Ave, anne verne

Mala alite coepit vernum anni tempus: cum Japonia aegre patiatur et naturae saevitiam et humanam temeritatem (ardent adhuc atomicae aedes), 'occidentale' foedus de Libybus repente sollicitatur (cur non idem de Somalia vel de ceteris nationibus?) atque Libitinam in Libyam concitat.  Nunc arabes queruntur: non id erat, non id erat!  Videlicet.  Ubinam gentium sumus!  Vel potius: quales gentes sumus!  Iidem semper similesque sibi.

Solis lumen in herba: en gaudium, liceat nobis.

Et quam mirabilis, gens Japonica!

Abu Bekr

Est mihi discipulus quidam insolito nomine.  "Id nomen --aiebat-- fuit primi califae postquam Muhammad mortuus est".  "Non --respondeo--, non fuit primus; primus appellatus est Abu Bekr".  "Sit ut velis.  Fortasse fuerat secundus vel tertius".

Nonne mirum?

Dicet aliquis in Africa boreali natum puerum illum.  Minime.  Quamquam lyceo nostro jam non pauci sunt mauretani, lybii nec non etiam aegyptii, quamquam nullae classi desit hodie colombianus quisquam vel aequatorianus, meus discipulus indigena est atque ex aboriginibus natus (si quis eorum reliquit).  Oculi ei sunt caesii, capilli cincinnati, vultus placidus: pulcher puer est, putant puellae.  Nihilominus ipse putat se quoque pulchrum puerum.  Unus eorum infantium est quorum parentes jam non constringebantur baptizantes martyrologio romano.  Habui jam Sinuhe quendam, quandam Yuly, multosque post eiusmodi.

Sed non tantum miror in eo nomen vel aspectum aut elatum animum, quantum vestem.  Bracae in primis semper casurae videntur, nullo retentae cingulo, vix etiam tumore natium: quarum quidem sulcum vix tegitur a semper patentibus femoralibus.  Piget videre, hoc sensum molestum vitare non possum: cum eum conspexi, mihi ipsae bracae videntur casurae.

Quotidie possum dicere quo colore, quo delineamento sunt femoralia.  Nunc lutea, nunc purpurea (potest credere), nunc monstrant anatem illum atrum nubeculatorum, tam facetum.

Huic puero placet historia.  Ceteris disciplinis minime studuit.  Etiam historiae non studuit.

Homines vulgares

Diem fere totum impendo in lectionem actorum diurnarum quam diu omiseram.  Volebam imprimis prorsus intelligere quae nuper acciderant in Africa mediterranea, funditus si possem novas res scire de quibus vix notitiam per radiophonium audieram.  Nunc chartas papyrosque abicio.  Utrum fallor, an acta diurna mores mutaverunt multoque nunc pauciores exilioresque notitias sufficiunt?  Hoc sagire possumus, paulatim Rete Universum vincit ceteros nuntios, atque hi mutantur.

Ceterum, quot pennae multum effluxerunt atramentum in analysin magnae eversionis aegyptiacae atque carthaginiensis, hoc unum consentiunt: stupent.  O mira species!  Perfidi islamici, qui explodere cupiebant pyrobola ante nasum nostrum, homines sunt vulgares, qui democratiam libertatemque appetunt!  Iterum fabula narratur.  Timidos nos vult potens quisque.

De Italia silentium.  Ille dominus et deus fa schifo.

Ostrea

Bonus amicus Burdigala redit oneratus suculente: ostrea multa affert coram Arcachone collecta.  Exsultat P., cui maxima est cupido gasteropodum et aliorum ciborum maris quorumlibet.  Mihi placent ostrea, sed deficit assuetudo.  Ceteri docent me quo pacto comedam, idem enimvero dissentientes: alius merum ostreum, alius jure citronis conditum, alius suasit cum pane secalis et butyro.  Incertus ergo cui paream, unum merum ad palatum mitto, non sine voluptate, alterum citronatum gusto pari delectatione, tertium manduco pani admixtum secalis: etiam hoc placuit.  Incertitudo non minuit, et jam ostreum nonum vix posse videor debellare.  Referre me pedem notat P., hortaturque ne me ipsum cogam plura comedere, si minus valeam: in malum rem posse verti.  Eo magis oboedio quo magis odoratum est vinum hoc rubrum burdigalense...

In imagine est Vera de Moncayo, ante ipsum Montem Cajum e quo nomen sumpsit...

Alfonsus Palentinus

Dum voluptates corporis hebetiores forsan in dies fiunt, illecebrae animi pristino vigore puerili me tangunt, quo nonnumquam miror, etiam stupeo: si sapientem decet nil cupere nilque admirari, maxime insipientem me fateri oportebit tam alacri animo appetentem jocos atque nugas.

Dum notitias quasdam per rete quaererem de regno Henrici IV Castellae, casu certior fio in lucem esse editos, a Regia Academia Historiae matritensi, annales Alfonsi Palentinus, qui hujus fuit regis aulicus scriptor rerum ejusque successorum, quos nomine catholicorum historia dignovit.  Duo volumina, haud adeo magno pretio... o laetitia!  Per rete domum ut mittant peto, si possunt; respondent jam in manibus esse cursualium... o magna, magna laetitia!

Sed audi, stulte.  Quem ad finem libros ejusmodi desideras?  --Quem ad finem?  Scilicet ut legam!  --Num legendi sunt tibi?  --Non officio, sed voluptati.  --Et satis horarum sunt tibi libris legendibus?  [Silentium: non vaco.  Et in mensa est acervus quindecim vel viginti librorum, quos haud minore paravi ardore atque laetitia.]  Erubesco et taceo.  Sed nihilominus exsulto cum nuntior in officina cursuali jam exspectari ab Alfonso Palentino.

Hic Alfonsus est inter doctissimos saeculi quindecimi; Romae fuit, ibi sapientes coluit, etiam secretarius fuit cardinalis Bessarionis.  Magnam fecit collectionem verborum ex hispanico sermone.  Vixit.  Scripsit.  Mihi satis est.  Scripta ejus me exspectant.  Quando legere potuerim non liquet.  Sed hic stultus exsultat velut puer.

Sol hibernus

Jam tres continuas noctes liquidum caelum stellas omnes contemplari sivit: sidus Veneris possumus videre a dextra manu festinans in sinistram super scorpionem.  Etiam obscuriorum figurarum datur meminisse: ecce magnum serpentem Ophiuci, en camelopardalem.

Aurora post affert diem clarum: heri vesperi, cum aer suavis tepidusque esset, semitae complebantur circum vicum viatoribus, ad solem exeuntibus sicut ad imbrem cochleae.

Hodie multo mane fervebant terrae vaporibus quos solis radii ex se evellebat.  A tergo monte Cajo, procul prospectantur Pyrenaei.  Illi montes distant trecenta chiliometra.  Quos inter et nos mediae densantur nebulae violaceae.  Dum nos apricamur, algore inhorrescunt Caesaraugustae.

Sermones

Anno ineunti quosdam conveni discipulos qui jam adulescentes studia agunt universitaria.  Ex iis N.N., qui Barcinone studet interpretationi linguarum (hac in re jam pridem patebat prae ceteris excellere), stomachatum se praebet de studio generali.  'Quid, nonne satis sciebas eorum lingua uti oportere?'  'Non de ista re agitur.  Catalano sermone uti non recusso.  Sed cur linguae usum improbant meae?'  Et dum frustra conor ejus iram pacare, argumenta ille coacervat contraria.

Sunt in quae arguit quaedam quae, si non iram, mea sententia, movere queunt, digna sint tamen qui in scaena potius agantur comica.  Amota est, dicebat, quaedam diligens profestrix linguae castellanae, pro qua cathedram occupavit altera magistra... in Polonia conducta.  Quae magistra cum se impotentem post paucos menses fateretur labori, tertius arcessitur doctor... e Germania; et hic haud habilior priore.

Risimus, nescio an de re magis quam de ridicula amici fabulatione.  In ceteris facultatibus aliter res se habere docebat, sed magnum de linguis esse certamen, a partibus politicis alte fucatum, in facultate interpretationis.  Vae illi, si verum est!

Spero tamen ut ira minor in dies sit amico nostro: nam si minus, vereor ni iterum fiat verum illud quod de certaminibus inter gentes saepe diximus, unum stultum centum efficere.

Annus bene auguratus

Cerevisiam sumo apud N., amicum antiquum et quaesitum pictorem.  Telephonio aliquot diebus vocaverat absentem, deinde invicem appellare neglexi.  Sed hodie, cum longa perambulatio proximum ejus aedibus me attulerit, paululum ultra pergens ostium pulsavi: inerat.

Haud hic est mihi mos: raro ad amicum adeo inexpectatus, cum et aegerrime feram me scire importunum, et imparato dificillimum sit tuam dissimulare importunitatem.  Ergo amicos ex praeparato malo convenire, ne potestas desit componendae faciei atque, noli praeterire, offae condiendae aut vini liquandi.

Qua ergo voluptate sentis --haec enim sentiuntur; si minus perit societas-- esse te gaudio amico subito deprehenso!  Sed aliquid majus nunc fuit.  Nam dum novas picturas monstrabat, vidi in officina --ejus domus nudissima est, ornamentis caret omnino-- in nudo officinae pariete parvam aquarellam repperi quam olim dono ei dederam.

O quam elatus bibo cerevisiam!

repperi

Lagueruela

Per montes summi fluminis Orbiae spatiamur cum filia.  Optime auguratur annus nitido sole.  Haec terra, etiam arboribus orba, pulchra conatur videri suavibus coloribus, et suo latericio et cinereo palearum.

Chevallier

Putabam esse 'beaujolais' quoddam vinum mediocre vel potius 'vinum novum', sed amicus Josephus ignorantiam castigat meam: regio quaedam est, non procul Lugduno, unde vinum certe demanat dignum quod bibatur.  'Nunquam legisti Clochemerle?'  'Clochemerle ain?  Quid istud?'  Josephus surgit (sedemus enim domi Josephi, in pulcherrima ejus bibliotheca, ex cujus fenestris mons Cajus conspici potest jam multa nive dealbatus) reditque cum libro:  'Tolle, lege: tibi placebit, certus sum'.

Libri frons turrem monstrat campanariam hilare depictam (more nubeculatorum), et vallo cinctam et a nonnullis civibus; dinoscere possumus matrem cum filio, hominem politicum, sacerdotem catholicum; duo viri, vallo tecti, ad turrem mingunt.  Librum manu tenens dubito: nasum Josephi ad lectiones nondum bene novi, atque metuo ne quicquam sit Don Camillo simile (olim Guareschi taedebat me).  Sed cum opus festivum videatur, quidni?  Librum aufero legendum.

Nunc amicissimus fio Gabrielis Chevallier fabulae 'Clochemerle' auctoris.  Quam suavis lectio!  Longe abest, haec merularum turris, Troia vel Carthagine, nullus ibi est Atrida aut Helena, sed quam placide legitur pictura medici Mouraille, quam dulce est imaginari feminam illam, Judith Toumignon!  Personae non rotundae sunt, sed potius planiores, typi vel figurae immobiles: verba autem Chevallier scatent suavissima, auctoris oculi lente volitant, amore pleni, circum valles illos reductos, illos contemplantes homines ridiculos... sicut homines omnes...

Jam ter quaterve risi: quid ultra petam?

Reus

Hos dies saepe de Juliano Assange cogito et quae illi obsistunt.  Nihil est mihi notum de sexu ejus, sed quicumque sciat quot sint bis bina aestimare poterit accusationem suecam.  Inter Assange et dominam Clinton, quis dubitet?  Oculis clausis discrimen fit.  Paulatim crescit dominatio et potentia: optimates superbiunt.  Millies fabula canitur.  Tempus iterum est eligendi utrum Putin an Politkovskaia faveas, Berlusconi an Saviano, Rumsfeld an Cousso.  Potentiae an humanitati.

Escribidor

Vesperi laborem breviter mitto, malum esurus, et televisorio orationem audio atque specto qua Marius Vargas Llosa praemium accipit Nobel litteris decretum.  Ecce Thersita oppido suo malum comedentem, dum Holmiae apud Suecis scriptor peruvianus ardentibus verbis longam artem aetatemque respicere conatur...  Quale saeculum!  Iterum stupore afficior, non aliter atque novem annis, cum alter ales letalis ad geminam turrem coram nobis adlideret.  Hodie malum, tunc prandium meridianum sumenti casu contigit televisificam machinam spectare.

Vargas Llosa non maxime placebat; multo plus hodie; symbola, quas saepe in actis diurnis edere solet, ecce ex ejus scriptis quae summa voluptate lego.

Olim partes dexteras agere illum putabam (multi adhuc putant), nunc in dubio istud habeo: quia ipse ad dexteras labor?  Potest.

Homo nunc placet, oratio hodierna placuit.  Vir elegans, vox angebatur de uxore loquenti, quae (inquit) etiam ipsum laudaret cum se castigaret:  "Mari, quod unum recte facis scribere est!"

Malum, ultimum horti Joachini, etiam optimum erat.

Litterae

Aliquot minutis ’Litteras ad patrem’ Josephi Kakfae lectas relinquo.  Eas nunc omiseram quia multis abhinc annis legeram, et ephemerides auctoris ante volebam finire.  Sed hodie, post prandium, illas coepi litteras, et ipsae me ceperunt usque ad ultimam.

Quam alia est hodierna lectio, atque celer, levis, forsitan desidiosa, illius juvenis octo et decem vel viginti annos nati!  Nunc pater legit, ex dissimili loco illa leguntur.  Omnia non possum hic dicere --re vera, nec possum nec volo--, sed, fateor, radicitus commotus sum.  Litterae illae mihi nunc formosissimae videntur atque veritatis plenae.

Hoc etiam fatebor, litteras ipse ad filias statim scribo, nullum ad finem, praeter illis mittendi multa basia et affectus.

Quam verum est illud Properti: omnia si dederis oscula, pauca dabis!

Secreta

Bello telephonico finito, extremo jam retis filo domum porrecto, ad innocuum hunc laborem placet redire.

Sed antea, si vera dico, jam aliquot minuta trivi legendo nonnulla secretissima americana propalam a Wikileaks nuper facta (recte spero scripsisse nomen societatis).  Quam inania!  Magis magisque in dies reor ab stultis --sed quam stultis!-- orbem dirigi.  Maximae hominum pars psittacico modo iterant quae quattuor betae blaterare solent, dum unus vel alter ex paucissimis cogitantium frustra sapientiora dicunt, frustra quia inter fremitus quercuum sapientia perduntur verba... Heri, exemplo affero, id sapiens dicebat quidam Kruger --si memini--: cur omnibus servandi sint pecuniosi qui male rem gesserint?  Pessumdentur!  (At non ita censent administri europaei, qui maxima pars psittacorum sunt genus...)

Prave fecit Wikileaks?  Mihi quidem eligere non est difficile: minas dominae Clinton ridiculas aestimo, plaudoque toto corde laborem hominis illius australiani de quo nihil tribus diebus audieram.  Nullum periculum ille cogit orbem subire in lucem dando tot inania stultaque illa, quae inania stultaque vere in summa nos duxerunt pericula...

Sed ningit...  Orbis volvitur...

Delibes

Siccitas me pungit.  Adhuc enim sine reti sum domi et, cum in lyceo raro ordinatro uti soleam, occasio a minime necessariis me compescuit.  Hodie autem, ceteris jam peractis muneribus, aliquot vaco minuta praeteritis nugis.  Bonas an malas, paucas componam lineas!

Mensem octobrem fere totum ad Josephum Kafkam legendum vel relegendum dedi.  Kafkae lectio animum exagitat semper, partim exaltans, partim conterens.  Nunc, tepidiora quaerens simulque ut interpretum labores aufugiam, in scriptorem castellanum incido, nuper vita defunctum, Michaelem Delibes.  Ex illius fabulis duas lectas relinquo, paucis diebus alteram ’Haeresem’, heri alteram ’Heroum robur’.  Utraque conscientiam redolent vel catholicam vel dextrarum partium, cujus taedet me.  Sed maxime semper fruor sententias hujus auctoris legens puras lucidasque.  Michael Delibes sermone utitur rustico quem puer audiebam in Durii oris quas incolui.

Aliquis vestrum verbo utitur ’cembo’?  Puer in ’cembo’ viae sedebam, viatores spectans.  ’Cembo’, ’jijas’, ’abuyacos’!  Verba pueritiae, adhuc memoria manetis, quamquam ad os nunquam prosiliatis!

Placet ut Delibes legatur: bene de nobis est meritus.  Sed injuriam accipiunt alii auctores non deteriores, ideoque ab oblivione vindicandi.  De Philippo Trigo nunc cogitabam.

Amore lego Delibes quasi avum audirem, domesticum, carum.

