae Mariae, quod Ranimirus I circa 1060 condiderat, hoc est modicum parrochiale templum, Sancto Caprasio dicatum, pauperiore erectum arte quam illum coenobium, sed non pauperiore, mea sententia, pulchritudine perfectum.  Sanctus Caprasius enim parvulus est, humilis: opus non accurate quadratum emicat ut illius Sanctae Mariae; illud templum regium est, hoc plebeium.  Thersitae autem plebeia semper multum placuerunt; non certe quia plebeia, sed quia meritissimum censeo quod pulchum fit opibus quam minimis.  In eodem vico igitur opera pulcherrima exstant, eiusdem fere temporis ambo.  Sed ita ut ex animo meo aurati Versaliarum sumptus facile ceciderunt, dum Brivatensis domus Flandrinis modestus lepos altius haeret, Caprasio magis proclivis sum.

25/11/2006 12:56 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Perutilia verba II

Hoc est in verbis magis timendum, quod facillime per ea fallimur in judicio.  'Nos' et 'vos' praestantiora sunt pronomina in statu tribali, cum tam utilia sint quam cristae in capite vel in cute picturae ad dignoscendum utri manui pertineat bellator.  Sed in statu civili nostro, rebus perplexioribus, tanta in oras mundi dispersa humanitate, supplantatio esse possunt intelligentiae.  Quid dicimus 'nos occidentales' dicentes?  Quid sibi vult 'vos mulieres'?  Quam facile eodemque quam vacue diximus 'musulmani sunt hoc et hoc' vel 'Germani sunt talia vel qualia' vel 'americani sunt illud et illud'!

Orbis ictu clavi fractus est, reti piscati sumus pisces omne genus.  Post verba enim veniunt sensa, et amor et invidia et metus et odium.  Vere utilia sunt certe quaedam verba, si amor vel odium alenda sunt.  Vel timor, quem excitari plurimum avent quidam rectores mundiales.  (Quantum terroris injecit histrio ille de sovieticis, jam viginti abhinc annos, saepissime clamans:  'Aut illi aut nos!')

Demus autem nolle nos odisse nec amare, sed intelligere tantum quae acciderint.  Tum etiam obstant verba.  Rerum quidam scriptor se esse vult 'objectivum', ut aiunt, sine ira aut studio se gerere, putat se propositum tenuisse de illos hominibus illius temporis eloquentem: erravit opinione celerius, cum homo de hominibus honeste nihil dicere possit nisi ex pronomine 'nos'.  Usum hostilem pariter vereamur pronominis 'vos': quia nostra ex parte scilicet est omnis pulchritudo, et scientia, et justitia; altera vero nihil nisi errores, pravitas, injuria.

26/11/2006 22:40 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Ficus

20061127110721-6xi27-013.jpg

Quam cupidus eram hoc agendi quod nunc perficio: in ephemeride illico collocare photographema nuperrime factum.  Portentum, miraculum aspicere videor: folia marcescentia ficus quam quotidie domi contemplari soleo examinare potest quicumque in blogium hoc intrare velit, habitet ille longe a vico meo milia passum duo vel duodecim milia, ordinatrum eius moveatur energia atomica in California vel hydroelectrica in Australia: obsequentes electrones ad oculos vestros, amicae, amici qui nunc hoc legitis, pertulerunt celerrime (velocitate scilicet luminis) eorum luteum colorem, lucem quae hodie circum Montem Cajum incerta splendet.

Hoc nihil est, si vultis, nisi miraculum technicum, sed quam admirabile!  De progressu technico aiebat Ortega (philosophus Hispanus quem despicere fuit nobis mos, cum nimis pellucide loqueretur) hominibus dare autocinetum (miraculum technicum ejus saeculi) miram facultatem iter tribus horis faciendi a Matrito in Socuellamos, sed hominibus quoquomodo exstare primordialem quaestionem: cur Socuellamos adirent?  Certe quod folia meae ficus videatis nostra parum refert; sed credere vix possum haec omnia universum nostrum nequaquam mutatura (de rebus oeconomicis atque politicis etiam loquor).

Beluosus nuper disserebat de iis qui somniant alia saecula vivere atque haec: quidam Florentiam Renascentem optabilissimum putat habitare, quidam Athenas Pericleas; sapienter Beluosus id indicabat, quod tunc probabiliter homines ii forent agricolae miseri vel servi.  Immo (equidem aio) si nos decimo octavo saeculo viveremus, plerique probabilissime mortui jam essemus.  Qui nunc habitamus, millenio tertio ineunte, melius vivimus, magis scimus (pro captu cuiusque) quam nullo superiore tempore.  In bibliotheca mea plura et meliora volumina sunt quam baronis Montesquieu, esca fruor exquisitiore et magis varia quam Lucullus, mea verba (et meas imagines) per orbem totum distribuo celerius quam Gengis Khan vel Eisenhover.  Quam miram potentiam habet hodie privatus in seccessu!

