Palingenesia

Ad blogosphaeram reversus Alexandrae et Neminis bloga salsissimis commentariis inveni referta, etiam novum in blogatorum sodalitem Pinarium gaditanum. Componimus fortasse qui has nugas exarare solemus novam lymphatorum speciem, innocuam (quod parvi non est) sicut doctor Johnson, et amicorum amicam, eorum saltem qui inter se leguntur. Hodie perlustro Pastricis blogum, qui vesperi (novus est ejus mos) de buddhismo tractabat sive philosophia sive religione seu superstitione.

De buddhismo primum gustavi ex opere exploratricis illius, Alexandrae David-Neel (de qua facile jam aliquid dixerim), quod cerebrum puerile novis portentis replevit ac non parum contribuit ad jam ineuntem de sacris cunctationem. Cum Pastrix ad metempsychosin vel palingenesiam alluderet, in mentem venit locus libri illius, c. t. ’Mystici et magi tibetani’, ex quo primum aliquid de re, non sine hilaritate, cognovi.

Sapientissimus ille Pancaica (nomen fingo, nam quaerere librum nolo), vir contestatae virtutis et prudentiae, nec non productae satis aetatis, locum amoenum meditationi selegerat juxta fontem, non longe a celeberrimo lamarum monasterio. Cum virginem quandam ex proximo vico ad fontem cum hydria adire vidisset, in eam impetum repente fecit, patente vitiandi consilio. Eheu, vires seni ante defecerant quam puellae, quae facile ex illius debili amplexu se liberavit et domum advolavit, ad matrem de gymnosophista questura. Cum mater de scelerato minutissimam quaereret notitiam, ex filiolae descriptione quis esset struprator collegit, et ex puellae verbis sapientem et gracilissimum Pancaicam agnovit.

--I nunc, filia, ad fontem statim redi. Veterem illum virum diligenter quaere, et si adhuc ibi adfuerit, sic illi totam te da, ut faciat quod velit. Pancaicam illum esse certo scio, et nihil sapiens ille velle potuit qui in bonum non redeat.

Puella matri parens ad fontem regressa est, et Pancaicam meditabundum invenit. Cum se nudare coepisset, Pancaica tristis subrisit ac mittere jussit.

--Nulla libido in te me jecit, o puella. Hoc scito: abbas hujus monasterii, cujus vita minime digna fuit, nuper mortuus est. Corpus tantum illi humanum volebam parare, sed fortior fuisti et nunc sero coiremus. Illud asinorum par vide: dum aberas equitaverunt, ecce abbas continentibus annis asellus erit.

Alexandrae nostrae, si licet, hanc fabulam dono do.

Parva mea rosa

Antiquam discipulam nuper conveniebam quacum heri domi comedebamus.  Philologiae classicae studet fere ultimo cursu in universitate hispanica quadam...  De disciplina et professoribus callide et hilare narrat: illam comediam juvat audire, nam semper illi fuit hoc leporis, imitatis vocibus, quasi mutatis modis, expressam: hujus adrogantiam, alterius pervicaciam ('feministam' ut aiunt), illius imperitiam: magistri, sicut medici, materiem pinguem praebemus satirae.  Nonnullum jucundum accidens refert de pugna inter docentes, acrem et apertam, per transitus (quoddam simile multis annis audieram in Universitate Complutensi relatum de X et Y, notissimis professoribus Linguae Graecae, qui uterque de altero sonoras injurias pronuntiabat quasi non adesset inimicus: mos est, ut videtur, deplorabilis in hispanicis universitatibus studiorum).

"Sed quid in futurum paras, quid deinde ages?"  Vultus puellae obscuratur.  Quamquam in studiis pergere vellet, aditus in universitatem clausi plerumque sunt: januae minimae, stipendia fere nulla, nimia subjectio...  Forsitan cursum magistralem ineat, alium forsitan paedagogicae disciplinae superet, scilicet ut profestrix fiat in gymnasiis...  Certo nihil scit.

Nullo modo contentam perspicio, immo studiis quadamtenus deceptam.  Verumtamen paucissimi discipuli, digitis unius manus numerandi, hunc cursum finierant.  Plures professores quam studentes, nonne hoc erat optandum?  Ita vero, sed non omnes eodem sunt flatu atque studio docendi, saepe nimium de ipsorum labilitate curantes, propriam scientiam et majestatem prae discipulis demonstrare nimium gestientes...  "Cum in universitatem ingrederer, hoc credebam fore, ut cunctis disciplinis pari alacritate actura satis essem, multa essem profectura... Quid sciebam?  Putabam me quattuor vel quinque annis Ciceronem vel Tacitum fluenter lecturam esse.  Nunc contra..."

Parva mea rosa, etsi multis cum cacchinnis, tristiculum me reliquit.

Lumbifragium

Lucifer cecidit, Adam cecidit, etiam Paulus de sagmate cecidit. Nonne Thersites quoque, amici pii, casurus erat, vae sibi? Vix nunc sinistrâ potest scribere. Auricularii digiti ungula caerulea est, nescio quo alliserit, mox erit nigra. Lumbos habeo contritos, latus omne contusum. Quis me jusserat saepem gracili saltu transgredi? Mala alite progressi sumus hoc calamitoso mense, inimica quaedam stella familiam omnem funestavit. Haud grammaticis nos casibus laboramus: mater pede sinistro, dextro soror major, equidem digitulo lumbisque, arsi ferme et clausulâ. Dis placuit!

Haec autem inania; vix tertio quartove die dolebo. Tristior contra nuntius ad Ludovicum meum, quem pro fratre colo, allatus est. Non vero bracarensem, cui optimam salutem spero perpetuam, nec fratrem ipsum Argentinam in America incolentem. Ludovicus meus caesaraugustanus, cui tertia vertebra, mirâ medicâ sollertiâ, nuper ablata est, jam aiunt haematologi se scire quo morbo laboret, minime inani: myelomate multiplici. Morbus vix prodiit, sed annus totus certaminis acris amico nostro reliquus est, nobis omnibus spei dubiae et doloris in caro capite.

Carius nunc caput, cum maximo sodalem animo conspiciam futura adire pericula. Est vir optimus fortisque, atque multis constipatus est amicis. Vincet, vincemus. Haec plaga haud ultima erit. Valete.

Urbión

Beatus regressus sum et eo contentior quo frigidiore nunc fruimur aere circa montem Cajum. Non denique in Pyrenaeos fecimus iter, sed in alios montes ubi non minus miti nos caelo gavisuros rebamur vulgoque rariore cingi speraremus.

Iis montibus rotundum est ac cascum nomen ’Urbión’. Regio tota ex materia vivit quam in silvis pinuum colunt inmensis, quantum oculi contendere valent extensis. Qua de causa minus has oras petere soleo quam ceteras propinquas, cum minus placeant hae silvae quarum arbores cunctae eadem sint aetate et eadem longitudine parique spatio inter se distent. Oppida vicina omnia, Navaleno, Duruelo, Covaleda, trabes atque lignea efficiunt et mercantur, circumque ea, pro variis quercuum vel fraxinorum silvis, per chiliometra conspiciuntur haec mercenaria pineta, paulo insulsiora.

Regio autem pulcherrima est. Ibi Durio flumini est origo et fons. Ad hunc usque ascendimus inter antiqua pineta, nihil illis mercenariis similia. Proximae ad summum pinus ventos acriores patiuntur ac minus facile vivunt: rami torquentur arthritici, vix in altum cacumina tollunt. In hoc saevo struggle for life nonnulli perierunt. En horum exemplar cujus stipes nuda contra caeruleum erigit bracchia, candidissima velut ossa animalis quod attigit mors.

Aestus

Ardemus. Has horas vespertinas quibus mundus jam coctus est, etiam album ordinatrale calorem effundere videtur. Quam aliter mane! Hodie quinta hora experrectus sum, et ad rurales vias, meo more, cursum exii: nondum albescebat tunc caelum, et in occidentem cadebat jam triangulum aestivum (id est, Vega vel alpha Lyrae, Deneb vel Cauda Cycni, et Altair vel Cor Aquilae, haec ultima vix oculis exposita), dum ex oriente caelo surgebant Orionis humeri, in alto lucentes gloriose Capella, Aldebaran, Pleiades. Domum regrediebar hora crepusculari, quam frigidula, quam nova, nascenti die! Alii noctu vivent, mihi quidem alacerrimae sunt horae primae diurnae.

Decima hora cum filia majore in silva eramus, ibi canistris armati ubi heri magnum vacciniorum proventum inveneramus: cras erit dulcissimum garimatium. Etiam tum spiritum ducere poteramus.

Nunc autem, quam gravis suffocatio!

Cras proficiscetur filia. (Minor jam quarto die abiit.) Forsitan ego quoque aufugiam, in Pyrenaeos aut aliquo longe ab infernis. Abero ergo quattuor vel quinque dies.  Semper valete.

Virus

Eheu, nescio quod virus vel morbus interretialis in ordinatrum meum fecerit impetum; forsitan nec virus sit nec bacterium, sed homunculus quidam protervus vel lascivus pygmaeus quo ingresso hanc in machinam dubito quin hunc vel minimum commentarium absolvere valeam.

En symptoma: index aut sagittula quae quo murem amoveas indicat, semper adhuc immobilis et clemens (nisi quo conferrem ego arrepto mure), tranquillitatem solitam misit et coepit palpitare, micare, huc illuc ultro moveri absque ratione et praeter domini voluntatem, postremo ad dextrum marginem se abscondit recusans prosilire. Nudius tertius hunc vituperabilem morem sibi assumpsit. Initio eo magis vesane exsultabat index quo plus ego murem agitarem: quod reperiens in furiosam impotentiam redigebar. Paulatim postea intellexi murem potius aliquanto relinquendum (un homunculus scilicet ille remotum me haberet) ut quaedam consequi possem.

Quoniam pax in praesentia est, addam photographema in monasterio Paulari (forsan melius Paludari?) captum. Nilhil est nisi tritum pavimentum, sed placuit. Valete, amicae atque amici.

Vicinitas

Ecce florentissimum vicinitatis anilis. Cum hi dies ardentissimo sint aestu, hae duae populares meae, Pilar et Felisa, sedent ad vesperum in limine aedium, ubi aliquanto frigidior est aer, de omni re scibili colloquentes. Simul musca non transit ulla nostrum per vicum quae duabus amicabus ne sit in aspectu atque, hoc tantum suspicor, etiam in ore. Felisa (albo capillo) nata est nonaginta sex annos. Multo junior, Pilar (flava adhuc sicut Menelaus) annos nata est tantum octo et octoginta. Ambae viduae, solae vivunt, saepe ab cognatis visitatae ac curatae, et joviale fruuntur humore. Nihil magis ex iis me juvat quam quotidiana salutatio, numquam non surridens. Eheu mos est his amicabus, cum venia petitur imagini demendae, dorsum erigere rigidiore gestu et vultum severissimum machinae photographicae praebere.  Valete.

Ignorantia legis

Nuper Neminis Oudenos monitus, recta ut solet mente compositus, de abusu legum commemorabat atque illa vulgata sententia ’ignorantiam legis neminem excusare’. Quae res ardua et difficilis est, a qua pendet omnis democratia. Nostra omnium refert, et juris peritorum et ignorantium ut egomet. Qui juris periti non sumus, multa scilicet novimus de ignorantia legis. Lex saepe in nos invadit, nostra turbat, stulte coercet. Simul nobis cavet, nos juvat, tuetur. Res perplexa est.

Aragonia natio legum est jurisque peritorum. Egregius aragonensis Joachinus Costa libello quodam acriter illam condemnabat sententiam de ignorantia legis: quonam modo jure est coercendus homo ut legi pareat quam ignoret? Quae justitia est illa? At lex, statim concedit Costa, res est hominum societati necessaria. Nam illa quae lex esset cujus vis de notione civium penderet? Aporiam juris prudens noster resolvit, si memoria non me fefellit, pro legibus propugnans quae non ex ordine superiore in populum impingantur parendae, sed ex ipso populo emanent quasque populus proprias agnoscat. Bene est. Sed quae civitas id pateretur? Num nostrae? Nonne minor civium numerus requirendus esset, immo fortasse societates potius prae-industriales?

Res maximi momenti mihi quidem videtur. Sunt qui negant nunc democraticam esse rem publicam nostram. Illa certe Periclis non est. Leges, fateor, magis pecuniae quam homini favent. Sed qui sub stolida tyrannide viximus distantiam novimus inter utrumque. Quonam nunc imus? Quonam duxit decantata ’globalizatio’? Quid momenti rebus est computatralibus in hoc historiae articulo? Nescio, sed alia est res.

Verum in junctura ’ignorantia legis’ alius est sensus, de quo potius Nemo Oudeis loqueretur. Ille enim genetivus ’legis’, non modo objectivus, etiam subjectivus esse potest. Quid, si non homo legem ignorat, sed lex ipsa ignorans est?

Quamquam lector sum insatiabilis, Tolstoi vel Sterne malo quam legem quamlibet legere. Quis autem liber est a legendo unam vel alteram? Ego omnes fere leges educationi pertinentes lectas habeo. Quanto capitis dolore, o di immortales! Quam asinaria prosa, quam rudes sententiae, quam barbarae voces! Verba saepe adhibebant nostri legum latores quae ipsa Academia Hispana ignoraret. Etiam his rusticis legibus est parendum?

Satis. Hoc dicere, immo clamare volebam.

Etiam in Civitatibus Foederatae Americanae legem tulere beta vel quercus? Malum multorum, solamen stultorum, hispanum ait adagium. Verba amici Neminis magno solamini mihi fuerunt.

Rascafría

Cum ad fratres nuper iter facerem, paululum e via deversus sum, monasterium Paulare visendi gratia et vicum cui nomen hispanice Rascafría. Jam jam abeunti (ad cenam invitati) photogrammata apponere placet, ut mos est districto vel stricto tempore constricto. Ignoscite mihi hanc pulchram domum civicam videntes Rascafrigidensem. Placent haec aedificia semilatericia semipetrea. Hocine quo anno creditis erectum? Nonne ad annos viginti vel triginta proximi saeculi pertinere videtur? Valete plurimum.

Baculus

Ecce mater, pede laborans. Rivum transgredi conata est, ita narrabatur, sed pes in durum dedit et paene fractus est. Illud est quod maxime miremini, rubrum illum scipionem quo ad ambulandum utitur. Num baculus est? Minime. Est hastile scoparium, hunc ad finem ab ipsa curtum. Duos et octoginta annos nata, ac agilis paululum minus quam testudo indica, mater baculum adhibere verum et proprium acriter recusat. Qua de causa? Ipsa fatetur. ’Id anibus tantum utile est’.

Noltenius

Fridericus Noltenius edidit ’Lexicon Latinae Linguae Antibarbarum Quadripartitum’ (Lipsiae 1744). Casu in has paginas incidi, quarum multae lectione dignissimae sunt. Libri frons Erasmi nomen exhibet his verbis: "Artes extenuantibus et dicentibus non opus esse facundiâ prudentissime respondit: Nec opus est barbarismis et soloecismis". Jam initio liquet hoc opus eo conamine esse compositum, ut latine scribentium paginae mendis, dubiis, inaniis purgarentur. Noltenianus igitur labor ad latinum vivum pertinet, qua de causa perutilis mihi quidem videtur.

Exemplo sit verbum ’interesse’, deterioris ut aiunt latinitatis sed quod europaeis sermonibus magnam progeniem reliquit; qua de causa qui suo saepenumero sermone dixit interés vel interêt vel interesse idem Latine dicturus, verbum par non offendens, cunctatur, dubitat, non raro claudicat. En quae de hoc verbo Noltenius sentiat:

"INTERESSE: pro fenore, usurâ, pecuniae quaestu, speciatim etiam pro lucro cessante et damno emergente, barbarum, et priscis iurium Romanorum collectoribus incognitum; qui pro loquendi modo posteriori habent, id, quod interest L. Un. C. de Sententiis, quae pro eo, quod interest; item commodum, vel incommodum medii temporis L. 82. pr. de Legatis 2; item quantum mihi abest, quantumque lucrari potui L. 13. pr. Ratam rem haberi. Quamlibet igitur his modis hoc vocabulum barbarum emendari possit; suaserim tamen, ut, quemadmodum Theologi, Medici ac Philosophi faciunt, ita etiam ICti illis locis, ubi obscuri fiunt, si ab receptis, ut ut barbaris vocabulis, recedunt, stilum suum ad morem loquendi apud ipsos receptum accommodent."

Non omnia intellego. ’ICti’ imaginor esse ’jurisconsulti’. Quibus ignoscit Noltenius (ipse forsan juris peritus, si ad ’volumus’ consequens attendimus) his prudentibus verbis: "Simul jurisconsultos barbare loquentes et scribentes necessitas excusat: et profecto omnes quotquot consuli, audiri, legi, intelligi volumus, necesse est ut stilum nostrum ad morem receptum, et ad captum horum qui nos consulunt, audiunt, legunt, accomodemus. Ni hoc facimus, soli relinquemur... Laborandum est ut hi nos intelligant, et libenter legant".

Doctrinam noltenianam cursim inspexi, eâdem eam prudentiâ fere semper inveniens. De neologismis scientiarum suae aetatis, hoc scripsit Noltenius: "Philosophica vocabula, suo tempore et in loco adhibita, tantum abest ut reiciam ut potius ineptos esse credam qui intempestive heic sapiunt, et eleganti latinitate sua artium scientiarumque luci offundunt tenebras. Nimirum suae sunt singulis disciplinis notiones et voces, quae latinitatis studioso in philosophicis et theologicis vel aliis sublimiorum scientiarum tractationibus non sunt repudiandae... Non, inquit Julius Scaliger, nos philosophi versamur in foro aut in Romano comitio, sed in communi theatro sapientum sub oculis veritatis". Quid plura?

Verumtamen addit auctor noster quaedam exemplaria, ne nimis inquinetur sermo Latinus: "Ita Latine dixeris vacuitas pro carentia; fortuitum pro casuali; in cogitationem non cadens pro incogitabili; in nostram intelligentiam cadens pro intelligibili, licet hoc notae haud deterrimae sit, occurrens nimirum apud Senecam et Macrobium. Periphrasis melioris exempla haec sunt: Possessio hominum memoriâ antiquior pro possessione immemoriali; cogitatione aut intelligentia anticipare aliquid pro praesupponere; scire rem ex causa pro scire, propter quid est; scire rem ex effectu pro scire, quia est."

Cum aliquot menda reperirem, ea correxi (spero). Noltenianum opus hic inspicere potestis. Valete.

Gallina cum pullis

Iterum conventus familiaris. Frater aedes locavit in Guadarrama, in loco naturali, lege cauto, ubi novas ultra domus aedificare non licet. Aiebant regias esse, cum arboribus, pratis graminei cespitis, piscina nando apta, amplasque satis commodasque ut omnes nos capere possent. Matrem itaque et nos ceteros ejus liberos invitavit frater. Mater annuit reluctans, ne nimis facilem se praeberet, at quid sibi, questa est, cum illo amoeno loco, si cum omnibus liberis una esse non potuerit? Hoc jussu constricti, in amoenissimum illud palatium mercuri jovisque diebus fratres omnes convenire decrevimus.

Laetitiâ incita, mater occasionem arripuit et pedem cum saxo quodam collisit. Nunc jacere debet, donec pes sanet, et omnes velut planetae solem eam circuimus officiosos piosque per gyros. Illa ambulare non potest, sed contentissima est, gallina pullis circumdata.

Nodus

Duos iterum dies ultra Pyrenaeos, amicorum domi Michaelis et Mariae, quos jam paene duobus annis non conveniebamus. Sed ita eorum domum accepti sumus, ut biduo una fuissemus. Amicitiae ex imo corde manantes in hoc quoque experiuntur, quod usum non terit tempus. Paucis, colimur velut reges: in thalamo cogimur requiescere. Ceterum, aedes ruri sunt, ut saepe fit in Francogallia, horto viridissimo circumdatae ubi tres antiquae quercus, o maxima felicitas!, in caelum extollunt cacumina.

Duos annos: nimis temporis! Mathildem, puellam quam noveramus Mathildem, mulierem factam invenimus. Quam longa! Qualis forma! Pudet eodem vetere modo amplecti, osculari. De ea arripienda, in altum tollenda sicut olim, ne per somnium quidem. Sed aliud magis miror quam adauctum corporis: in femina hac desidero motus illos alacres et celeres. Nunc lenta incedit Mathilde, malum capit, subridet, caput vertit nova, mira, suavi gravitate.

Michaeli juvat nodos facere. Mihi placet eum videre: etiam ille placide movetur. His nodis omnes sumus illaqueati.

Chirurgus

Heri amicus (eorum qui, ut hispanice dicimus, unius manus digitis numerantur) sub cultello fuit chirurgico. Multis jam diebus moli erat ei collum vertere: ludibrio improbabamus quod nimis rigidus in nos se praeberet. Proxima autem hebdomade risum compescuit dolor atrox. Causas celeriter medici perscrutati sunt, examen denique radiologicum quod per strata fit tubellum monstravit (ultimo veneris die) quod grandius factum medullam comprimeret cetera ciens maleficia. Operari urgebat. Removenda erat vertebra, tumor tollendus, vertebra reponenda, ex cute et osse crurali antea restituta. Mera descriptione horrescebamus.

Chirurgiam spectantibus in nosocomio pessimus fuit mane dies. Quis amico non timeat, maxime etiam optimo quoque? Quid, si saluti tutandae in discrimen venirent motus manuum pedumve? (Amicus noster musicus est, scitissime clavile canit.) Metus autem amicum amittendi nimis atroces aspectus aperiebat, quibus conivere potissimum placuit. Itaque, etsi bonam, renidentem spem inter nos exhiberemus, morem meum scurrilem coercere facile fuit. Uxor ejus, fortis mulier, vultum gerebat placidum, ne desperationem aegroto significaret. Ceterum is, ut solet, animo integro, fortissimo praebuit se.

Sub cultello duas horas fuit: hora undecima et dimidia ingressus est in conclave maximae vigilantiae. Hodie mane, cum bene egisset noctem, in cubiculum redactus est. Cum viderem, stupui. Praeter collare et apposita, praeter fistulas quibus vulnus stillabat in sacculum plasticum, sanissimus videbatur, animo garriebat joviali de quolibet. Etiam caput huc illuc movebat! (Vix credere poteram.) Verâ nunc laetitiâ hesterna repetere poteramus, praecipue cum exitum exspectantes diceret uxor amici, quasi secum reputans:

--A, chirurgia! Haec res vere est utilis, et non litterae latinae vel philosophia!

Audientes risimus. Quid praestabilius quam amicum videre amicis fidelibus stipatum, quid optabilius quam inter amicos esse?

Aliud photographema apponere conabor, nam dubie in primo ciconias cerno. Valete.

Ciconiae

Nihil magis in Aragonia videre Svenus cupiebat quam ciconias, de quarum ingenti numero audierat domi, in oppido Alfaro viventes. Alfarum, media in valle fluminis Hiberi, inter Tutelam est et Calagurrim. Multae aves horum tecta moenium occupant sed mirum in numerum tecta colunt unius templi quod ’collegiatum’ appellant. Ciconias numeravimus, quantum in nobis fuit, usque ad sexaginta et quattuor. ’Has aves maxima diligentia Sueci respicimus. Anno proximo (narrabat Svenus) quattuor ciconiae in tecto vicinarum aliquot minuta subsederunt, cito avolantes. Adhuc hodie de re maximo studio gaudioque colloquuntur’.

Benevolae II

Illam autem spem (explicandi quo modo ex communibus viris nazistica nasci possit belua) paulatim amittit lector fabulae Johannis Littell.  Jam initio doctus est lector nazistam nostrum homosexualem fuisse (quod nondum anomalum vel pravum est; minus autem vulgare); idem deinde matrem odisse; vitiavisse sororem...  Quorsum imus?  Non ita, non ita.  Fabula sensim esse desinit, fabula historica fit (quod mihi quidem minoris est); fabula historica non spernenda, sed alia inter tales.

In finem appropinquans cur Thomas tam facetus homo fuerit lector intellexit: Maximilianum monstrum horribile fuisse finis ipse docet.  Et quod pejus est, hic Maximilianus, cum illo collatus quem per octingentas paginas didicimus, vix stat: ruit persona.  Difficile est hanc fabulam cum egregia illa Basili Grosman, aliquot mensibus lecta, non comparare.  Sed comparationem amittamus.

Finis ergo mirum in modum lectorem decipit.  Hunc tandem ad finem tot paginae?  Hoc erat quod auctori dicendum erat, nazistas inmanes beluas fuisse?  In errorem non esse nos adducendos quia musicen amet, philosophice alteque disserat, honeste plerumque in necessarios se gerat?  Hoc decipit.  Aut hoc, contra intellegendum: hominem quamvis communem humanumque doctumque, posse per bellum, per sanguinem, inter scelera versatum, in monstrum exire?  Decipit.  Notio vulgaris utraque.

Sed fabula, iterum dico, digna est.  Omnia (quod siam) argumenta vel somnia quae illam vesaniam faverunt hinc illinc, vel in sermonibus vel in narratione, legere possumus: animus vindictae post pactum parisinum, ethnica phantasmata de germanica majestate, darwinismus male concoctus, odium in communistas judaeos miserabiles; cetera.  Crudelitas etiam et progressus in orientem, genocidia in Polonia, in Caucaso.  Campi trucidationis.  Convivia nazistarum hominum, vita berolinensi sub his partibus.  Progressus russicus in Berolinum.  Collapsus.  Auctor laborem grandem suscepit et perfecit.

Et consilium auctoris primum, ut opinor, optimum denique est: illa omnia crudelia, vesana, stulta, ejus hominis voce narrare cui omnia, nisi in fine, commoda, opportuna, temptata, non aliena fuerunt.  Patibulum cruciatusque ex officina delineare.

Benevolae I

Cuncto jam mihi soli potitus tempore, lectionem finio fabulae Johannis Littell cuius supra videte titulum. Librum commendaverat (et commodaverat) Francisca lutetiana, de qua paucis diebus loquebar. Amica autem nostra legerat curiositate adducta, cum de opere hoc longe disputatum esset. Quamquam nihil de ea disputatione audivi, nunc dicam ego quae placuerint.

Hoc in primis: fabulam bonis lectoribus dignam habeo. Satis vigoris, satis elegantiae verborum, satis inventionum, satis historicae doctrinae. Auctor litteras non plane ignorat classicas, quod rarius in dies fit. (Titulus, nisi fallor, ad Eumenides alludit.)

Utrumque initio, et usque ad mediam fere fabulam, maxime placuit: alterum, quod ille ’ego’ narratorius (qui Germaniam delineat nationalsocialistam) germanus sit superstes, non germanus quilibet, sed germanus plane conscius illorum scelerum; sed idem non monstrum horribile est, non inmanis fera cruoris avida (en alterum plausibile), at homo quasi vulgaris vel, potius quam vulgaris, vir egregio cultu praeditus.

Etenim certior sum factus nihil de Germania nazistica (aut de multis aliis rerum gestarum) intellecturum qui id tantum ad beluas et vesanos pertinere, nequaquam ad cives communes. Contra illam Europam (rene vera credimus fuisse solam Germaniam?) cives communes, nimis a! communes fecere. Fuerunt certe, ut in bello, deni ex centenis vesani qui liberius agerent; vesanus certe fuit Adolfus ille et ceteri tales; sed major gestorum pars opus fuit hominis communis.

Spem huius notionis explicandae dant fabulae prolegomena, quibus persona prima ’iterum pateat’, ait, ’negare non conor fuisse me conscium huius illiusve; reus sum, vosque innocentes, sophos! Sed utique ii homines esse deberetis qui agnoscerent se fortasse facturos quod ipse fecerim. Minore fortasse diligentia, minore etiam fortasse desperatione, veruntamen utcumque. Rem certam opinor habendam, ab historia moderna demonstratam, quemvis hominem, vel ferme quemvis, certis datis condicionibus, agere secundum jussa; et, ignoscite mihi, sed minimum discrimen aditis futuros vos exceptionem; equidem non fui’.

[Longior factus, cras finiam, spero. Valete]

Peppe

Hic est amicorum minimus natu: praenomen ei Peppe indiderunt parentes, canaria Alicia et suetus Sven, ne non quid simul habeat saporis hispani et scandinavi. Haec novi amici placent nobis: quod est homo inquietus sine molestia.  Quod oculi ei curiosi sunt.  Deinde quod simul ignotos non respuit, nam in gremio Thersitae multa loquentis (et sine auxilio personae) securus jacuit.  Etiam quod magis rideat quam ploret.  Postremo, quod nonnunquam, o felicitas, requievit.

Detentus

Affinibus et amicis grate circuitus impedior tamen quin de hoc blogo (vel de alio ferme quolibet) quid cogitem, vacui temporis expers.  Coquus factus sum et dux peregrinorum!  Valere ergo vos jubeo quattuor vel quinque diebus: valete igitur!