Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Diciembre de 2006.

Somnium

20061201230144-5viii30-092.jpg

Age, Thersita, nunc vigilans somnies licet.  Etenim ex hac mira reti, qua celeriter una convenimus undecumque, prospicere videor orbem vere novum.  Nonne limites inter nationes aliquando tollentur?  Jam pridem unam communem habitare nos sentio.  Non modo de stoicis excogitationibus nunc agitur: quod Americani eligunt vel reiciunt nostra omnium referre liquet.  Quid abest quominus jus suffragii, ut Romae fecerant Itali atque provinciales saeculo Julii Caesaris, vel jus civitatis Americanae nobis efflagitemus?  Nobis dico, Europaeis, Africanis, Polynesiis et ceteris mundi habitantibus.  Omnibus pariter status mundialis interest.  Non modo plurimi suffragium ad maximum rectorem Americae Borealis eligendum ferre vellemus: etiam paucis quae sentimus dicere avemus de Sinis et de Palaestinis.  Non multa postulare possumus: tantum secundum pusillitatem nostram.

Eia vero, somnium est.  Sed fatemini, amici: num una huc convenientibus non amplius et fortius humanitas communis sentitur quam antea, cum interreti carebamus?  Non magis quam cum vicino colloquentibus vel disputantibus; plus autem quam sine reti hac universa.  Longe absumus, verum est; sed multa ad illum finem tendunt.  Quid significant instituta illa universa, quid sibi volunt illae proclamationes Bonorum Universae Humanitatis vel Dies Mundiales (hodie SIDA vel AIDS, puto), nisi orientis communis civitatis signa?  Et proposita quaestio semisoluta est.  Vix unus et quadraginta anni inter 'Spiritum Legum' intersunt et 27 augusti 1789.  Nonne ocior nunc historia festinat?  (Utinam nemo nostrum caput perdiderit!)

Ante quam expergiscar, sinite ut somnium parum exornem.  Anno superiore hoc antiquum sepulchrum in via Appia repperi.  Viam Appiam birota perlustrans valde delectatus sum.  Eam meam existimo, quasi Romanus essem.  Cur via Appia plus Romanorum esset quam Caesaraugustanorum?  Cur Europaeorum plus quam Americanorum vel Polynesiorum?  Somniare placet de mundo (nondum a stolidis destructo) in quo omnia vere liceant omnibus, in quo non modo silvas Africanas nostras existimemus (quod jam agimus callidi 'occidentales'), sed, ut volebat ille jesuita, Wall Street quoque Africani proprium aestimare possint.

Multos etiam vellem Latine loquentes.  Sic Marcus Caecilius ex vetustate pergeret nos salutare antiqua sua lingua:  HOC EST FACTUM MONUMENTUM MAARCO CAICILIO: HOSPES, GRATUM EST QUOM APUD MEAS RESTITISTEI SEEDES. BENE REM GERAS ET VALEAS. DORMIAS SINE QURA.  Sine cura dormite, amici.

01/12/2006 23:13 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Feles

20061202212557-6xi30-018.jpg

En duo feles, adoptivi mei liberi.  Nigella est femina juvenis adhuc, corpore gracili, pulchris ocellis.  Alter, ejus filius vel filia, circa mensem augustum natum, globus est pilorum male compositorum, colore infabre mixto.  Super has tegulas majorem diei partem agunt, apricantes si sol lucet, conditi, si minus, sub stillicidia aut alibi, ubi eos videre non possum.  Mense superiore in eorum tegulas venit in mentem frustula casei nonnulla jacere, quae magnis voluptatis gestibus comederunt.  Abhinc coquinam adire jam nequeo sine tumultu querimoniarum a minore sublato: maaauuu! maaauuu! maaauuu!  Mater ne verbum quidem facit; attenta gravitate sedet coram fenestra mea; oculis autem omnia exprimit:  Num perire nos fame sines, barbate vir?

Quid vultis?  Jam nonnullos dies alumni mei sunt, quia omnibus fere diebus aliquo cibo eos alo.  Carnes parum plus aequo proscindo, piscium caudas, frusta quorumlibet felibus reservo.  Si ossa non sunt, vel alia dura residua, ad tegulas jacio: currunt illi, advolant ne mica fugiat.  Initio mater omnia libero permittebat; nunc sibi indulget et tam bona frusta rapit quam filius.  Aliquando dare simulo, bracchio tantum agitante sed nihil jaciente: mater tunc exiguum temporis spatium perquirit, sedet postremo me intuens leni exprobatione; filius contra, quot itinera sursum deorsum! quot indagationes super tegula vel sub tegula, hinc et hinc olfaciens erecta cauda!

Si ossa carnis vel spinae sunt piscis, eis offero cibum in patella quam in via relinquo.  Aliquando exspecto eorum descensum, vel ad eos comedentes accedo: sed ii non descendunt aut cito abeunt.  Libertas scilicet maneat inter nos, hoc malunt, ut liquet, nec intimos fieri nos celeriter expetunt.

02/12/2006 22:28 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Loquimini, amicae, amici, jucundum est!

Rectissime ut solet Pastrix notat litteras Romanas antiquas felibus egere.  Ipsum nomen 'feles felis' non modo 'catus' vel 'cattus' significat, sed (ut Graecum 'galée') alias carnivoras easdemque parvas feras indicat, intellige putorium (grave scilicet olente), mustelam, martem et cetera.  Equidem nesciebam (et nescio) utrum felium voci sit vocabulum proprium annon, vel nomen vocis, ut 'latratus', vel vocis imitatio vel onomatopoeia sicut 'bau bau!' (si novistis vos, amici qui has gerras legitis, mementote docere me inscientem!).  Qua de causa vocem illam 'mau mau' commentario superiori finxi, extemplo excogitatam.

Res me monet (quotidie res me monuit) pauperrimam esse notionem meam Latini sermonis.  Patienter autem ignorantiam fero, tanto laetior quanto posse quotidie scribere nunquam putaveram.  Claudicans interdum, aliquando cadens, iter denique facio.  Et ignorantia magna est, sed non crescit: immo paulatim decrescere sentio.  Et, quamquam litteras antiguas legere nunquam taedium mihi attulit, necessitas exprimendi novam legendi cupidinem mihi afflat.  Ergo hortor hortaborque milies, amici, ut loqui audeatis, scribere audeatis, cum expertus eam voluptatem sim qualem non crediderim, vobisque talem majoremque optem.

De legendi cupidine quam novam sentio, ad opera scientifica vertit hodie inter alia: quam nunc aveo lecturam librorum Linnaei, Galilei et ceterorum qui linguam Latinam ditissimam fecerunt!  Martem enim (nomen parvae ferae quo supra, nescio an perperam, utebar: indicare enim volebam animal quod 'marta' Hispani, 'martre' Galli vocamus) nunquam in Cicerone nec in Caesare inveni: vocabulum tantum est (quantum sciam) recentiorum biologorum vel zoologorum.  Latinum ergo hi ditaverunt, quis dubitare potest?  Mihi autem linguam Ciceronis non nimis deturpare satis est.

03/12/2006 23:31 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Epistulae Russicae

Amicorum animi ebulliunt ex historia (quae fabula videtur indagatoria) Russici Litvinenki polonio venenati.  Saecula Ivanis Terribilis regrediuntur, aiebat hodie Jacobus (quod credo aliquando me scripsisse, saltem putasse).  Amicae Nataliae verba memorabam ego, quibus jam decem vel duodecim annos abhinc librum mihi legendum commendabat Russica poetrix:  "Ad patriam meam intelligendam opus est legere Epistulas ex Russia Astolphi Custinis.  Effigiem materculae Russiae adeo veram Custine e vivo depinxit, ut zar Nicolaus I statim interdiceret, non modo ut interpretaretur liber ille, non modo ut ederetur, sed ne pagina quidem legeretur ab ullo.  Quod talem scilicet legendi cupiditatem excitavit inter moscovitas et peterburgenses ut clandestinae editiones usque per manus traditae iterarentur.  Octoginta annos post editum opus, libere denique legi potuit aliquot mensibus sub Russica Eversione.  Sed celeriter in peius mutatum regimen, mutato etiam consilio Epistulae Custinis ad cloacas regressae sunt, et octoginta rursus annos editione clandestina (Russice samizdat) circumactae sunt.  Hodie denuo libere legi possunt, per quot annos nescio".

Infortunium Russiae Natalia praesensisse videtur.  Equidem librum Custinis quaesivi, sed excerpta tantum inveni; legi autem magno delectamento.  Astolphi pater, aristocrata, decollatus periit sub Francogalla Rerum Eversione.  Puer educatus a culta matre (cui amicissimus fuit Chateaubriand) crescit in odio ad democratas; iter Russicum in primis subiit Astolphus ad nationem visendam quae prisco splendore Regimen Antiquum colebat.  Deceptum Custinem epistulae demonstrant.

Caecam potentiam tyranni, contemptum humanae vitae genialem, ut videtur, in Russia, annotavit Custine.  Cuius librum suspicor tertium interdictum.

04/12/2006 23:55 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Festi dies

Hodie, id est, die hodierno simili, sed sex et viginti annos abhinc, populus Hispanus suffragio firmavit Constitutionem adhuc nostrae nationi vigentem.  Viget certe, sed quot disceptationes de reformando, quot disputationes inter interpretes!  Sed res politicas nunc arceo.  Hic Mercuri dies, cum idem nomen habeat quam illo anni 1978, festus est, et nullus Hispanus laborat (praeter nonnulli armati, autocinetorum velociorum persecutores, medici vigiles et alii tales).  Et si tam pauci laborant, cur ego laborare velim?  Politicam ergo arceo.

Ne cogitando quidem nimium laborabo.  Quod in buccam venerit prodam.  Hic ergo est dies quoque natalis Helenae, quam 'Constitutam' amici solemus appellari: semper illi festus est natalis dies.  Quam fortunata!  Optimus sit tibi dies, Helena!

Annus est temporis anulus: nobis quod semel, bis, ter ad se regrediatur placet.  Hodie est hodie, sed est quoque ille dies, et ille, et ille...  Quid aiebat Mircea Eliade de tempore cyclico?  Age, nihil refert, festo non laborem.  Exstat autem superstitio.  Equidem calendarii superstitiosum mene infitiabor?  Non possumus!  Quotannis ipse natalem diem celebro quasi primos vagitus infans daturus essem!  Jam quinquagies vagio!  Quam pulcher puellus!