27/11/2006 11:56 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Madrasa Ben Josephi

20061128195627-6x15-144.jpg

Cum aliquis nostrum donum accepit quo supramodum fruitur, ut ad eum interdum adire videatur subridensque in ecstasi contemplari, eum dicimus Hispani esse 'tanquam puer novis calceamentis'.  Sic nunc ego sum (aperte fateor, amici), qui ad ephemeridem quotidie adiens nullo modo qua de re scribam, sed tantum quod photographemata hodie affigam cogitare jam possum.

Age, Thersita, voluptatibus aliquando trahi te sine.  Quid est vitale nisi in Venere et Charitibus?

En fenestella, qui amice legitis, cellulae cuiusdam in madrasa Ben Josephi, Marochii.  Ibi fui octobri superiore.  Omnia in hac universitate studiorum sunt modesta, pulchra, simplicia.  Quamquam nec catholicus nec musulman, aedes has perambulans sentiebam multa esse mihi communia quibuscum hoc studiorum templum aedificari voluerunt.  Tot humana sunt nobis communia!  Sacra bellandi fames!  Qui aedificium tale, cellullas, fenestellas concepit, cum eo dissentire gravi momento nequeo.  Immo tibi dissentio graviter, o stulte qui bello omnia persolvenda putas!

In crastinum valete, amicae atque amici.

28/11/2006 20:26 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Moncayo

20061129102054-6x26-055.jpg

Hoc commodum imaginibus inest, quod die quo (ut hoc) parum temporis vacet, qualibet uti possum ut celeriter ephemeridis impleri videatur.  (Celeriter.  Esca celeris, blogium celere.  Non mihi placet.  Tempus autem non vacat, Thersita.  Noli philosophari.)  Immorari scribens certe mallem, hoc praeter alias causas, quod melius scriberem vel minus mendorum committerem.  Hoc autem ante quinque minutas mihi perficiendum est.  Ergo sinite, amici, ut aliquem inter vos salutem.

Laetissimus enim sum.  A multis enim legi quamquam non primum erat mihi propositum, magna voluptate afficior cum has litteras benivolentia scio lectas, ex longinquo praesertim ab amico Americano: jlcg (ut se vocari voluit) commentarium benignum ad me misit ex Michiganensi republica.  Hoc contra ad te mitto, pignus amicitiae, photographema octobris superioris exeuntis, quo Montem Cajum occidente jam die videre potes.  Montem Cajum, quem circum colentes 'Moncayo' vocitant, poeta Martialis (non longe ab eo natus) cecinit pluries et vocavit 'senemque Cajum nivibus'.  Hodie nix nulla est in eius sacro capite.

Cum possim, in atlante quaeram Kalamazoo.

29/11/2006 10:23 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

In taberna aliquando sumus

Discipulae obvius factus ad potandum aliquid in tabernam vinariam invitavi.  (Harum in Hispania non desunt: ibi praecipue colloquia ceteraque commercia persaepe agimus Hispani.)  Primum universitarium annum ea nunc agit in oppido cujus nomen nunc tacebo.

Quid?  Qualis vita?  Quid agis?  Qualis tibi se gerit Universitas?  Puella, ut est laeto animo ingenioque prompto, tristicula respondet: Philologiae Hispanicae studere coepit, sed eo decepta est quod nonnullas disciplinas sentit esse vel immodice technicas, vel demissas supra modum.  De Latino inquiro (in quo haec puella eminebat):  "Ibi pessimum fit! (ait illa).  Studentium dimidia pars nihil unquam sermonis Latini viderunt, omnes ergo tempus terimus discendo 'rosa rosae'!"  (Cui facilius credo, cum jam aliquoties haec accidere audivissem.)  "Phoneticae professor jam tertium mensem mutationes phoneticas de quibus nihil intelligo in conclave legit!  Ferre non possum!"  Quae ergo disciplina magis te juvat?  Caput agitat: nullam optabilem invenit.  Re vera mutandum sibi consilium fortasse decernat: Universitatem relinquere, ad musicen et clavem regredi sibi forsan sit melius.  Nihil contradico.  Tacite cogito ei potissimum fore cuilibet rei laeto corde operam dare, quam affectam taedio tempus terere juventae.

Haud semel historiam similem audivi.  Studia humaniora ferream in Hispania aetatem nunc transeunt.  Universitas, Lyceum, professores saepe studentes juvenile spe defraudamus.

Cetera forte pulcherrimae amicae optime succedebant: in taberna multum hodie risimus!

30/11/2006 23:50 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris