Rinconis opus

Amplificatio musaei Prati me valde juvit, cum plures videndi pinaces quam antea det facultatem. Inter picturas quas amo sed sub oculis esse non solerent, parvula imago est Francisci Ferdinandi Cordubae et Mendociae (consanguinei nisi fallor illius marchionis Santillanae de quo loquebamur). Admirabar non modo pulchritudinem delineationis et colorum; etiam elegos quibus pictor (Ferdinandus Rinconis o 'del Rincón') de se deque picto primate notitiam dat:

      Quem genitor Maurum traxit qui in vincula regem
         et Mendoza parens jam semel ediderant
      Franciscum propria superantem laude parentes
         Rinconis rursus protulit ingenium.

Paterne regem Granatensem debellavit? Materne domi Mendociae nata est? Ceterum, laus Francisci non bello, sed calamo parta est, nam episcopatum consecutus est Pallantiae anno 1536 (si musaei epigramma non fallit nos). Pinax minimus est, sed formosus. Pinacis imagine carens, en aliam do quam in Manzanares fecerim et per quam, mea sententia, patet illum castellum esse potius capsulam feminilium gemmarum quam propugnaculum contra copias hostiles. Valete.

Pomaria illa regia

Paululum afui, itinere Matritum facto. Necesse est aliquando fugere. Multa ibi pulchra et jucunda vidi, de quibus paulatim forsitan scribam.  (Musaeum Prati totum renovatum est; antiquum matritense caput aquarum multa romana exhibet sub lemmate 'Roma, SPQR'.)  Sed hodie legentibus vel curiosis de Manzanares el Real tantum, quo frater me duxit, hanc imaginem edam.

Manzanares est vicus (nomen supra ridicule interpretatus sum) et castellum apud ejusdem nominis flumen posita, non longe a Matrito, ad septentrionem. Quod flumen, hoc ex saltu manans, ipsius capitis Hispaniae pedes luit minimo aquae fluxu. (Primo cursu, contra, alacre inter rupes atque pinus, limpidum, plenum, canens praecipitatur.)

Innigus Lupi Mendozae, primus marchio Santillanae, castellum ibi construxit, accipiendae aptum amasiae plus quam hostili manui. Capsula gemmarum prolixe elaborata videtur, nec virilis res sed feminina ac suavis (si viris est bellum).  Non tempori enim, non homini opus erat tunc milite (tanto regia potestas interim augebatur quanto deminuta islamica erat vis) magis quam carmine et ludo; sic poeta demum fuit ille marchio, nobis imprimis notus carminibus suis, seu cultissimis (ita ejus sonetti italico facti modo) seu plebeja simplicitate pellucidis. Horum haec est 'serranilla' ('montanula' dicam?; genus quidem carminum fuit) quam omnes ferme ante noveramus quam academia esset reformata:

    Moza tan fermosa
    non vi en la frontera
    como una vaquera
    de la Finojosa.

(Iterum interpreti ignoscatis: 'Puellam pulchriorem in finibus non vidi quam vaccarum pastrix Feniculeti'.) Hic ergo poeta castellum quod videtis erigere curavit. Absolvit, nisi fallor, filius vel nepos.

Vix fratrem ante castellum cum cane dalmata videre potestis: qui huc amoenum in locum me duxit.

Spe salvi

Encyclicam lego Benedicti XVI (quam legere Vaticano situ potes http://www.vatican.va/index.htm). Stupeo primam legens partem, magis professoris quam pontificis propriam: de sensu hujus, illius vocis disputat, translationem notat ex Graeco in Latinum sermonem, interpretationem adducit Aquinatis, Augustini, Luteranam; Franciscus Bacon apparet breviter 'progressionem' defendens, suos exponit commentarios Emmanuel Kant. Prosa Ratzingerii oratio lineis paucis plurima percurrit placide saecula, ad 'Gallicam eversionem' procurrit, in Russicam denique, Engels alluso nec non socialismi scientifici patre Carole Marx, incurrit. Hic tandem invenimus eorum errores:

"Sed cum ejus victoria clare etiam animadversus est praecipuus Marx error. Ipse perdiligenter significavit quomodo conversio efficienda sit. Nobis autem non dixit quomodo res postea procedere debuerint. Pro certo plane habebat, ordine civium dominante suis rebus spoliatis, auctoritateque politica eversa et instrumentis productionis socialem ad rationem eversis, Novam Jerusalem effectum iri'.

Paululum ex tempore haec Novae Jerusalem mentio (nonne, Benedicte?) philosopho Trevirensi confutando. Sed, quid volumus? Confutandus tandem est judaeus Germanus:

"Ipse oblitus est hominem manere semper hominem. Hominem oblitus est atque ejus oblitus est libertatem. Oblitus est libertatem manere semper libertatem, etiam pro malo. Censebat, semel ordinata oeconomia, omnia ordinata esse futura. Ejus verus error est materialismus: homo, revera, non est tantummodo condicionum oeconomicarum fructus eumque resanare non possumus solummodo ex externo prolixas creantes condiciones oeconomicas".

Macte pappa! Quam nescius erat ille Carolus. Vulgaris materialista! Homo semper homo manet. Libertas libertas manet. Aqua, luce clarius.

Hactenus legi. Cras lectionem pergam, quam amoenam fuisse fateor. Intelligam tunc fortasse cur non modo socialismum Syllabus condemnaret, sed etiam democratiam et politicam feminarum potentiam.

In articulo temporis

Dies nubilus, tepidus, insipidus. Res eaedem sunt circa: cinereae, tristiculae, minusculae.

Qua de causa photographema affigam proximi decembris, diei vigesimi septimi puto, qui fuit gloriosus et frigidissimus. Tunc Mons Cajus sic emicabat candidus. (Hodie contra ne pedem quidem e nubibus producit.)

Valete omnes, amicae et amici, atque vita hac, quae brevis omnino, tepida subinde, insulsa est major pars, quantum poteritis fruimini.

Consilia patris

Ex Martha Pannonica consilia accipio paterna; ut bene intelligatis, non illius amicae ad me derecta, sed a primo Hungariae rege, Stephano, ad filium Emericum. Stephanus, nisi encyclopaediae mentiuntur, christianos fieri voluit hungaricos, circa millesimum annum nostri computi. Tunc islamicus orbis vigebat per orientales regionibus; in Hispania contra regnum andaluse dilaniabatur. Qualis micabat in Hungaria fortuna? Nescio. Sed Stephanus (quem scilicet pappa sanctum cito cecinit) tres quattuorve paginas consiliorum ad filium conscripsit, dubius fortasse sensus filii communis. Hoc maxime patet ex septimo eorum praeceptorum, 'de magnitudine consilii':

'Quando vero consiliis inest utilitas, nam a stultis et arrogantibus ac mediocribus, ut mihi videtur, non valent componi viris, sed a majoribus et melioribus, superioribusque ac honestissimis senioribus exprimi debent et poliri. Idcirco, mihi fili!, cum juvenibus et minus sapientibus noli consiliari, aut de illis consilium quaerere, sed a senioribus, quibus illud negotium propter aetatem et sapientiam sit aptum. Nam consilia regum in praecordiis sapientum debent claudi, non ventositate stultorum propagari.'

'Si enim gradieris cum sapientibus, sapiens efficieris; si versaris cum stultis, sociaberis illis, fatente Spiritu Sancto per Salamonem: Qui cum sapientibus graditur, sapientum erit amicus, nec stultorum erit similis. Et David psallit: Cum sancto sanctus eris, et cum viro innocente innocens eris, et cum electo electus eris, et cum perverso perverteris'.

Nescio, sed mihi non plurimum filio fisus Sanctus Stephanus videtur.

Gratias tibi pro documento, cara Martha!

Delibes II

Primo fabularum volumine Michaelis Delibes perlecto (insunt hae: 'Umbra cupressi oblonga est', 'Via', 'Carissimus filius Sisi', 'Etiam diu est') opinionem de incipienti auctore dare non recuso.

Primam legere ('Umbram cupressi...') amico non commendarem: mediocris enim historiola, dictio autem cum vaga tum ampullis plena. Non meum est judicium, sed ipsius auctoris, in hoc quidem commendabilis quod sententiam de se recte atque fortiter tulerit. Aliud in opere notandum puto: quod Avela sub adultae aetatis oculis considerata est, cum puerilis esset persona narrantis. Aliis fortasse non ita videbitur, sed equidem casu eam muratam urbem quam hodie Ávila appellamus hispani eadem aetate vixi atque ejus fabulae puer: et quam alia, quam diversa sunt mea pueri loca! (Quam omnino diversa, quam contraria etiam sunt, erant saltem ante quadraginta annos, puerorum atque adultorum loca! Aliquid falsum ex hoc redolent opera nonnulla.)

Contra splendidum est secundum voluminis opus ('Via'): quod vix crederes ex eodem calamo provenire. Hoc certe ex pueritia totum natum est: vitam ab pueris actam narrat Delibes atque res hominesque circum eos; nunc autem eam infantiam eumque locum dilexit auctor quae sibi fuerint: vallem scilicet cantabrum, oppidum Molledo-Portolín ubi ipse habitavit ex infantia. Exitus exinde excellens: qualitas fabulae patitur collationem cum egregiis operibus similis argumenti ('Silva animata' puta Wenceslai Fernández Flórez). Delibis dictioni (cum formulis quae dehinc jam auctori erunt propriae) altitudo est quae jam, nisi fallor, postea manebit. Denuo comperio nobis abesse 'originalitatem': plurimi, opinor, lectores idem sentierunt.

'Carissimus Sisi' bona fabula est. Vallidoletum denique ingreditur Delibes. Historiola adhuc sita est eisdem in annis qui puero Delibi fuerint: nunc autem thesin exhibet auctor (contra malthusianos) siquidem per artem scribendi ferme lateat nobis.

Quamquam tertium locum ex tempore habuisset, appendici est remota fabula 'Etiam diu est', a tyrannidis censoribus dilaniata, nec ab auctore, ut apparet, valde dilecta. Equidem paene totam legi, curiositate adductus censoria.

In summa, ex volumine mille paginarum, quattuor primae fabulae, duae excellentes, nihil ergo paenitendae. Ceteros editis voluminibus, lectionem Delibis pergam.

Delibes

In lucem eduntur opera omnia Michaelis Delibes. Hic fabulator pincianus (nam Vallidoleti natus est, anno MMXX: aetatis suae currit hic octogesimus septimus) si mihi paululum semper suspectus fuerat, cur legere constitui? Sed satis est causae: tres vel quattuor quas jam legeram fabulae nunquam displicuerunt. Hae nisi fallor: 'Folium rubrum', 'Quinque horae cum Mario', 'Sancti innocentes'; nescio an quarta.

Hos dies primum et septimum volumen (sola edita) dum lego responsum invenio. Est enim homo veteris regiminis (quod maxime averterat); non certe tyrannidis fautor deffensorque acerrimus (sicut exempli gratia ille Vizcaíno Casas), sed illam certe catholicam clausamque Hispaniam satis commode inhabitans: dominica die, missa atque venatio perdicum vel leporum, domi muliere puellulos curante. (Etiam hodie episcopi qui se christianos appellant amantes quasi sceleratos condemnant homosexuales; heri dicebat episcopus quidam, Balearicus puto, sacerdotes paedophilos excussans, 'quosdam adulescentulos hominum libidinem excitare'.  Delibem opinor longissime ab istis vesanis abesse.)

Alia autem multa propinquum, amabilem mihi faciunt illum auctorem. In primis certe vigor dicendi, narratarum rerum suavitas. Non ejus calamo gratia deest, nec in describendo plenitudo, nec (quod maxime me juvit) in humanis pingendis characteribus acuitas jucunditate commixta.

Etiam hoc in Delibes gratum est mihi, sincerus amor naturae rerum, siquidem venatorie vestitus (multo major enim doctrina ex ejus litteris demanat volatilium pisciumque quam florum et arborum).

Sed hoc est quod plus fortasse funditus me capiat: lingua Delibes, vetus et sincera lingua castellana, cujus echos, quale saeculum praecedens locutum est, hanc vel illam popularem sententiam inveniens, dum oculis paginas persequor, audire videor subinde. Non alienum mihi videtur, quod ille coevus sit patri meo. Nonne quid oedipicum erit in hac quae mihi sentio suavitate ex auctoris pinciani sententiis?

Serpens amplexus uterque

Nullus melior dies ad iter faciendum per terras altas numantinas quam hic anni novi incipientis. Soli eramus in strata. Anno inaugurando Soriam petiimus, frigidulam et apricam.

In templo Tozalmuri hos vidimus serpentes qui mutuo amplexu jam ex saeculo secundo et decimo exprimere videntur annum cum anno connexum. Siquidem uno et eodem pristino et veterrimo vivimus, novato sole ipsi nos fallimus quasi renascentes in renato temporis orbe. Illusio fortasse necessaria!

Luceat vobis annus totus sicut sol hodie nobis illuxit in altis Durii terris!

Hilaris et faustus sit vobis annus MMVIII

Vobis, amici qui legitis, amicae quae legitis, omnibus optima exopto; hanc imprimis laetitiam quae non extrinsecus, sed ex intimo nostrum emanat, quae non per risum dinoscitur ab aliis, sed a nobis ipsis ex conscientia probitatis et animi tranquillitate. Esto felix, cara, care.

Pruina

Sero experrectus (cum multum heri cum amicis comesum et potatum ad tertiam tandem vigiliam lectus me exciperet) rus diu percurro. Sed visus perit ictum ultra sagittae: omnia sunt in nebulis. Quinque gradus negativi. Herbae, arbores glacie candidas se monstrant: parvulam mundi partem video, sed quantum circumspicio formam, lucem, majestatem habet ultraterrenam.

Rusticus quidam praetereuntem me interpellat. Cursum retineo, ne inurbanum me praebeam. 'Bonam pruinam habemus!' 'Pruinane? Nequaquam. Hoc gelu est!' Sed quae est differentia? 'Gelu est plus!'

Pruina: quam hispani 'escarcha' vocamus. Hac ex parte etiam verbum audivi 'cencellada'. Nuper in Delibes novum lego 'carama'. In via rusticus me correxit: non 'escarcha', sed 'hielo'. Quot verba, quot pulchra et varia sermo meus hac in parva paeninsula suppeditat! Quot alia erunt aliis in locis, in America praecipue? Persaepe eis utendi dulcedo me cepit. Cur latine (tum quaero) hic scribo?

Sed latine scribo, et volens. (Ceterum tempus denique castellano est sermoni.) Et non modo ex aliorum verbis nostra lingua ditatur. Dulce est alios homines intelligere, eorum verbis uti. Sed etiam tu qui loqueris sermonem creas. Quisque enim sermo se abstracte intelligi sinit, abstracte dico, id est, praeter loquentium usum. Cur latine loquor, loqui videor quasi infans verba parum nota quaerens, viam perscrutans qua cogitata exprimere queam, conscius me persaepe nec brevissima nec aptiora inventurum. Ignorans, dum loquitur, velut infans agit: ideo suum exprimendi modum adquirere debet, quia praesto non erant dicta trita vel sententia quae, cum jam omnibus admissae essent, sensum eaedem facilius detegerent. (Facilius et, magna pars, breviore et lucidiore via; sensus etiam crassior.)

Forsitan quia infantem iterum me videam, latinum scribere placeat.

Laculus Le-mannulus

Caelum sine nubibus. Lux solvitur per levem caliginem.

Heri etiam non disputavi cum collega. Recens commentarius de educatione 'Pisa' vocatus alios commovit; alii autem commoveri non siverunt et notitias illius commentarii respuunt tanquam fallaces. In horum numero hesternus erat collega. 'Res non tam male se habent'. (Hanc opinionem odi: dici semper potest animo securo. Notionem inducit aliquem exaggerasse dicentem 'quam' male se habeant: non jam ponderandum est utrum male sint necne.) 'Tibi forsan aliter videatur; equidem judicium illud rectius puto'. (Cupidus non sum disputandi; hic collega mathematicus est; jam mense proximo ab alio collega, casu etiam mathematico, intemperantia verba exaudii de eadem re.) 'Vobis litteratis' (linguam tene, Thersita!) 'vobis litteratis semper praeterita fuerunt potiora; sed plures doctores vestrarum linguarum Universitas creat hodie quam nunquam antea!' (Mathematicum dixi? Arithmeticum dixisse debui.) 'Etiam nostro saeculo eduntur plures volumina Graeca et Latina quam quoquam alio'. (Hoc argumentum saepe in manibus est. De librorum qualitate abest aestimatio.)

Quid respondeam? Natale est. Tempus amoris, benevolentiae, pacis. (Casu lego nunc historicum quendam latinum in Hispanicum nuper interpretatum. Inter urbes quas historicus citat hae apparent: 'Treves', 'Mayence'. Quorsum haec Francogallica verba? Num novisset interpres hispanico esse sermoni vetera vocabula 'Tréveris', 'Maguncia', ad Augustam Treverorum, Mogontiacum proprie vocanda? Num scit ille saltem ubi sint illae urbes? Ex Latino vere interpretatur, an ex Francogallico, ut solebant interpretes centum abhinc annis? Non, tempus praeteritum melius certe non fuit.) 'Felix natale, care collega', dixi atque abii.

Ceterum hodie est caelum multo dulcius. Peior caecus non est quam qui oculis incedit clausis. Qui rosas vult videre, non lilia, non viola: rosas videt.

Ecce subfallax photogramma: parvus lacus irrigationis Lemannus videtur, nonne?

Historia Domini Quijoti Manchegui II

Ignatius Calvus fuit 'cura missae et ollae' (ita se ipsum ferebat).  Summum Cervantis opus in latinum vertere poena imposita est illi cum adulescentulus theologiae studeret in Seminario Toletano. Haec fuit causa. Imperatum erat ut cujusque discipuli lecto praeesset imago Christi crucifixi; Ignatio autem non erat nummorum satis ad emendum. Iterum atque iterum admonitus, ex duobus bracteolis metallicis rudem denique construxit crucem, ad cujus pedem titulum hoc adscripsit:

El que tenga devoción
verá en esto un crucifijo,
pero el rector, ¡quiá!, de fijo
cree que es el mal ladrón.

Tali poena damnatus, Ignatius implevit non classico sermone, sed illo macarronico sibi aptiore. Quod bene sibi vertit. Rector, primo capitulo lecto, ridens dixit puero: 'Sufficit, Calve, jam habes garbanzum aseguratum'.

Plura de Ignatio Calvo dicere parabam, sed qui Hispanum legat sermonem ipse videre potest, sicut Icosinatus fecit, hanc paginam: www.aache.com.

Omnibus lectoribus lectricibusque gratias ago quod legitis atque exopto beatitudines mille.

Historia Domini Quijoti Manchegui

Amici conspirant ad amicorum beatitudinem. Joachim, medicus emeritus cui olivas nuper collegimus, non modo holera et amygdalas, sed maximo studio colit hispanicas litteras, opus in primis summum Cervantinum illius Quixotis.

Jam tunc, cum oleas in horto vexaremus, de equite ambulanti atque de interpretatione in Hispania percelebri ejus operis in latinum macarronicum collocuti eramus. Equidem auctorem ignorabam, sed millies ex patre audieram illam ridiculam versionem notissimae sententiae initialis ('En un lugar de la Mancha, de cuyo nombre no quiero acordarme...') quam sine risu citare nequibat genitor: 'In uno lugare manchego, pro cujus nómine non volo calentare cascos...' Sibi quandam de illa versione notitiam tunc Joachim fuisse affirmavit, tacens alioquin.

Heri domi apparet: 'En tibi, ait, hic liber Ignatii Calvi: nuper editus est, mihique erat in loculis.' Aestimate vos quo stupore ipse acceperim, quo etiam gaudio, non sine pudore. Quod quidem gaudium majus etiam fit cum aperto libro prooemium legerem, latine macarronico exaratum ab ipso Joachine, quo messi nostrae dominum Quixotem adfuisse facetissime narraretur: 'Amygdali producunt (Joachim hortum describit suum) virentes smaragdas, et oleae margaritas pretiosas, qui dant nobis mansuetudine o post delicatum estacazum cum longum palum'.

Velim digniore plectro magnanimitatem Joachinis canere... Qua sit generositate vir ex studiis et moribus colligite. Cras de libro ultra scribam. Amico hodie est hoc totum.

Marthae donum

Nuntius ex officina tabellaria : magnum habent ad me missum fascem. Adeo, accipio: donum magnificum est Marthae Pannoniae, volumen totius operis Jani Pannonii. Editio est facsimilaris, secundum illam Viennae excusam in officina Caspari Stainhoferi anno MDLXIX, pulcherrima, ab Akademiai Kiadó Budae facta anno centenario quinto mortis episcopi Quinqueecclesiarum.

Meliores amicos habeo quam merui. Gratias tibi ago, Martha.

Sophia

Epistulam accipio (epistulam chartaceam, non earum quae nunc ordinatro solent domum inire) ab amico Theodoro missam, tanto gratiorem quanto magis inexspectata advenit. Katharina enim, Theodori uxor, puellulam peperit a.d. X kal. Decembres. Advenit cum litteris etiam photographema dulce quo videmus parvulam Sophiam in gremio patris jacentem: oculis nigerrimis et subiratis eam nos intueri diceres, nisi quod myopes cuncti sunt infantes ejus aetatis.

Sed genitorem vide: qua facie, qua beatitudine! Jam cecidisti, Theodore! Per hunc catulum blandum, debilem, innocentem, jam servus es factus in perpetuum!

Theodorus non est puer: paululum me minor natus est. Pater et avus simul erit.

Sed quid ad rem? Gaudeo quasi mea esset filia. Forsitan ad Bilbilim hos dies est iter faciendum, ut puellam natam, hodierni magi, adorandam visitemus. Faustus felixque sit annus vobis, Theodore, Katharina, parvula Sophia!

Moolaade

Stupeo hanc pelliculam splendidam televisorio contemplans, quo nihil solet apparere nisi quot nequam fabrefecit industria americana. Historiolam narrat senegalensem, de feminina ablatione et aliis. Quod mihi jucundius, quod emicat in opere hoc est, beatitudo illius societatis summo cultu et alta humanitate praeditae. Opus francogallicum et senegalense, nisi fallor, anni 2004. Pulcherrimum.

Et ningit. Foris candidus est mundus.

Echegaray

Questus eram quod nullam hodie Romani Rollandi fabulam bibliopolae offerrent Francogalli. Tunc autem, dum scriberem, aliorum in Hispania simillimorum memineram, non ex minimis poetis sexti et decimi saeculi, sed ex auctoribus majusculis habitis recentiorum proventuum. Quis nunc legit romantica dramata, puta Martínez de la Rosa vel ducem Rivarum? (Equidem legi, sed apud relegendos fateor nondum eos posuisse.) Hispanis etiam, cum ultro carpere festinemus quos nec novimus nec legimus, velox est risus contra inveterantes: ita principis Asturiarum uxor ludibrio nobis fuit, anno quo nuberet, quod sponsali dono marito dedisset opus blandum, amatorium, eorum qui epitheton patiuntur 'cursi' (subridiculum): de Larrae opere agebatur 'Macías'. Larram sane non legimus, at lecturos ludibrio habemus.

Nihil de Echegaray sub oculis inciderat. Sed hominem dignum meliore fortuna aestimabam. Administer fuit pluries oeconomicis rebus, et expedite functus est nec non bonis eventis. Mathematicus erat, rara in hac natione avis. Electus academicus Scientiarum orationem fecit qua multos a se abalienavit, ausus ibi dicere Hispaniam nullum ne mediocrem quidem mathematicum tot saeculis peperisse. Praemio Nobel insignitus, Chauvini nationali, sicut Rollandus, odio fuit. Immo pejus: juvenes tunc auctores spectabiles (Unamunus, Baroja, Machadus) publice questi sunt quod praemio ornatus fuisset.

Mense proximo opus ejus 'El gran Galeoto' emi. E bibliopola quaesivi quot eorum operum praesto fuissent. Nullum aliud, responsum fuit. Saltem hoc erat. Heri legi. Drama versibus contextum non pessimum est; aliquid Calderonianum redolet: patet cur neotericis displicuisset. Si quod optimum hoc scripsit, melior fuit Echegaray administer quam auctor.

De amore in bestiolas

Sunt qui eo modo domestica animalia et ament et tractent, ut non alienum quaerere videatur num ita viros et feminas ament ut feles et canes.

Janus Pannonius

Ex oris Danuvii cara mea Martha, quae litteras hispanicas in hungaricum studet sermonem vertere, ad me mittit carmen Jani Pannonii, de quo nihil audierat ignorantia mea. Ad rete universale curro, unde illum doceor in Slavonia natum anno 1434 cc nobili loco (avunculus fuit archiepiscopus), utrumque sermonem didicisse Ferrariae domi Guarini Veronensis, vita excessisse anno 1472, aetatis suae vix trigesimo et octavo. Sed en carmen:

De amygdala in hieme florente

Quod nec in Hesperidum vidit Tirynthius hortis
   nec Phaeaca Ithacae dux apud Alcinoum,
quod fortunatis esset mirabile in arvis,
   nedum in Pannoniae frigidiore solo,
audax per gelidos en floret amygdala menses;
   tristior et veris germina fundit hiems.
Procne, Phylli, tibi fuit exspectanda, vel omnes
   odisti jam post Demophoonta moras.

Pulcherrimum, nonne? De Phyllide et Demophonte legenda est secunda epistula ex Heroidum Ovidi. Gratias tibi, Martha! Valete.

Stolidus Koba

Lecta Grossmanis fabula alium de eodem tempore librum mihi commodavit Josephus (qui tabernae praeest ubi hebdomade quaque nonnulli cenamus amici: illum me viderat legentem, et nunc legit; sic eadem percurrimus volumina mutata vice). Commodatum scripserat anglus Martinus Amis; titulus 'Koba Terribilis: risus atque viginti milliones'.

Non est comparatio: illa fabula est; haec ratiocinatio cum de saeculo Stalinis (quem puerum 'Koba' vocarent) tum de accepta illius tyrannide inter occidentales, vel rejecta. Perlegi oblectatione, ita lectu facilis est, nec sine fructu, cum multorum adhuc ignorans essem. Durissimi certe fuerunt anni quos Russia sub Staline passa est: bellum civile, fames ucraniana, caedes non modo inimicorum, sed etiam inter amicos suspicari, carcere multare, cruciare, jugulare. Quod omnium stultissimum, tanta vis exiit quodam modo gratuita, inutilis. Cum saepissime accidit, malitia ab stultitia victa est.

Sed angli scripto aliqua desunt, aliqua supersunt. Id propterea evenisse credo quod simul auctor de suo patre (et aliis intelligentibus anglicis) etiam aliquid explicare conatur. Pater Amis, ut apparet, fautor initio Stalini fuerat. Sed cum simul utrumque temptet, nescio an neutrum ad unguem attingat. Ab historia enim desidero longiora, plura facta, more magis demonstrativo relata, rhetorico minus. Ab anglico autem latere pleraque superesse existimo: saltem non est mihi factum hoc oxoniense vel cantabrigiense studium loquendi de scriptoribus tanquam de collegis in ludo litterario.

Sed legite sultis: operae pretium est.