Superstitio est, et tenax.  Vaticanus bene fructus est ea, diei cuique suum sanctum tribuens (vel plures!).  Quo melius sibi superstitione hac fruantur, instituta mundialia nunc singulis diebus tribuere volunt aliae res, nunc laicae: Dies Feminae Laboratricis, Dies Mundialis Sine Autocinetis.  Quam hilare!  Hoc jam pridem mihi feci (superstitiosum me confessus sum); sed, Thersitae morem gerens, non modo hilaria, tristia quoque diei cuique tribui.  Novistis hodie non solum Constitutionem ratam, Helenam natam, multos egregios homines natos esse, sed multos quoque scelestos natos, multa crimina comississe, innocentes cruciatos, bella coepisse, mulieres temeratas, pueros...  Bona tantum memorare volumus, sed historia omnia continet, et bona et mala et sublimia et horrenda.

Hodie, exempli gratia (id est, ante diem viii Idus Decembres, vel sexto Decembris si malitis), sed anno 1979, primo anniversario Constitutionis ratae, Erik cognomine 'Belga' furatus est e monasterio Rotae Isabenae plurima magnifica opera, quae inter pulcherrimam 'sellulam Sancti Raimundi', medioevale opus ex buxo elegantissime caelatum.  Minima ex sellula frusta manent, quia stultus eam divisit ut facilius venderet.  Jam e carcere exit Erik, sed illius stolidi saepe memini qui tam pulchrum opus destruxit: aliquid pulchrum in mundo erat, quod jam non est.

Age, Thersita, festum est, noli laborare.

06/12/2006 23:52 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Liquor caelestis

20061207165557-5iii17-032.jpg

Pluit, pluit.  Iam erat opus.  Pluvia raro tristitiam mihi attulit, sed magnum solitudinis desiderium.  Puer eo me abscondere solebam unde nullius vocem audirem praeter imbrium et guttarum e tegulis stillantium, et legebam, delineabam, vel nihil omnino agebam nisi aquarum musicas exaudire.  Adhuc placet mihi pluviae silentium.  Tacent etiam aves, dum terrae sacrum, immane corpus vitalem liquorem combibit: exspectant nimirum donec amplexus hic caelique tellurisque giganteus consumetur.  Ob quem parvula est omnis vita, mors etiam parvula est res.

Hanc amoenam imaginem e cathedrale Salmanticense anno praeterito sumpsi.  MEMORARE NOVISSIMA TVA, ET IN AETERNUM NON PECCABIS.  Mira res: quoties novissima mea memoravi, toties peccandi me cepit cupido.  Eundem effectum habent in me hi continui, autumnales imbres: pectus dilatari videtur, imitari ambiens hoc magnificum, pulcherrimum peccatum naturae.

Valete, amicae, amici: peccate quanto et quoties in mentem veniat, modo in amore peccetis, nec contra amorem.  Etiam si ob amorem peccatis, imbribus autumnalibus, universali naturae amore, peccata vestra luentur.

07/12/2006 17:13 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 5 comentarios.

Horatius Flaccus

20061208194719-6v20-001.jpg

Venusiae natus est Horatius Flaccus a d VI Id Decembres, si Suetonio credimus.  Suetonio vix fido, sed minime mea refert, cum hodie Horatii meminisse velim nec nullius alii.  Qui homo fuit qui ad cenam amicum invitaret his pulchris versibus:

   Nardi parvus onyx eliciet cadum
   qui nunc Sulpiciis accubat horreis,
   spes donare novas largus amaraque
      curarum eluere efficax.

   Ad quae si properas gaudia, cum tua
   velox merce veni; non ego te meis
   immunem meditor tingere poculis
      plena dives ut in domo.

   Verum pone moras et studium lucri,
   nigrorumque memor, dum licet, ignium
   misce stultitiam consiliis brevem:
      dulce est desipere in loco.

Imaginem appono folii quod atros mortis ignes jam passum est, sed viride micabat vere superiore, operiens potus nostros.  Redeat folium, anno proximo sub eo rursus compotemus.  Valete, amici.

08/12/2006 19:48 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Praenomina II

Aliquot jam dies abhinc scripsi de praenomine 'Ludovico'.  Confiteor esse mihi vitium colligendi formas quam plurimas vocabulorum quae propria appellantur; vitium colere coepi cum primum opinione magis varia esse illa notavi; tam multiformia tunc non suspicabar.  Varietas certe erat exspectanda e numero linguarum; sed his multo major est praenominum, aucta etiam varietatibus orthographicis et peculiaribus arbitriis.

