Fabula

His diebus imbres frequentes sed pacificae hanc vallem perfuderunt.  Heri mane caelum fuerat cinereum.  Horas postmeridianas, cum vix antea potuissem, domo spatiatum egressus sum.  Neglegenter ambulando, nescio quid cogitans, jam longe eram a vico.  Pullum habebam cor, tanquam dies, et humum contra meum morem intuebar, cum magna repente lux facta meditationes detinet oculosque tollere cogit: longa scissura dilaniaverat nubes eaque lumen occidentis solis per omnia dispergebatur.  Cumulus qui capiti meo impendebat violenter illuminabatur, eiusque lux sine dubio ex cogitationibus eripuerat me.

Stupens circumspexi: omnia mire mutata erant.  Atramentum quo meridies operiebatur regionem borealem reliquerat, ibique caeruleum, quasi viride caelum ostendebatur juxta terram: montes Bardenenses plenam solis lucem accipiebant; sursum autem, nubes supra nubes cumulabantur usque ad celestem apicem, ubi illa quam dixi ventre imminebat candido, dum tergum diffusa lux variabat sucino colore.  Perfrictione contremui.  Mundus tacebat, sed aliquid docere silendo velle videbatur.  Alta nubium structura vastitatem exprimebat immanem, tanquam si gloriosum illud theatrum caeleste in ictu oculi erectum ad exhibendum esset constitutum quam minuscula, quam vilia, quam imbecilla essemus terrestria.

Longius ibi tempus manendum non erat, quia sol jam jam moriturus currebat ad deliquium, qui si videri non posset, eius effectus rubro colore per omnia suffundebantur.  Nuper albae, celeriter nubes in purpureas rubidasque vergebant.  Insolens confusio perpetuitatis et momentorum, hora in particulas temporis infinitas frangi videbatur.  Tali solitudine sentiebam naturam mihi uno quandam egisse funebrem fabulam.

Nominatim

Heri in hoc diarium intrare non valui, quod praedico ne pigrior existimer quam certe sum, silentiumque summo Interretis numini, nec mihi imputetis.  Post ergo nonnullas machinationes, nuntium denique ad Blogiam (hoc scilicet negotium servile) misi, et cubitum abii.  Ordinatrum hodie cum aperio, responsum invenio, quod pergratum mihi fuit duplici causa: quod humanius Interrete fit mihi quidem, et quod non est Hispanis mos epistulas celeriter respondendi.  Gratias ergo Ferdinando Thomae agere volo, vobisque, amici (at adestis, annon?) paucis nuntio esse Blogiam in laboribus ut capacior fiat, ergo non omni tempore ad ipsius paginas aditus esse faciles.  Valete

De stulta sapientia

Cogitanti de scientia olim mihi venit in mentem, cum sapientiam plerique (saltem qui Graeci ab origine sumus) felicitatis extremum existimemus, stultitiam homini non esse extremum tristitiae, quia stultus se stultum ignoret; immo pessimum esse in hoc quidem eam non auream, sed nunc ferream mediocritatem per quam nec adeo sapientem esse liceat ut sis sapiens, nec adeo stultum esse ut stultum te scire desinas.  Hanc diu respiciebam contentus meam et propriam cogitationem, a me uno creatam (scilicet ex introspectu), at, proh dolor, idem denique legi postea apud nescio quem saeculi proximi auctorem: cuius nominis sine dubio propterea oblitus sum, quod solam notionem 'originalem' ex me crudeliter abstulisset.

Haec mihi occurrunt dum lego quod die undecimo scripsi de Guillotin.  Quam inopportuna sapientia!  Quae excusata hoc uno esse potest, quod extemplo profusa est.  Nihil autem magis Thersitae proprium quod extemplo profari.  Ceterum saeculum ullum rerum novarum amantius quam nostrum in dubio habeo quin inveniri possit.  Novitas nostro saeculo peramata, en forsan sola macula qua non Thersitam inquinatum invenies.

Marochium

Saeculo undecimo (illo aureo musulmanum quo Umar Hajam et Gazzaliensis vixerunt) dux bereber Josephus Taxfini filius Marochium condit (Marrakech, Marokko) sub monte Atlante.  Aiunt urbis nomen (nihil initio nisi nomadum castra) ex verbis bereberibus marrukech originem capere, quae ’celeriter praeterire’ significant (adeo periculosa itineri illi erat fama).  Centum post annos, Marochium caput est imperii almoravidis, paene Hispaniam totam et Mauretaniam amplectenti, atque turris completur templi maximi quod appellatur Kutubia (ex vico librariorum in quo erecta est, cum kitab Arabes librum vocent).  Ibi emicat medicus orbis doctissimus Ibn Tofail, eiusque consanguineus Ibn Rusd Aristotelem in Arabicum vertit.

Marochio regressus heri sum.  Marochium hodiernum umbra est illius quod fuit, sed umbra rosea, humanissima, splendida.  Num dici potest iter in Maurocum esse iter ad praeterita tempora?  Potest.  Populus ibi laborare, quiescere videtur sine horarum cura.  Fabri, fullones, coriarii, artifices omnes sollertissimi, opera sua perficiunt sine horarum cura.  Pueri alii in scholam eunt uniformiter induti, alii terra ludunt sordidi inter palmas: nescio utrorum pueritia optabilior, sed sordidorum similior nostrae, in viis plateisque actae adhuc sine bitumine, sine horarum cura.

Aeroplana quotidie centenos, millenos ex civitatibus Europaeis Marochium viatores transferunt, euronibus refertos, Marochiensibus primam materiem (etiam hoc dici potest), qui illorum voluptates atque desideria mire sibi in dirhames transmutare valent, et hoc urbanissime, semper subridentes et indigenae et viatores.  Civitas vere exculta!  Quorum aedificia, si homines minus, satagerent ut operae pretium foret ad urbem talem commeare.  Non pauci callidi Europaei domum sibi struxerunt vel refecerunt intra Medinae (urbis veteris) terreos muros.  Me quidem cepit amore madrasa Ben Josephi, theologica schola quietis, candoris plena.  Sed cum tot pulcherrima exstent, quamquam hodie sordidissima, Marochium cito fiet, quando dives erit, ex lautissimis orbis et jucundissimis urbs.

Vale, Cai senex caneque

Jam jam profecturus exsulto.  Iter quodque stimulus est mihi gratus et acer.  Hoc autem gratius ut inexspectatum.  Aliquot dies abero.  Valete, amici

Anna Politkovskaia, in memoriam

Quis hanc mortem concupisset, quis verisimile jusserit, quis certe impedire nollet, omnibus nobis nonne notum est?  Multa nefanda saeculo nostro committuntur: bella ad praecavendum, in feminas et infantes vis, commercia de morbis et miseriis.  Nihil autem nefandius quam vocem liberam trucidare.

Hoc turpissimum crimen non semel, non primum accidit in Foederatione Russica.  Num saeculum Ivanis Terribilis iterum advenire patiemur?  Cruor et immanitas stigma triste videtur Russicae historiae, sicut contemptus humanae vitae a Custine lucide descriptus.

Nisi nefarium hoc facinus in fortissimam feminam perpetratum non plene exclaratum fuerit, donec fautores eius et conscii meritas poenas pendant, subeat Putin et regimen eius perpetuam infamiae notam.

Pressio et expressio

Ex photographia subrident maximi magistratus Sinensis et Japonicus: uterque, amicitae symbolum solitum, manum alterius manu tenet, photographos intuens.  Ambo pariter induti sunt veste nigra super candidam camisiam, ipsam ad collum clausam caerulea cravata ('cravatam' appello vittam sub camisiae collo, certo nodatam modo, quam Francogalli 'cravate' vocarunt ex gentilitio, ut aiunt, Croatiae).  Hoc mirum habeo: oculis amborum exceptis, quam parum orientalis apparet imago illa!  Nec nigrae jaccae (vel tuniculae maniculatae), nec camisiae, nec capillorum apparatus...  Nihil horum reminisci sinit illarum elegantiarum serico tactu, amplarum vestium scite succintarum quas equidem Sinensium esse vel Japonicum memineram.  Quid autem de manuum pressione?  Num ad modum tale pacisci solebant samurai vel mandarines?

'Globalizatio' quam vocant multis formidini est.  Et bona et mala mihi ignoranti conferre videtur.  Inimicus autem omnium cravatarum, eas inter pessima duco pullulare.  Sed quod omnium magis miror est quod, praeter Anglicae linguae vel Hispanicae diffusionem, ea signa diffunduntur quae corpore fingimus ad quasdam passiones vel notiones exprimendas: ictus oculorum, capitum nutus, manuum pressiones.  Quae corporalia signa numquam ante saeculum hunc tantopere et tam cito exteros fines occupare solita sunt, quae res hoc temporis mire perficitur per opera cinematographica vel nuntios televisificos.

Pueri (miseri globalizati) ea signa celeriter perdiscunt.  Inter ea quod facetissimum existimo illud est quod indicem et medium digitos simul plicando allusionem significat vel sensum figurativum.  Primum, nisi fallor, signum corporale quod exprimere conatum est ortographicum signum!

Utinam homines, qui nullo sermone inter nos intelligere potuimus unquam, amicitiam jungere signis corporalibus denique valeamus!

Memorem esse oportet

Hos funerales dies multos inveni quos jam pridem non videbam.  Quos inter amicorum erat par quod convenire nequeo sine memoria casus facetissimi post eorum nuptias vulgati.  Tunc nondum erat mos, postea institutus, ut sponsi donarentur per catalogum, immo quisque necessarius, affinis, consanguineus suum donum parabat pro captu suo et sine cuiusvis venia.  Mariti uxoresque sic periclitabantur quidquid foret donari, nunc pulchra nunc turpia.  Quod certe accidit his cum amita Rosa, femina multos jam annos nata cuius nomen unum risui erat omnibus consanguineis, adeo famam pessimam assecuta erat insolentiae insaniaeque.  Vidua pecuniosa, Operi Dei (catholicae institutioni) dedita, hos amicos donavit duabus lampadibus earum quae apud lectum in nocturnis mensulis apponi solent.  Lampades opus erant locuples, idemque foedissimum: earum corpori, petra scalpto viridi, addebatur cuculla quae imaginem fingebat omnem fungi cuiusdam singularis; at simul cuculla facta erat vitris diversicoloris, argento adhaesis, ut memoriam traheret ad cathedrales illas gothicas vel ad visigothicos thesauros.

'Quid hoc agemus apparatu?'  Gratiis maximis amitae Rosae actis, juvenes in summo scrinii id operis condere decreverunt.  'Cum amita domum venerit visendam, jam lampades eius honori tempore apponemus in loco.'  Quod opinione celerius factum est.  'Cito, lampades, amita Rosa subest in via!'  Per interphonum (quo cubicula cum via communicantur) amita Rosa se subituram, jamjam adesse certiores fecerat.  Advolare tunc, sellam sumere, ex summo scrinio lampades rapere, in mensulis collocare, alteras lampades, ne plus temporis tereretur, sub lectum abscondere.  In hoc campana sonat.  Suspirant!

Urbane utrimque se gesserunt.  Anus lautam domum, supellectilem, theanam potionem et offam dulcem, omnia denique laudavit.  Juvenes ceteram domum amitae Rosae monstrarunt.  'En habe cubiculum!'  Et, ut amitae lampades splendeant, sponsus clavem luminis movet: lux tunc facta est, subter lectum!

Mendacem memorem esse oportet!  Multa bona sunt pari illi amicorum, sed cum necessarius quisque semper in eos conveniendo subrideat, idem omnes memorare suspicor, scilicet lampadum fabulam percelebrem!

Iter

Annis vesania cumulatur.  Iter Atheniense quod moliebar lapsum est.  Veteri amicae hoc narrabam cum 'Cur ergo' ait 'mecum non in Maurocum venis?'

Itinera facere mihi cordi est.  Sed raro longiora, quia pulchrum hoc iter duco, quod non modo in fine, sed etiam in tota via frui potest.  Eo ipso autocinetum, ferroviam malo quam aeroplanum, cum tempus et via tanto mihi placeant quanto urbs ultima quam scopum selegi.

'Aeroplanum Caesaraugustae conscendimus: hora una et dimidia, jam in Mauroco sumus.  Quid tibi videtur?'

Maurocanum regnum.  Omnes de eorum mirabiliis portendunt.  Sed nunquam eo ire cogitaveram.  Cur?  Non quia Mauri, quia musulmani.  Nusquam puto inveniri posse nec plures sapientes nec stultorum minorem numerum.  Sed me retroegit quod apellatur 'folklore', 'color localis'.  Et Maurocum plenum esse ratus sum populari vita, localibus coloribus.

Annui.  Nonne vesania cumulatur annis?

--------

Forte legi commentarium Pastricis ad imaginem Graeci nummi, quem commentarium antea (nescio cur) non videram.  Pastrix enim quaerit cur in nummo AQE per epsilon legatur cum per eta scriptum rectius videretur.  Si quid ex libris intellexi quos de Graecis typis nuper depastus sum (causam alias explicabo, non parum et facetam et Hispanam) litterae quibus Athenienses aureo Periclis saeculo utebantur non eaedem erant ac postea fuerunt et nunc sunt: hae enim quibus nunc utimur alfabeti sunt Milesii, qui psiloticam dialectum notaturus signo aspirationis carebat ideoque litteram H ('ha': consonantem aspirantem in phoeniceo pristino alefatu) ad notationem 'e' longae adhibere potuit.  Brevius dictum: alfabeti Graeci plerumque differentiam inter 'e' brevem et longam non notabant (ceterum ut Latinus), quos inter Atheniensis usque ad admissionem in usum alfabeti Milesii, quae publice Athenis facta est sub archonte Euclide 'tois ton Ionion grammasin' anno CCCCIV a.Ch.n. circa.  (Obiter inveni perprolixum et discipulis difficillimum systema accentuum quo nunc Graecis litteris utimur non classicum esse, sed byzantinum, hoc est medioaevale.  Ma ton kyna!)

Luces ex longinquo

Hoc anni tempore, cum primum ventus molestus flat vel imbres incipiunt, birotam relinquo, aestivum ludum, et, ne corpus minus hieme exerceatur, multo mane viis rusticis ad currendum exeo.  Hodie prius diluculo currebam, multa nocte, sub stellis.  Haec mihi fuit anno proximo nova voluptas: earum luce diem auspicari.  Quam pulcha stellarum species, hodie mane.  Praesertim regredienti, in meridiem verso, procul Orion splendidas suas stellas ostendebat, tenuem arcum, cingulum magnificum.  Ut quotannis nomina memorare placebat: Rigel, Betelgeuse, Bellatrix (ex paucis qui vocantur nomine haud Arabico vel Graeco).  Et Orionis ad sinistrum latus, gemma noctis hibernae, pulcherrima Sirius.

Millies ex pueritia hoc spectaculo fructus sum, sed semper incipiente nocte.  Nunc, in senectam vergenti, qua minus dormitur, hunc novum modum gaudendi noctem invenire placuit.

Ex caverna

Natura, etsi vacua plerumque (equidem in hoc fido physicis) mire plena sensibus apparet, adeo ut numquam ad omnia eius haurienda satis oculorum, aurium, narium intentionem adhibere videamur: et non de universo loquor, sed de pariete tantum contra quem quiescendi gratia sellam applicuimus.  Parietem videmus, sed non videmus.  Lucem forsan videmus, colorem obliti; vel colorem lucemque percipimus, materiem ignoramus (quam cito recognovit faber noster caementarius); da, quaeso, nos et colorem et lucem et formam et materiem satis perspexisse, superficiem olfecisse, tetigisse: si quis ex nobis quaerat quot animalia vidimus, quot herbas, quales super eum delineabantur umbrae, eorum rerum rationem omnium reddere erimus impotentes.  Unum, duo, tria, viginti apiscimur, milia dimisimus.  Non sunt defectus sensuum, sed inopia intentionis et rerum plenitudo.