Nox

Quam aegre nunc scribo!  Potestas est, deest autem tempus.  Etiam accidit plerumque ut, muneribus lycei detentus, scribendi voluntatis obliviscar.  Sed quotidie id in mentem venit --scilicet non scripsisse-- per agros sub stellis currenti.  Hae noctes serenae sunt, hebdomadem totam sidera clara videre datur, nunc ad septentriones currenti fulgent ursae, gigas Orion redeunti.  Paucis diebus ad occidentia sidera versus novum sidus videre visus sum: quid aio novum?  Immo Perseus caput in manu tenet diaboli!  Quot menses Algol tam nitidum non videram!

Persaepe ergo ineunti diem de blogio memoriam habeo, deinde vero officium in lyceo fungenti de memoria cadit.

Nil interest.  Scribam quidquid sit, temere et prave, nam albus ordinatri minus etiam rubet quam charta; scribam ergo, quia scribere volo.  Hic labor placet mihi, alios labores suaves reddit atque laetiores.

Tuba mirum sparget sonum...  Ad catenas.

Stultus heros

Ineluctabile erat.  Pugna cum societate telephonica progreditur atque adhuc non est finita.  Ancipitem esse pugnam non aio: scio societatem victuram meque perditum iri, sed dum pugnamus hanc voluptatem dono mihi dare volui, et pactum rescidi quia societas id fregerat.

Quid ergo postulabam?  Nihil, nisi in manu habere documentum, scriptum quo condiciones pacti (quas telephonio condixeramus) nitide legantur.  Hoc promissum est, hoc irritum societas fecit, pactum rescidi.

Stulte, aliquis dicet, prave tibi ipse fecisti!  Scio, sed, quae voluptas aliquando dicere: nequaquam!

Ex lyceo nunc scribo.  Pauca nunc habeo minuta, poculo caffei --quod omitto-- plerumque data.  Menda ergo rogo ignoscatis.

Aún aprendo

Haud domo, sed ex lyceo haec mitto verba, cum ordinatrum meum fiat inutile (jam viginti dies!) levitate et ignorantia nescio quorum (paululum iratior, fateor, quam soleam scribo).  Societatem mutavi telephonicam quae lineam suppeditabat mihi, atque nihil nunc mihi restat, ab illa deserto, nisi hoc sperare, ut nova societas cui fidem (timeo ne frustra) dedi lineam aliquando resarciat ab altera solutam.

Donec dei mihi favebunt, abesse me ex mundo sentio.

Sed hoc hodie in mentem venit, posse mundum convenire non ex sella nostra, in reducto conclavi et aedibus notis occulta, sed ex loco publico in quo plures persaepe horas quam necesse sit manere cogor.

Melius nunc intelligo quid faciant nonnulli collegae (me multo juniores certe) quos ordinatro conglutinatos interdum reperio.  Veterem rem esse me sentio, cui alius est labori publico locus, alius domestico muneri.  Ceterum, eorum sum qui epistulam scribere nesciant nisi domi, nota charta usi, manibus super notam appositis mensam.  Illis invideo, qui legere librum valeant in publica taberna vel fabulam componere inter fremitus catinorum vasorumque.

Sed quotidie discendum.  Hodie primum non domo, sed alio ex loco has nugas misi.

Iter vernale

Non, Italiam denique non visitavi.  Galliae nonnullas peragravi civitates et usque ad Rhenum flumen Basiliamque perveni.  In hac urbe nunquam fueram et nunc, etsi me eam novisse affirmare nequeam, saltem eius colores, olores, fremitus silentiaque nonnulla sensi, conciliique ambitus quod se validius quam summum pontificem declaravit, auras quas Erasmus aspiravit, viculos quos Holbenius vel Frobenius ascenderunt.

Alia oppida vidi quae pulcherrima viderentur.

Si vacat mihi, photogrammata nonnulla hic monstrare conabor.

Stephanus

Aliquot dies in valle mansi si non reductissima, saltem cui pulcherrimum est, mea sententia, nomen.  Juxta vallem Silentii est vetus templum muzarabicum (e paucis quae extant) apostoli Jacobo dicatum.  Nescio quid plus cordi sit mihi, locus an aedes.

In latere est sepulcrum quod vocant Sancti Genadii; epitaphium indicat ibidem esse sepultum abbatem Stephanum, per hos versus leoninos:

     Clauditur in Christo   sub marmore Stefanus isto
     abbas egregius   moribus eximius,
     vir domini verus,   rectique tenore severus,
     discretus, sapiens,   sobrius hac paciens...

Mille annis jam mortuus est quem lapis hic vetus tegit.