Haud mirum: quid plus esse nos putamus quam nomen?  Et homini, quamquam gregalis est res, valde placet a ceteris distingui se, sit modo praenomine.  In quo imponendo jam multum pollent leges, ut parvum spatium relinquant cuique sibi vocabuli peculiaris eligendi.  (Praenomina Hispanis superiore saeculo vetita materies uncta est, alicubi Hispaniarum hodie eheu secuta; sed alio relinquam.)  Discipulam habui nomine publico, ut ita dicam, 'Josepha' appellata, quae privatim vocari malebat 'Lilium'; causam nunquam intellexi, cum ambo mihi praenomina aeque jucunda atque facilia viderentur; etiam absurdum hoc mihi videbatur: quod mutari nomen vetitum esset (hodie autem nec vetatur in Hispania nec valde difficile est, nisi fallor).  Habeat quisque, mea sententia, nomen sibi carum, id scribam quo volet modo: cur haec parva libertas non detur?

Sed ad varietates vocabulorum rediens, inter multiformia eminere videtur praenomen amici et fratris JACOBI, quem Hispani SANTIAGO (apocopa SANTI familiariter) dicimus.  Quanam implicata via potest idem nomen in duas tam diversas formas evadere?  En quae conjicio: prima nominis forma est, suspicor, hebraica, id est JACOB (ita Graece in Novo Testamento), quae multiplicata inveniri potest in JAKUB, YAKUB, YA'QUB, YACUB, YAKOB, JAKOB (noto tantum formas in scriptis a me inventas).  In Latinum hoc verbum egressum est JACOPUS vel JACOBUS, unde Hispanice JACOBO, Italice GIACOMO vel GIACOME (est Matriti via 'Jacometrezo' dicta, scilicet e nomine Itali orificis Giacome Trezzo), inde forsan varietates Catalaunica JAUME, Castellana JAYMES vel JAYME vel JAIME, Francogalla JAQUES vel JACQUES, Anglica JAMES et alia.  Forma e 'Jacob' Hispanice exspectanda erat JAGO vel IAGO vel YAGO, sed titulus sanctitatis confusus est cum praenomine et natum est vocabulum Hispanicum SANT IAGO (vel SANTIAGO vel SAN YAQUE).

Alia praetereo, cum nimis longae hae nugae atque nullius momenti sint, sed nonnumquam studentibus tot varietates quaedam incommoda attulerunt.  Equidem fateor aliqua passus ex implicata serie Anglorum regum, cuius praenomina in libris Hispanicis alias leguntur JAIME, alias JACOBO: stultum me, qui sero duas formas esse repperi ejusdem nominis JAMES!

[Haec (vel his similia) heri scripsi, amici qui legitis: sed ordinatrum, vel Rete, vel deus aliquis irritam fecit horam meam, paginam abolendo servarique recusando.  Piger ergo non fui, sed infelix vel inhabilis.]  Valete quam optime.

10/12/2006 15:11 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Prima nix

20061211215846-6xii11-049.jpg

Post aliquot obscuros dies, quibus imbres mediocres vallem hanc umectarunt, en primus dies serenus.  Mons Cajus suum vetus caput prima nive monstrat consparsum, non tantum autem ut titulum canitiei quo donatus est a Valerio Martiale plene mereatur.  Exspectandi sunt ergo hiberni dies.  Sed primum gelu hac nocte jam fere sentiebamus.

Cavum viden quod laevam tenet culminis?  'Puteus Sancti Michaelis' vulgo appellatur, et antiqui est glaciaris reliquiae.  Ibi, quoad huius regionis senes narrare soliti sunt, perpetua nix manebat, etsi macula foret candida imo in puteo, etiam sub aestu caniculae.

Sed quam pulcher dies!

11/12/2006 22:01 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Frigus tandem

Duo tantum verba faciam, priusquam gelu rigens tacere cogar.  Frigus enim quod pati decet novembri mense, dimidiato nunc decembri patimur.  Et nobis laboris onus grande hac hora impendet.  Cito valedicam ergo, vix avedictus.  Estne vobis bene?  Quam optime omnibus sit vobis, hoc cupio, jam jam ad pensum festinans...  Vale, valete omnes, amicae, amici, corpuscula fovete multa lanugine!
12/12/2006 22:34 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Aberratio

Nimiae aberrationi mentis hoc saltem bonum est: discipulos e conclavi stupefactus abesse repperi; tunc tantum memoravi omnibus hodie iter Pompaelonense faciendum, qua de causa stultus relictus sum solus.  Non diu ploravi: domum regressus scribo quod hodie scribendum mihi consilium non erat.

Veterasco, merda!  Non ex mentis aberratione dico (qua semper eadem fruitus sum), sed quia somnus me effugere pergit.  Quinta enim hora jam lectum non ferebam, surrexi ergo et cursum tramitibus rusticis abire decrevi.

Quam pulcherrima nox!  Luna multo jam deminuta apud caudam Leonis erat, inter Regulum ferme (vel alpha Leonis) et Spicam (vel alpha Librae).  Et de horizonte gloriose Scorpius oriebatur, ut rubrum suum lumen paene prospicere sineret Antares (vel 'contra Martem', cum rubra videlicet stella velle cruentum dei sidus aemulari videatur).

Vix intelligere potest quam destituti sint juvenes nostri temporis hoc pulcherrimo spectaculo, quo nobis adhuc pueris gaudere contigit.  Vitam plerique sub lampadibus agunt, nocte vias transeunt lampadibus collustratas, raro ad maximum caeli theatrum oculos tollere coguntur.  Cujus attamen aspectus omnem fere physicarum et mathematicarum historiam superioribus saeculis movit, necnon aliarum scientiarum progressus: quid, nisi stellarum vocatio, invenire sivit calculum integrale, universi magnitudinem, arcana opticae (quae inter et pernicitatem luminis, basim relativisticae physicae, necnon luminis aberrationem, ferme illius sororem mentis) et tot alia?