Quintum jam vel sextum annum, circum Turiassonem spatiabamur, cum odorem sentimus suavissimum et acutum, ab arbusto quodam exhalatum: flores eius erant parvi, sparsi, tamquam folia, argentino tomento.  Interrogatus ab amica quodnam ei arbusculo nomen foret, vulgaris ignorantiam agnovi.  At sis (inquam) Latinum bene novi.  Risit ea vocabulum audiens sesquipedale, quasi fictum a me.  Sed vera dico, questus sum, Elaeagnus angustifolius a botanicis nuncupatus est.  Ridendo ergo, ut accidere solet, arbusculi nomen illa memoriae mandavit, quod nomen recitare gaudebat quoties fratres arbusculi vel ruri vel urbe inveniebamus.  "Sed mundus plenus est (ait aliquando) Elaeagnorum angustifoliorum!"

Mundus plenus est, sed plethoram non videmus.  Quod amicae accidit memineram jam mihi accidisse tempore quo plantis studere incipiebam.  Aestatem agebamus in litore Asturiano (Julia vix annum primum complerat), tempusque triveram herbas delineando, eorum nomina quaerendo, novas inveniendo (Olegi Polunini optimo auxilio).  Illas nunc habeo inter antiquas amicitias: Picris echioides, Centranthus ruber, Crithmum maritimum (vel 'petroselinum marinum'); Smilax aspera, pulcherrima foliorum; vel illa quae in solario vigebat, humilis floribus: Parietaria officinalis.  Ut stupui, domum regressus, hortum meum inveniens plenum illius parietariae ad cuius notionem quaerendam in Asturias iter feci!  Intelligentiam esse actionem, non passionem, quisque facile invenit; psicopaedagogi autem post centesimum tantum vel ducentesimum congressum internationalem.

Gratias omnibus ago qui legunt, sed praesertim Ludovico meo amabilissimo.  Hoc quotidianum pensum mihi placet; vobis autem non displicere, ingens voluptas est.

Semina rerum

Hominum naturae mira est condicio, per quam semper visa sit suppeditare, generatione quaque, ingeniorum varietatem omnem.  Si ergo manum hominum satis magnam sumis, difficile erit in ea non hunc tardum, illum callidum, istum mitem, illam cupidam, alium cerebrosum, alium crudelem, aliam jocosam, et sic de ceteris, semper aliquem invenire suae quemque peculiaris condicionis, ut vix charactere quodam egere putes.  Sibi in hoc haud dissimilis atque rerum natura, quae semina animantium plantarumque spargere copiosissime videtur, minimam persaepe partem sperans esse vitalem, nulloque genere parcens quasi timeret ne ipse quidem character deesset qui superstes esset futurus.

Bello civile Hispano quod in tyrannidem exiit 'generalissimi', fere omnino exstinctae sunt partes republicanae, factiones scilicet communistae socialistae aliaeque quae rem publicam sustinuissent, sed etiam homines quique regimini democratico faventes, quos inter paene magistrorum artificum sapientium omne genus, aut occisi aut interdicti aut exterriti saltem a tam crudele victore quam ignaro.  Annos post quadraginta, ne unum quidem invenires inter juvenes qui partes in Hispania politicas quascumque palam agerent qui tyrannidi illi faverent, omnes in factiones communistas socialistas republicanas ingressi libertatemque palam proclamantes ante milites et praetorianos qui sine auctoritate aut fiducia agerent sed solo officio eodemque tristi.

Exemplum sumpsi quod bene notum habeo, sed passim historia exempla talia suppeditat.  Nonnumquam ex me ipso quaesivi num juvenibus temporis huius tyrannis quaedam proderit, ut libertatem doctrinamque plus ament, ea sibi magis cordi esset.  Barbara sententia certe: desipere in loco.

Ave atque vale, pater

Pater mortuus est.  Heri vesperum cor eius defatigatum pausam fecit.  Homo fuit virtutum domesticarum, suos amans, a suis amatus.  Senes amici, dum conveniebant, laetitiam, affabilitatem memorabant.  Etiam mane, cathetere in cor eius ingrediente, poemata recitabat chirurgis.  Mors fuit, ut vita, quieta et verecunda.  Basium ultimum potui dare.  Me videns dixit subridens:  'En vir inclitus!'  Verba patris jam non audiam.

Docere et plorare

Commotus scribo quod Pastrix amicus expressis verbis iterat in ephemeride sua sententiam parum mitem de docendo in Hispania quam nuper in mea edidi.  Talia cum dicebam, nullos adhuc commentarios in hoc blogio legeram, ideoque clandestina fere verba videbar scripsisse.  Contra Pastricis ephemeris a multis et doctis legitur quotidie, qua de causa deprehensus nunc videor in foro puer qui facinus in cubiculo tantum patrare putabat.

Minime autem me paenitet clamoris illius, quem aptissimum arbitror esse pro brevitate ad statum exprimendum educationis nostrae, praesertim quam secundariam vocant; sed nunc oportere sentio et latius explicare et patentius demonstrare.  Possum, opinor (si fateri licet sine petulantia), at in hac ephemeride?  Quam gravem, doctrinalem, tristiorem quam jucundiorem nolebam.

Illud certe et conscius et ultro proclamavi, docere esse in Hispania magnam merdam, idemque iisdem verbis quandolibet dicerem ante quemlibet quovis sermone.  (Utinam parentes, cives, aliquem verba talia movere valerent!  Quod non accidet: hoc pessimum est.)  Aliquando ergo, sed raro, dicam de educando.  Nunc breviter de duobus rebus excusare mihi liceat.

Primum, sententia illa non dicta est de linguis classicis vel humanitatibus tantum, sed de statu educationis omni.  Latinum vel Graecum si radicitus evellerentur ex Hispanica disciplina dolebo certe, sed non eam in multo pejus existimabo cecidisse.  (Hoc boni rebus est: tales se habent ut difficillime deturpari possint.)  Non ergo pro domo mea in hac re loquor.  Hoc fuit praecipuum et paene unicum argumentum fautoribus reformationis, vigesimum jam ferme annum, contra qui refellebamus eorum mirabilia prophetaeque nunc exsistimus (hoc vere piget) cladis praesentis.

Etiam illud proclamare cupio, minime laudatorem esse me temporis acti, nec adeo caecum ut videre non queam quot et quanta meliora sunt hodie quam numquam antea fuere.  Omnis fere pubes in scholam ingreditur, hoc bonum est, primumque Hispania consecuta est.  Musices professores scholae sunt, qui numquam fuerunt.  Optimos omnium temporum habemus hodie magistros ad corpus exercendum.  Sed, ea bona ut adipiscerentur, necesse fuit optima conculcare quae tunc erant, nunc omnino absunt?  Nequaquam: at vicit stultitia.

Nunc de hoc satis.  Valete in crastinum qui patienter legistis.

Aliquantulum heri dubitavi num de patris valetudine loquens propositum huius ephemeridis conculcarem, non scilicet exprimendi quod in mentem venerit, illud vero quod de privatis rebus versari vetaret.  Etenim tempora sunt benigna, quibus ratis aequora mitia transeat atque navigare possis quoquo velis, alias vero urget hora aciesque oculorum uno tantum puncto fixa est.  Num magis 'objectivus' es si libere gubernas, magis 'subjectivus' cum flumine raperis?  Sapientia omnis tua utrolibet parvula est; et anxio et securo scientia omnis homini eodem minimo circulo conclusa est, quo ridicule delineatur oceanus ignorantiae.  Ruri ostia aperire, ait proverbium Hispanicum.  Quid ergo interest, de tua vel de aliena loqui?

Obscura, duriora verba videor scripsisse.  Ignoscite, amici, hodie fons non manat, stillat.  Valete semper

Dolet experiri

Nudius tertius pater ingressus est in nosocomium: 'crisis coronaria', 'cor vetus' doctores decreverunt.  (Hos menses saepe querebatur de dolore pectorali, de fatigatione.  Liberi eum ridebamus quasi 'morbosum imaginarium':  Quid ergo vis, pater?  Septem et octoginta annos natus, semperque sanus, aliquid tandem dolendum erat!)  Caesaraugustam advolavi.  Minime funebris, immo laetissimus visus est, ab omnibus circumdatus, omnibus se denique vero morbo, etiam gravi, affectum intelligentibus.

Multa de morte, quam minime puto vereri, saepe meditatus sum, sed aliquid mihi deesse toties concludo: nullam veram et intimam habeo experientiam mortis, cum neminem mihi intimum viderim extremum obire diem.  Avia, quam puerulus noveram, longe ab urbe nostra (tunc Burgis) mortua est.  Eius pater, Antonius proavus, carpentarius, domi meae defunctus est post tres menses celeris declinationis, sed hominem durum, imperatorium, non amabam.  Pridie eius transitus, ex lecto ubi mox spiritum erat daturus, narrabat mihi (uni fere adsiduo visitatori) quomodo 'albayalde', vel album pigmentum plumbeum, ad perficiendos uteretur currus quorum juvenis faber exstitisset celeber.  Nonagesimum tertium annum agebat, tredecim annos eram natus.  Eius mors magis stupori quam dolori mihi fuit.

Sunt res humanae nonnullae quas penitus non didicimus nisi experiendo, haud unum per dolorem, sed persaepe.  Cum filia major nata est, inclusum repente me vidi in novam et incognitam humanitatis partem quam antea eram: duobus dimidiis partibus humanitatem constare ratus tunc fui, et qui parentes essent, et qui liberos non haberent.  Intellexi tandem cur mater plorare soleret televisificas imagines videns puerorum in Africa fame interfectorum.

Parentes, fratres, sorores, amicos (eos dico qui digitis unius manus numerantur), nullum eorum mori vidi nec timui.  Mortem suspicor non plene intelligere me, immortalemque adhuc me sentire, tamquam pueri se sentiunt.  Mirum hoc, se nescium scire, ignorantiam autem tollere nequire!  Etiam accidere potest ut homo sim, tanquam proavus, durus et sensibus valde carens.  Quoquomodo sit, pater ridet adhuc.  Obscaenum mortis colaphum magis curiosus quam timidus exspectare pergo.

Heureka?

Nescio quomodo nummus hic videbitur, si pulchrior, si maior, si nimis parvus.  At modo videatur, satis est mihi, homini cui minime placet tempus terere interrete navigando (ideoque miseros oculos pessumdans consuetos sericae papyri suavitati).  Sed nauta rursus factus, navigavi, navigavi, has illas oras visitavi, paginamque denique inveni ubi quicumque eodem morbo laboraret quo ego (scilicet ignorantia) mederi disceret.  Didici?  Bonusne an malus exitus fuerit mihi, perspiciam cum primum haec verba scribere desinam et iussum premam 'publicandi', id est edendi.  Verum est, photographiam tantum ex interreti depromptam inserere consecutus sum, cum photogrammata mea inserere potius contenderem.  Hoc ergo nihil puto nisi primum, spero, itineris gradum.  Amicis lectoribus, amicabus lectricibus patientissimis imaginem (quae valde placet) describam qualem video, ne ullo careat conamine dicendi commentarius hic, et quia verba in ephemeride condicere debent, opinor, photographemati.

Nummus hic Athenis saeculo aureo illo, nisi fallor, flatus feritus fuit quod sub nomine Periclis novimus.  Drachmane, tetradrachma?  Nummorum peritus non sum (nec antiquorum nec saeculi nostri).  Sed in nummi facie noctuam video Athenae, Athenarum deae, atque post avem videri potest ramus olivae (arboris scilitet ipsius deae) lunaque decrescens, Athenarum et pacis noctisque symbola.  Omnia huius imaginis placent mihi: et felix essem si hic typis Graecis scribere possem litteras AQE (AQENAI scilicet primordia) quae in dextro imaginis leguntur.

Romanus sum, sed quis Romanus esse potest qui Graeciam, Graecum omne, non amet?  Sed non quia Romanus, non quia Graecus, non quia antiquorum vel animalium amans hanc imaginem selegi, sed hoc: quia perfecta mihi videtur.  Ars minime progreditur.  Imagines pulcherrimae quolibet saeculo, quovis cultu inveniuntur.

Discendo patitur

Hodie, per aliquot dies forsan, minus scribam, tempus terens in inquirendo quomodo nexus addam, quomodo photographias inseram ephemeridi.

Post horam longam...  Tempus vere trivi, neque photographiam posui.  Nunc de nexibus videam.  Valete.

Pergam

Brevis ero, cum fessus Caesaraugusta redierim (urbs me defatigat quantum Pastricem rus): commentarium lego generosum generosi Pastricis et aliquid gravat stilum meum: timor, opinor, me praebendi minorem quam exspectatur.  Cum haec nemo legisset, me saltem sciente, levis scribebam, laeta ignorantia lectorum, si qui forent.  Hodie Nemo me legit, qui nexus huc posuit in ephemeride sua, legit me Pastrix, legunt me denique si non multi, magni (etiam Maximi).  Cur semper tantopere cupio omnibus placere?  Memoria forsan plagarum crudelis Ulixi?  Agedum, non omnibus placebo, sed viribus renatis scribam quotidie: plus enim vigoris ex amicitia carpam quam timoris.

Filia exspectat me: vult ut ambo pelliculam simul videamus.

Sed prius quam haec verba mittam, gratias agere toto corde volo Reginae nostrae, Reginae scilicet Noctis, cuius amabilem commentarium heri non legi.  Haec accipe basia mea, optima amica.  Quam laetus per vos fio!  Valete, valetote semper!

Exsulto

Hodie est mihi vere celebrandus dies candidoque notandus calculo: commentarios enim in loculo inveni, neque qualescumque, sed excellentium amicorum, optimi Maximi Hispani meique Ludovici.  Si gratiae sunt quae non ex urbanitate vel humano commercio, sed ex imo corde exeunt, eas vobis, Maxime et Ludovice, nunc libentissime ago.  Quid ultra cupere possum?  Immo possum: in Pastricis ephemeride, quam quotidie lego, nuper eius verba inveni affabilissima, ut est homini mos, et illius hominis elegantissimi (ut per ipsius ephemeridem patet) qui Nemo vocari voluit.

Saepe subrideo philosophorum rixam, quoquomodo conantes finire quid homo sit, quid illud sit animal quod non itaque sint animantes ceteri:  Num risu distinguitur, manibus, utensilibus?  Illine priva et propria est notio mortis, conscientia sui, libertas?  Stultus labor et inutilis, puto, quaestioni vitae supralunaris simillimus, sed... quid nobis philosophastris, nisi distinguendum?  Ceterum ipse aliquid simile millies cogitavi.  Quid sum?  Quem ad finem nos, insolentia, insolescentia animalia?  Non raro accidit ut vix me distinguere possem ab musca vel formica...

Olim malum accidit mihi, nihil magni momenti, satis autem ut tecta ruerent domus meae vidererque solus inter parietum ruinas.  Vae mihi, quantum illos tristes dies solamine egui religionis, fultura fidei cuiuslibet!  Tum illud penitus discere mihi visus sum: homo qualiacumque ferre potest, modo amicos apud eum habeat.  Hominis videte doloribus maximis afflictos, in extremis laboribus, in carceribus conjectos: rident autem, vitam agunt, etiam gaudere possunt: ut eis amici non desint satis est.

Parum plus puto esse nos quam simiae jucundae, minime jucundae nonnumquam.  At illud habemus maius quam manus, quam conscientia, quam libertas: amicitia.  Quam divinam appellarem, nisi hoc praecipue video carere deum, eodem in primis miserandum, quod amicos non habet.

Vobis amicis haec verba dabam.  Valete