Si aliquid possem in educationem instruendo, unum trimestre vel quatrimestre obligarem ad studium Astronomiae, quae nunc diluta est quasi appendix inutilis trium vel quattuor aliarum disciplinarum, quibus regina superioribus saeculis dominata est.  Equidem expertus sum quanto gaudio pueri nocte ad stellas considerandas exire consentiunt... vel consentiebant: jam aliquot annos nihil horum ago.  Illi mutati, vel ego senex factus sum?  Utrumque fortasse.

Ceterum puella odisse tandem didicit: hircum illum esse irata proclamat.  Vae illi!  Quae adhuc in amore esse suspicor.

13/12/2006 10:12 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Novissima

20061214073232-5viii10-021.jpg

Quod appono photographema non bonum est, cum non satis esset luminis, sed epigramma tantum memorare volebam: 'SERVAVI THALAMUM GENIO, DULCISSIME CONIUX; / SERVANDUS NUNC EST, PRO THALAMO, TUMULUS'. Distichon est, ut patet, elegiacum, recepta scriptis funeralibus forma: uxor in eo se fidelem et vivo marito confitetur et mortuo profitetur, non sine venustate in verbis (concinnitas, paronomasia, cetera). Traditionis et innovationis elegans est, mea sententia, mixtura quae spiritus Renascentis propria est: tunc homines nova quaerebant notis viis, oppositi in hoc cum imitationi servili vel merae repetitioni locorum auctoritatis (quae saepe medio aevo tribuimus) tum furiosae novissimorum persecutioni quae forsan magis conspicua sit nota saeculi superioris.

Et sepulchrum, splendidum opus Italicum, et epigramma videri possunt in Catalaunia, in oppido Bello Podio [Bellpuig]. Sunt Raimundo Cardonae, Belli Podii domino: ille fuit rector Siciliae et Napolis pro rege Aragonensium Ferdinando II, etiam pugnavit in Italia contra Francogallos apud Julium pappam II, et subiit cladem Ravennae 11 aprilis 1512. Eius uxor Isabella Requesens, pulcherrima femina, ut aiebant, post eius mortem sepulchrum hoc construi iussit a Johanne Marigliano vel Nolano, anno MDXXXI.

Monstrare tantum volebam quod titulum elegans censerem et non vulgare, et quid aestimo concordare epigramma cum sepulchro.

14/12/2006 21:35 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Morbus

Quam bene sine dolore vivitur, quam optime corpus commoda sua agit sine febri, quam utilis est nasus qui spirituique soli olfactuique tempus impendit neque in destilando id terit viridiores mucilagines vel pallidiores... Ag! Cui bono morbus? Nisi ut sanitatem magis magisque appetamus et celebremus, quem ad finem nos natura morbis donaret nescio.

Ex prooemio satis vobis qui legitis liquebit valetudinem me infidam deseruisse alioque abiisse, muscas fortasse firmatum vel alias bestiolas salutem appetentes. Per fenestram autem orbem prospecto, nullamque rerum reperio valde valentem, muscas absentes, passeres taciturnos, omnes bipedos contra vias transire in se contractos tanquam cochleas, quanquam in celeritate leporibus similiores... Arbores in horto meo rigent, albos rore ramos suos exhibens; etiam syringa misera, quae duas ante hebdomadas gemmas aperuerat laeta quasi ver fore aeternum posset in hac ferrea aetate, omnia folia repente demisit, et nunc vereor ne aliquid mali ei accidat, teneris foliis se in gemmam iterum contrahi nescientibus...

Peto librum: legere non juvat. In lecto jaceo: non placet cubare. Ad ordinatrum accedo: nihil voluptatis carpo dum guberno. Ergo valete, Bacchum eo salutatum, si curam valetudini nosset meae... Cum melle et lacte, aiunt, bene caldo, aquae ardentis aliquid...

16/12/2006 22:23 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Ludovicus

Commotus scribo post lecta gratissima vestra consilia, Nemo, jlcg, Ludovice! Omnibus hic respondeam. Valetudinem meam non in peius, sed in melius it. Morbum fortasse nimium amplificavi: sum enim in morbis quod in hac regione vocatur 'falsus', quod Aragonensibus sibi vult, supra quod ceteris Hispanis, etiam 'homo nimium queritabundus, qui querimonias nimias ad caelum attollit cum primum aliquid in corpusculo suo non optime est'. Medicinas vestras probo et gustabo; etiam feminae non malas medicinas propinant, nisi ipsae optima sunt medicina.

Hodie autem medicata est me (praeter feminas, aurantias et vos) musica Ludovici, illius Ludovici qui, Bonnae natus Saturnalibus incipientibus anni post Napoleonem natum, illi virorum interfectori symphoniam tertiam dicare primum decreverat, postea illo imperatore facto dedicationem delevit. Audite quaeso, Ludovici quattuor opus 131, et dicite num erravi in eligenda medicina. Cum tu, Pastrix bone, de Saturnalibus locutus sis, ego nostrum Beethoven volui memorare, CCXXXVI annos abhinc natum, saltem baptizatum, hoc die.

Et vobis vale dico, cum bibliotheca gelida hodie sit et ad lectum me cito conferre velim. Valete in musica et aurantiis!

17/12/2006 22:21 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Turiaso et Tutela

20061219221438-4iisvln-022.jpg

Hospes hodie fui domi et sorori et ejus amicae Annae. Anna Lutetiae habitat, aliquot dies Caesaraugustae agit. Eae post prandium visere volebant duo oppida propinqua, Turiassonem et Tutelam. Eorum arcana feminis revelare, cum prope habitem, officium gratum ex me fuit comiter rogatum. En ergo Thersites, dux viatricium.

Est Turiaso (vel Turiasso) vetus oppidum Celtiberum: ejus cives ante Romanos fuerunt, et contra Romanos pugnarunt. Exstant nummi Turiasonis Celtiberae, ubi nomen legitur DRIASU. Postea municipium est factum civium Romanorum (teste Plinio vetere). Saeculo quinto episcopus Leo mortuus tumultuantibus militibus contra bagaudas, latrones verisimiliter vascones. Urbs sub visigothis apellata est TYRASSONA. Anno DCCXIV Musa eam cepit: musulmana facta est et nomen mutavit: nunc TARASUNAT Arabice vocatur aliquot saeculos. Adefonsus rex Aragonensium expugnavit oppidum anno MCXVIII (eodem quo Caesaraugustam): en urbs denuo christiana. Multa ea civitas passa est: aspectus eius hodie dominatus est turri Sanctae Magdalenae (ecclesiae, post cathedralem, principalis), quae fuit alminar cum Arabice Turiasso loqueretur, et fuit forsan templum ubi occisus fuerit episcopus Leo. Pulchra urbs, sedet in colle super flumen Chalibem, cuius aquae (dicto Martialis poetae) optime ferrum curabant.

Si Turiasoni plus quam duo milia et ducenti sunt anni, Tutela contra junior est urbs: anno MMII explevit duodecim saecula. Condita est enim ad confluentes Iberum et Chalibem ab Amrus ben Juseph, duce Caesaraugustano, ut regionem hanc ditissimam tueretur a consuetis vasconum latrociniis. Saeculo XI ex eius florentissimo vico hebraeo nati sunt Jehuda ha Levi et Abraham ben Ezra. Eodem ac Turiaso tempore Tutela ab Aragonensibus capta est; non paucae simultates deinde ortae sunt inter Turiasonem et Tutelam, quas reges Castellae, Navarrae, Aragoniae sibi asciscere decertabant: Tutela tandem sub regem Navarrensem subdita est.

Hodie Tutela ('Tudela' Hispanice) Navarrae manet; Turiaso autem (vel 'Tarazona') Aragoniae. Sed dum vetus oppidum Aragonense commorari videtur in somnio saeculari, eodem vultum praebens quam decem annis antea, industria Tutela Navarrensis crescit, renovatur, domos redintegrat vel novas construit, aemulam jam superat duplici numero habitantium. Nonnulla palatia quam decem abhinc annos sordibus jacebant, nunc in novos usus splendent reparata. Miratus sum inter ea palatium marchionis Sancti Hadriani, cuius claustrum ornatum est grisalliis (picturis ex albo et nigro tantum compositis) Petro Moroni pictori attributis: sub imaginibus leguntur disticha elegiaca. Nunquam ad palatium antea intraveram.

Si quid photographema visibile est, alio die monstrabo. Nunc tantum imaginem Turiasonis, jam aliquot annis veterem, appono ut videre possitis episcopale palatium et turrem ecclesiae Magdalenae.

Valete.

19/12/2006 22:15 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Nuditas

Photographemata quae Tutelae feci superiore die apponere haud est operae pretium; repetam contra disticha quae unam ex imaginibus describunt. Depicta ibi est Venus solitis suis attributis, id est Chanel 5, et cum ea filius arcu armatus. Haec sunt disticha:

Quo sic nuda Venus, quo sic nudusque Cupidus
pergitis? Haud divos talia monstra decent.
Sic decuit, lites quando discordia pomo
inserit ingentes, pulchra nimis videar.

Sunt omnino novem imagines, cuique bina sua disticha sunt. Haec gustanda vobis trado, alia alio die. Valete.

20/12/2006 10:21 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Hilare tempus natale

Cras Hispania sortitione chartaria, quam 'lotería' hic vocatur, tota pendebit. Nuntii jam hodie mille radiophonio, televisu mittuntur exspectationem, spem multam omnium lusorum exprimentes. Sortitiones sunt hebdomade quaque, nisi fallor, sed exspectatissima et summa haec est, Natalis vocata. Aiunt Hispanum quemque plus quincuagenorum euro huic impendit sortitioni quae quotannis pueri Collegi Sancti Ildefonsi a.d. XI Kal. Jan. certis traditis melismatibus cecinerunt. Horas omnes matutinas vulgus ante radiophonium vel televisorem anxius chartas suas cum numeris a pueris cantis conferet. Horas deinde pomeridianas nihil agetur nisi fortunam invidere paucis hominibus et vicis quibus Sors se benignam praebuit.

Subditus sum ingratus Fortunae, etsi nihi habeo quod deae reprehendam: sed hic illi cultus non mihi placet. Opus fuit mihi pervicaciter negando per duos vel tres annos, donec tandem me intelligerent esse 'objectorem sortitionis'. Nunc, jam satis lustrorum hoc titulo fruitus, nihil his laboro.

Novam contra traditionem anno superiore inscius coepi, cum tres solos discipulos quos Saturnalibus haberem ad cenandum invitavi. Discipulae nunc ex me rogant, immo exigunt, ut ad cenam secum adeam. Cras ergo nihil ultra Fortuna mihi tribuet, saltem per chartariam sortitionem, sed casu grato cum discipulis cenabo. Tredecim illis jam praedixi: sacculus plenus est aranearum...

21/12/2006 17:58 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 3 comentarios.

Fortuna

Hodie, a.d. XI Kal. Jan. (erravi cum scripseram a.d. XIII), Fortuna sub specie nummorum jam in Hispanos distributa est. Chartas sortitioni jam multos annos numquam emi, hac praecipua causa, quod nihil voluptatis attulit mihi nunquam quod multis tam gratum videtur: animus anxius ad divitias, spes mutandae vitae, incertorum prurigo. Jam nonnullam chartam respuere incipiebam, cum collega mihi monuit subridens: 'Quid ages enim, Thersita, cum omnes in Lycaeo divites fiant praeter te?' Haec verba consilium meum firmius postremo fecit. Hoc enim timet imprimis Hispanus: non se divitem non fieri, sed ut ceteri ditiores fiant circum se.

Equidem nihil ultra ex dea postulo quam quod habeo: optimos fratres, amicos. Nunc etiam felicior sum factus lectoribus qui has nugas legitis. Fateor mihi fuisse veterem morem aliquid interdum scribendi: sed mutata charta, postquam in albo scribere soleo, quam insperatum donum, quod aliqui scripta ditetis commentariis vestris! Heri enim Nemo, qui pulchram ephemeridem nobis obtulit; jlcg, Dantis vel Durantis lector; etiam Didacus, discipulus et amicus... Gratias omnibus maximas do!  Etiam vobis felicitatem plenissimam opto!

Nunc ad cenam abeo!  Jam serus sum...  Valete!

23/12/2006 18:27 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Tempora nimis mutant

Haec verba scribo decima hora matutina (tertia forsan Romano more) diei quae nunc appellari solet vigesima tertia Decembris, Romano more a.d. X Kal. Jan. Quae heri scripseram attributa reperio hodiernae vesperae, quod plane impossibile est. Nihil harum mutationum intelligo. Aliquot dies abero: vobis valedico, optimaque iterum opto. Valete!
23/12/2006 10:17 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 1 comentario.

Solstitium

Dies jam longiores paulatim fiunt. Est huic anni tempori nescio quid amabile et gratum: omnia etsi algent, jam algere consuerunt, et rigida et alba (aut nive aut rore) ver tandem sperant. Sol, qui paulatim serior oriebatur, ocior occidebat, jam mutato more ocior oritur, serior occidere coepit. Haec percipi possunt, haud arcana sunt astronomica: si multo mane expergisceris mense decembri solem orire videbis magis in dies versum ad meridiem; sed circa vigesimum primum diem decembrem sol suum ad meridiem iter jam non pergit, sed stat: et hos ultimos anni dies cursum mutat, magis magisque ad septentriones quotidie oriens et occubans. Et eo ipso quod stat sol, hoc Saturnale tempus solstitium vocatur, quasi solis statio.

Haud arcana sunt, ut aio, sat est oculos aperire. Anno MCMLXXXVIII horologium domi conatus sum facere in pariete meridiano: quotidie ante solem surgebam ut punctis singulis notarem quo primus solis radius suo die incideret, quo singulis horis; post aequinoctium vernale comperi primum solem in parietem illum, cum ad certum meridiem vergeret, non jam ferire, sed parieti exspectandum esse directum lumen magis magisque in dies (usque ad solstitium vernale, cum denuo sol iter mutavit). Dum punctis horologium distingebam, notabam quotidie ubi horizontis esset solis ortus. Jucundus labor, hieme praesertim!

Cum de mysteriis Stonehengis et locorum similium audivi ridere soleo. Illane mysteria? Quae mysteria? Nullum mysterium hoc erat illis hominibus qui sub dio dormiebant (nec in utralibet aure opinor, tot feris tunc circumagentibus). Nobis, qui conclavia calefacta raro reliquimus, qui quicquam naturale nisi casu non vidimus, qua sol prosiliat vel cubet, haec nobis sunt alta mysteria.

28/12/2006 21:26 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Praenomina III

Ut aliquid his nugis adderem, in ordinem redegi notulas quas de praenominibus collegeram, opinione plures reperiens. Itaque finem hic in praesentia faciam, quia uni rei tantum obligare me nolo. Apponam modo hunc commentarium Sabino Aranae dicatum, nationalismi vasconici patri, qui nescio an magis Viscaiam amaret an Hispaniam odisset, sed odium ad Hispaniam minuere certe noluit.

Hic vir, a Catholicismo altius ultramontano (sic tum dici solebat) educatus, uberrimus fuit inventor vocabulorum, quos inter multa hodie usitatissima, velut ipsum nomen nationis Vasconicae 'Euzkadi', eius signi vel 'ikurriña', rectoris vel 'lehendakari', multaque alia. Finem hoc erat: ut nihil Castellanum in Vasconia maneret. Ea de causa conatus est, inter alia, exterminare illa praenomina quae, sua sententia, nimis Hispanica sonarent, nimis scilicet similia illis in Hispania usitatis, 'quam nationem odimus toto corde nostro'. Quod 'Jacobus' in urbe Sancto Sebastiano vocaretur 'Santi', 'Georgos' 'Jurgi' et 'Catherina' 'Kattalin', hoc intolerabile nostro homini videbatur. Ergo haec methodus illi fuit: formam praenominis cuiusque quam antiquissimam sumebat (e Germanico si Germanica, ab Aramaeo vel Hebraeo si Biblica, a Graeco si Hellenica) et eam ita mutabat ut sonaret quam minime romanice.

Ita Sabinus, eliminaturus praenomina inter nautas Vascones celeberrima velut 'Santi' (id est Jacobus) vel 'Peru' 'Pello've (id est Peter vel Petrus) praenomen sumpsit biblicum Cephas, et dempta s littera, omissa aspiratione, finxit nomen 'Kepa', purissime Vasconicum, ut visum ei foret, ad Pellos eliminandos. Eodem modo traxit 'Pele' ex 'Felix', 'Miren' ex 'Miriam'. Cum 'Josepe' et 'Josepa', tunc usuales in Vasconia formae, Italianis 'Giuseppe' et 'Giuseppa' nimis similia sentiret, invenit masculinum 'Joseba', femininum 'Josebe'. Idem fecit in 'Jagoba' pro 'Santi' (ex Jacopo).

Nimis longum foret omnia persequi: 'Andoni' ex 'Antonio', 'Gorka' e 'Georgo' vel 'Georgio', cetera. Finem faciam in praenomine quod superiore die commentavi, Ludovici: Arana supra repetit illud 'Chlodovechus' Turonensis, finxitque nomen 'Koldobika', quo Ludovici Vasconici nuncupari nunc solent. Nihil invenire potuit Hispanico nomini 'Luis' dissimilius.

Ridiculum hoc nimium conamen mihi videtur, Sabine, ut alius videaris... atque es. Eo enim praesertim, quod nihil Hispanius invenio quam hoc immodicum se distinguendi propositum. Ita Vascones tromocratae, dum ex Hispania segregari conantur, cascum Hispanum morem inter se trucidandi imitantur vel persequuntur.

30/12/2006 00:02 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema No hay comentarios. Comentar.

G. Paulus

20061230222901-6xii30-003.jpg

Hodie domi amici pictoris adfui, G. Pauli. Paulus vitam agit maximam partem Barcinone, ver autem et Paschas non longe a me. Utrique colloqui juvat, olivis et poculo vini praesentibus. Amicitiam plus viginti annorum jam inveteratam agimus; sermones ergo nonnumquam in notas res et pluries tractatas incidere solent. Aliquando jocus prosilit qui millies fecimus: ridemus autem quasi novus foret nobis. Nonne est hoc amicitia?

Ille picturam aqua temperatam coeperat et, cum machinam photographicam afferrem, veniam impetravi ad eam vobis monstrandam. Pulchra, annon? Placet mihi artifices aspicere dum pingunt, scalpunt, instrumenta probant. Nescio an majorem voluptatem ex concerto sollemni capiam quam ex ipsis musicis exercitiis. Fateor etiam meos pupillos audire magnae voluptati esse mihi: alter violoncellum (non adhuc optime) canit, saxophonum alter (mediocriter: tribus mensibus, quid vultis?). In Seneca legi, opinor, pictori plus juvare pingere quam pinxisse. Etiam mihi magis juvant, saltem tanto, opera progredientia quanto perfecta. Si picturam hanc bonum exitum haberet, eius photographema hic apponam, Paulus spopondit.

Ceterum, malus dies. Tyrannus dubio jure enecatus, delirantium stultorum pyrobolum Matriti explosit. Nisi pictores pingent, nisi musici canent, nisi tot homines tot pulchra facient, quomodo tantam stultitiam ferre poterimus?

30/12/2006 23:12 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.

Ad finem vergens anni MMVI...

20061231202916-6xii30-002.jpg

His horis anni postremis memoria teneo optimos amicos quos per interrete novi coloque: vobis igitur omnibus, Pastrix, Ludovice, Nemo, Elvira, jlcg, sed quid ago?, si omnium vestrum mentionem facere vellem facile nonnullos obliviscar; gregatim ergo vobis omnibus, amici mei, annum jam jam ineuntem optimum felicissimumque toto corde exopto. Quam maxime valete vitaque, optimo et gratuito dono, fruimini!

Photographema appono Montis Caji quod die superiore feci. Nonne est pulcher mons? Semper valetote, amici!

31/12/2006 20:29 Julio Zaporta Enlace permanente. sin tema Hay 2 comentarios.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris