Plus de bulgis

De Diderot nuper loquens oblitus sum, ut accidere mi solet, quod incipiens dicere parabam.  Nam illud minime exspectabam ex opere philosophi ’illustrationis’, ut aliqua pars exarata esset latine.  Id stupui, stuporem vobis aperire volueram.  Meministisne, qui librum legeritis, loci hujus?

"Duxit me Viennam in Austria patriam suam, ubi venerea voluptate, quanta maxima poteram, ingurgitatus sum, per menses tres integros ejus splendide nimis epulatus hospes.  Illi rugosi et contracti, Lotharingo more, colei, et eo usque longa crassaque mentula, ut dimidiam nondum acciperem, quamvis iterato coitu fractus rictus mihi misere pateret.  Immanem ast usu frequenti vagina tandem admisit laxe gladium, novasque excogitavimus artes, quibus fututionum quotidianarum vinceremus fastidium.  Modo me resupinum agitabat; modo ipsum..."

Ita sequitur tantundem.  Iterum latina lingua ad euphemiam adhibita est, iterum auctor latine ausus scribere est quod proprio sermone nimis durum duxisset.

Sed in hoc capitulo xlvii non uno utitur sermone latino, sed cunnus polyglottus jam francogallice, jam anglice, jam italice gestas explicat amatorias dominae suae.  Etiam hispanice disertus est, quamquam ’vix occasionem habuit loquendi Matriti’.  Qua de causa mixta est narratio hispanica ex francogallico et castellano:

"Que la vie que j’y passai fut délicieuse!  Quelles nuits, dieux, quelles nuits!  Ay de mí!  Al recordarme de tantos gustos me meo... Algo más... Ya, ya...  Pierdo el sentido... Me muero..."

Cunnorum maxime cunniloquens.

Laetamen

Heri cum filia iter feci ad montes Guara (non longe ab Osca, a septentrionibus).  Longe spatiati sumus per Ibiecam ad meridiem, deinde ad occidentem ad monasterium usque Sancti Michaelis de Foces, redeuntes postremo ad Ibiecam.  Machinam photographicam non gerebam, sed telephonio munitus eram novo, eorum quae non modo loqui e longinquo sinunt sed etiam imagines capere, notulas exarare, dies natales cognatorum meminisse, tetrix ludere, ubi terrarum sis cognoscere, et milia ceterorum quae adhuc ignosco.  Ignosco, exempli gratia, quo modo imagines quas heri excipiebam huc prodam.  Conatus sum, sed frustra.  At discam.

Filia tristis est.  Qui potest, hic pulcherrimus flos vix in lucem apertus?  Nihil plus affert maeroris homini quam dolor nati.  Sed in melius ibit.  Habet in se quo progredietur.  Sed dum haeret, quam anxium cor!

Ne ipse claudicem, totus me do studiis et oleribus.  Horum terram laetavi equorum stercore quod nobis dono dedit amica Francisca.  Jam betae atque borragines multo plus arrident...

September iterum

Pluit.  Aestas recedit.  Hodie mane, jam tenui sum imbre currens, conspicere non poteram sidera quae proximis diebus caelum ornarant: luna, gracilia cornua facta, et Venus splendida, dum Mars Geminorum corpora transibat.

Morbi circumeunt.  Currere oportet, sistere non decet.

Bulgae loquentes

Cum nuper castellum visitarem Vincennes, notitiam dux dabat eorum egregiorum hominum qui ergastulis illis pro deversorio (sed inviti) usi aliquando sunt.  Inter eos Dionysius fuit Diderot, quem auctorem multis annis valde diligo duobus tantum operibus, sed splendidis, sententia mea, quorum tituli sunt ’Rameau nepos’ et ’Epistula de caecis ad usum videntium’.  Pauca opera hac epistula plus animum meum instigaverunt, quoad memini.  Ecce, exempli gratia, descriptio speculi a caeco inventa: ’speculum machina est quae rerum ectypa facit longe ab ipsis, dummodo erga ipsas opportune posita sit’.  Mirum, nonne?

Sed ut ad Vincennes revertar, dux ille in carcere per aliquot menses Dionysium Diderot fuisse narrabat, cujus carceris causam fuisse fabulam ’Gemmas garrulas’ --’Les bijoux indiscrets’.  Hujus operis titulum noveram, nunquam autem ipsum legeram, nec argumentum vel fabulae res quorsum iret sciebam: occasio est --decrevi-- legendi.

Nunc scio, non sine risu.  Fabula mi videtur inter vias spatiari monitorias --genus ’Epistularum persarum’-- et eroticas --genus ’Vinculorum periculosorum’.  Hoc summatim accidit: genius quidam, illis simillimus fabulae ’Mille et unius noctium’, regi africano anulum dat, quo anulo ante mulierem verso feminam coegit loqui, non ore, sed... cunno.  Ecce quod est ’bijou’: cunnus est disertus.

Adhuc Diderot ardentius amo.  Quod homines rideant non minores, immo majores, oculis meis, fiunt.  Alios etiam habeo libros hujus auctoris.  Nonnullum credo jam legisse, sed nunc ejus sermone legam.  Diderot habeo in duas vel tres hebdomades.  Laetus sum.

Clatri cuspidibus aureatulis: hi valde placent Francogallis.  Valete.

1793

De Victore Hugo, haec cogitatio e mente non vult exire: si adulescentulus hunc legissem auctorem, adamavissem.  Hoc malum habet aetas provecta, quod tot lectionibus natum est judicium, crevit (ut ita dicam) nasus, non candide sequeris qua ducere volet auctor.  Sed fateamur, qualis auctor!  Rhetorica cum eo videtur orta, fluentiam habet naturalem, copiosam, nimis dicerem copiosam, adeo ut fastidis aliquando et ’Novissimis --subiratus reputas-- duodecim antithesibus parcere potuisset!’

Ut cetera absolvam male notanda, illas aegre fero (quae in hoc auctore nimis saepe reperiantur necnon in aliis ex iis qui ’romantici’ appellari soliti sunt) appellationes ad ’infinitum’ atque ’ignotum’, illud saepe ad caelum caput, oculos tollere, oculos insuper in album actos theatrali convulsione.

Placuit contra propugnatio ejus pro miseris atque humilibus, et peroratio pro democratia, defensio lausque Revolutionis Francicae (his uti verbis non impediet nullus castitatis fastus), etiam cohonestatio Maximi Terroris in quem coegit --non Thersites, sed Hugo dixit-- historia vel rerum progressio, aut optimatum superbia atque neglegentia.  Et, de progrediendo tractans, mirum fuit invenire talem fidem, fidem tam sine dubitatione, qualis auctori nostro est, humanitati et historiae progressui in melius.  (’Deismum’ auctoris reputans, nonnullam praeteriens paginam legisse videbar Teilhard de Chardin.)

Etiam haec: invideo francogallis libertatem quam sibi magna rerum eversione pepererunt, nos Hispani vix hodie frui coepimus.  Vix hodie, non majorem facio rem: nam, exempli gratia, si voces civium ad ducentorum libertatem annorum assuefactae hic essent sicut in Francogallia sunt, ii tromocratae qui ’libertatem vasconicam’ aiunt defendere (et quorum argumenta vix intelligunt atque patiuntur quattuor vesani, et aliqui fortasse qui ex longinquo patriam intuentes magis paternam memoriam quam vivam nationem colunt), ii, dico, quantulum temporis manerent?  Sed illa Hispania inveterata manet, illa tacita hyssopi et mitrae, domino atque parocho oboediens, quae afrancesados heri condemnabat et omnem hodie moralem publicam condemnat quae catholica non sit.

Cum enim legerem ’Nonagesimum et tertium’ (Lutetiae emi et legi) ejusdem auctoris, cogitare non desinebam fuisse illo saeculo Hispaniam alteram et magnam Vendée, et illius inmanis rusticorum fanaticorumque recalcitrationis quam Lutetia quattuor debellavit annos, vix ducentesimo anno incipiunt summitti sequelae...  Nobis tunc defuit Hoche (vel Gauvain et Cimourdain, ut Victoris Hugo personis utar), pullularunt Lantenac et Imânus.  Quisquis deinde in hac paeninsula scripturus esset de miseris et de humilibus, ei scribendum erat sub vigilantia semper, saepe episcoporum anathemate.

Iterum prolixius quam rebar scripsi.  Ecce in imagine eburnea Ariadna, quam in Cluniacensi Musaeo vidi.  Valete.

Lex inertiae

Ad laborem rediens.  Chartas, pugillares, libros apparare.  Is labor, ut ita dicam, publicus.  Etiam ad privatos labores regressus sum: amicorum bloga lego (Sandrae, Neminis, Consalvi, ceterorum; Pastrix nondum reversus videtur) quae per multos dies omiseram, etiam meum relegebam ut meminerim ubi tunc essem.  Hic quoque labor est, nunc major, cum per aliquot hebdomades ne minuto quidem temporis ad album ordinatri oculos admovissem.  Hoc mihi maximae molis est; mos est mihi volupque papyros legere, hoc contra televisificum lumen paululum displicet.

Victor Hugo, Lutetia.  Aliquid scribere conabor.  Molis est imprimis incipere.  Inertiae lex, eam jam Newtonius detexit esse, fuisse, futuram esse legem universam totius orbis (quod nobis inertibus haud minimo gaudio est).

Ab Lutetia inciperem (oculis redi Sequanensium rerum plenis), sed cras.  Procrastinans incipio...  Malum...

Ceterum, quam pauca photogrammata excepi!  Nunc nequaquam paenitet, nam multis horis spatiatus sum sine pondere...  (Lex gravitatis: alia Newtoniana lex, per quam placet perambulare sine theca, sine pera, sine bursa...)

Sed aliquando machinam mecum gessi.  Illo quidem die, quo ad silvam et castellum Vincennes me contuli.  Quo vocabulo Vincennes latinius dicam?  A, omnis labor, semper labor ignorantibus improbus...

Reditus

Redeo.

Hac maxime de causa scribo, quia facilius est scribere quam cogitationem enodare num scribendum sit annon.  Etiam fides ad amicos me movet, quos pagina paravit, et gratia ipsi paginae habenda: quam multa scribendo discitur!

Summatim: sequar.

Haec tecta Lutetiae sunt Parisiorum.  Ibi nuper fui.  Sed de Lutetia, cras.

Anguis novus

Ex montibus revertor serpens pelle mutatus, ut totus videar novus.  Quod jam pridem non fecerat, computatrum cupidus aperio, bloga amicorum quaesiturus.  Reperio autem plerisque aestate quiescendum esse, nisi forte forti Nemini, e kentuckiano floridensi facto, pauloque pluribus.  Ipse regredior mox mox profecturus, ita ut dubitarem si operae pretium esset silentium polluere quod, si longius producerem, magnificius et sollemnius (quare nolite quaerere) videretur.  Sed invenio commentarios vestros, quos non legeram, et non paucos vestrum doceor in hanc paginam intrasse per hos taciturnitatis dies, quod movet me et quasi cogit dare vobis gratias, quibus pietas in amicum huc accedere suadet.  Gracias igitur vobis qui venitis.

De me nihil novi.  De Victore Hugo, si vacat, plura dicere vellem: sua legere pergo, homo placet adhuc, immo in dies magis, quantum in senio potest.  Nam --non semel hoc animo volvebam--, si, ita ut senex trium milium annorum ejus opera lego, legissem juvenis trium lustrorum, multo majore fortasse suscepissem amore, multo vehementius amplexus essem, ille mi fuisse potuisset quod olim fuerunt Balzac, Hoffmann vel Dickens.  Argumentum paululum stultum, satis intelligo, nam nihil aliud exspectandum erat in aetate provecta nisi frigidior amor, tepidior vehementia.  Sed hoc volebam dicere, multa in Hugo miranda invenio, quibus affectus et reverentia juvenum exspergisci possent.  Et, prae illo, quantum in auctoribus francogallis inveniri solitum est, multum et natio hispana et lingua hispanica paginis adsunt Victoris Hugo.

Piget quod vix relegere queo.  Ignoscatis si menda multa inveneritis.  Valete in proximum.

De erroribus

’Miserabiles’ Victoris Hugo lego.  Nihil hujus auctoris legeram, jam tempus erat.  Beatus sum, qui tot magnificae manent mihi fabulae ad aestates inlectae provectae aetatis.  In capitulo I iii 4 quidam nequam tolosanus carmen hispanicum canit.  Ecce:

      Toda mi alma
      es en mis ojos
      porque enseñas
      a tus piernas.

Carmen hoc liquet non ex hispanis cantoribus auditum aut in quopiam libro lectum sed ab auctore ipso scriptum francogallo, nam duo menda continet qui et nunquam et nusquam, nisi fallor, hispanicus quisquam commisisset sermocinator:  Legitur enim ’es’ pro ’está’, atque prave adhibita est praepositio ’a’.  Quorum quidem alterum magis in dubio esse potest, sed illud primum etiam soloecismus est quod vocare possumus ’character’ omnium proprium qui nondum hispanico sint omnino potiti sermone.  (Quam ardua distinctio, inter ea quae ’son’ et illa quae ’están’!)

Enimvero, simulac Hugonis menda legi, harum memini paginarum quas soloecismis ipse magnifice conspergo.  Et, alio in aliud trahente, memoria repraesentavit amicum quem nuper in via forte conveni:  ’Gratulor tibi, amice (inquit), de blogo Thersitae quod legere soleo.’  ’Gratias ago.  Num placet tibi?’  ’Placet atque delectat.  Nonnullus, verum est, hic illicve error inveniri potest, sed omnino lectu est dignum’.

Hanc ultimam sententiam oblitam benigne ignoscerem.  ’Duos annos jam has paginas exaro --mecum reputavi-- nullusque adhuc mendum indicare ullum pius fuit, praeter hunc cujus nunc primum ore illud audio verbum.’  Enimvero, aliquot menda certus sum ’character’ esse oportere minervae auctoris, multisque ex lectoribus illa notanda esse.  Qui esse potest, ut nemo lectorum ea pietate erga me usus sit notandi atque indicandi menda characteristica?

Plura de re dicerem, nisi abeundum esset mi in augustum.  Dum valere vobis toto corde jubeo, gratias ago maximas, quia menda si minus correxistis, fideliter saltem legisti nugas.  Pancratice valeatis!

 

Hortulus

Aestas mea hucusque agricola est omnis.  Longe sunt filiae, amici in itinere sunt.  Qui domi manemus, ad olera attenti sumus.  Optimum 'tajin' proxima obtulit nocte Francisca, cui hortus parvulus sed diligentissime excultus est.  Sunt in eo lycopersica, betae, carotae, melongenae, cepae, et alia hac regione minus nota, quae inter rubus ille quem francogalli appellant 'cassis'.

Quam digna memoria cena, cadente nocte, apud rivum pistrini!  Silentium noctis et strepitus aquarum nos audiebant colloqui de omnibus deque nihilo...

Lycopersicum ad Ludovicum

Ecce primum lycopersicorum pomum quod ad rubeum advenit colorem.  Non bene memini, dixerimne primum an optimum, sed cum primum idem optimum mihi esse videatur, hoc tribuo, dico, dono et do fratri Ludovico bracarensi et una omnibus amicis qui has insulsas legeritis paginas.  Si ad acetaria adesse nolueritis, saltem his lineis ipsis notitiam dabo veram et fidelem virtutum, saporis, excellentiae vel mediocritatis lycopersici hujus exspectatissimi.  Valete plurimum, et sub umbra si poteritis, hoc ardentissimo die.

Melongena

Quam audax fui qui has paginas scriptum pronus me jeci sine facundia, sine scientia, sine doctrina.  Sed cum coepissem, quid exitus forti manet nisi pergere?  Nam timidus nolo videri.  Alacriter scribam, quo videbor modo stultus, ignorans, ardelio, timidus numquam.

Ignorantia tunc plus patebit cum in arte nova exerceberis.  Ecce Thersites agricolarum novissimus, qui praeter ligonem aut lycopersicum nulli ferro aut herbae nulli vocabulum proprium tribuere scit.

Solanum melongena nomen est a Linnaeo huic oleri attributum.  Ex libro botanico quaesivi.  Unde nomen traxit suecus ille?  Nescio.  Noverantne romani vel graeci olera huic similia?  (Ipse nihil recordor.  Oblitus sum ciborum quibus tribus annorum milibus utebar.  Memini tamen panis secundi quo domi matris oleo intincto vel butyro maxima fruebar voluptate.)

At jam melongenae sunt in horto.  Crescunt nigrae, caeruleae, purpureae.  Sed lycopersica adhuc viridia sunt.

Ventorum pecten

Amicitiae heri traxerunt nos ad Sanctum Sebastianum (vel Donostiam).  Dives oppidum, heri splendidum, jucundum.  Rhombus suculentus in portu.  Spatiamur deinde per litus usque ad 'pecten ventorum' Edvardi Chillida.  Optima loci haec sunt: ventus frigidulus et odor salsedinis.

Acerbi

Ardeo lycopersici ut rubeant!  Sed adhuc viridi sunt colore!  At quam aestivo odore!

Negrín

Inter libros quos junio mense clausi unum nolo praeterire sine commentario, quamvis minimum.  Nam vitam narrat hominis qui inter nobilissimos simul atque ignotissimos est saeculi hispani praeteriti.  Quis enim quid scit de Johanne Negrín?  Quaenam institutio est illius dicata honori vel memoriae consecrata?  Quod lyceum vel collegium vel nosocomium nomen gerit illius qui primus fuit publicus minister extremis II Rei Publicae annis?

Lectio hujus libri (Moradiellos, Juan Negrín, Península) hominem aperit bonum, vel bonum in itinere ad optimum, divite loco natus, si minus nobili, cujus ingenium pater ditavit ad universitatem germanam mittendo ferme puerum, ubi eluxit, et unde regressus est medicus factus inter primos eorum qui novam saeculi physiologiam condiderunt.  Etsi in Civitates Foederatas Americanas studia continuaturus ire volebat, munus accepit, ab egregio medico Ramón y Cajal traditum, scholam regendi physiologicam Matriti.  Ibi ergo versatum, scientiae totum deditum, mediocris tyrannis militis Primo de Rivera ex laboribus ejecit, paulatim politicis rebus attentiorem.  Factionem socialistam sequax, evenit deinde Res Publica, postea militaris vis... 

Hic fuit astrosus eventus viri qui locandus erat inter primos Hispania sapientes: in Hispania nasci, in illa Hispania, nondum satis longinqua mea sententia, fratrum fratres trucidantium.  Si discipulos Negrín audieritis (quorum nominibus unis admiratio est: Severus Ochoa, Franciscus Grande Covián) egregium fuisse illum hominem atque magistrum liqueret.  Sed qui homines de Negrín loquuntur?  Qui bello civili adfuerunt, vel animo adsunt adhuc.  Illis omnino hujus fortis ministri figura deformata est odio, furia, doloribus.  De quibusdam diurnariis nostri temporis, potius tacendum est: de eorum furiosis scriptis silentium est ratio piissima; ceterum Negrín ille, quem delineant, inverosimilis est.

Paginas volvens hujus libri, virum mirabilem cognoscere coepi de quo notitia omni nobis ablata erat.  Quam longae sequelae illo sunt bello nefando!  Multi ablati sunt nobis.  In hoc, virum abstulerant cujus vita, cogitatis, moribus, tranquilli, contenti, immo elati Hispani possemus esse.

Spes

Quas numquam edimus cynaras

pulcherrimi facti sunt flores.

Qua voluptate non fructus es amara,

oculis carpes occidente sole.

Le temps des cerises

Abit jam hora cerasorum...  Tot erant, tam rubra, tam dulcia...

Dicitur dives esse III

Est utcumque epimythion historiolae.  Cum gratias agerem Mariae maximas atque sollertiam gratularer, hoc a muliere (puellam jam illam esse desinere demonstratum est) responsum fuit:

--Ut vera dicam, difficile non fuit illud invenire.  Tot quot nihil tibi responderint, scisne quae sit causa?  Gravari noluerant.  Operam re vera non dederunt.  Si serio quaeris, invenies.

Hoc de  me imprimis dici poterat.  Non autem erubui.  Rem considerabam.  Multi certe a me interrogati, quod in promptu haberent responsi, id dederant: sciebant enim me non ignorantia periturum, sospitemque fore sine quaestionis enodatione.  Sed Mariae verba amaram redolebant ex universitate experientiam.  Nequaquam primum quid simile percipio.  Quod tot quaestiones ibi maneant irritae nihil mirandum habet.  Quot vero professores pili faciunt discipulorum quaestiones!  Homines universi parvi aestimamus ceterorum quaesita, sed in iis quibus docere munus, gravius est scelus.

Sed, omissa philosophica hac vilitate, cujusdam professoris memineram qui operam certe dedit meae quaestioni solvendae duasque paginas a se exaratas ad me misit.  Caput hoc erat epistolae: nollem putare, quamvis ampla nobilisque fuisset sermonis latini historia, omnia ex illo evenisse idiomate; errorem capitalem fuisse anglicam linguam per latinam intelligere conari, et jam vocabula illa ’accusativum’ et ’dativum’ longe abesse ab studiis severioribus anglicanis.  Credo illum quaestionem non intellexisse.  Hoc ipsum autem, nonne deplorabile?  Historia abest ab studiis nostris.  Historia despecta est.  Historia non est.  Quaestiones historicae non intelleguntur.  Non est aspectus ’constructionista diachronicus’, ut verbis utar illius Dirk Noël.

Et maxime in grege nostro absentiam fleo historiae.  Decem abhinc annos, quid aio?, viginti abhinc annos, cum primum editum est in lucem Dictionarium Etymologicum Latinum-Hispanicum Jacobi Segura Munguía (opus excellens, praesertim in loco talibus deserto operibus, cujus titulum omnia dicit), quidam professor dictionarium Segurae nescio qua de causa condemnabat (nisi ex invidia ducebatur, vitium sane hispanicum) et in fine exordii candide clamavit:  ’Hoc dictionarium legens, diceres latinum fuisse non modo vocabularium hispanicum, sed etiam dimidium vocabularium francogallicum atque anglicum!’  Misellus!

Dicitur dives esse II

Nodus ut exsolveretur satis esset, mihi saltem ignaro, haec demonstrare, a) illam figuram syntacticam origini defuisse linguae britannicae; b) ipsam contra apparuisse saeculis maximi influxus atque auctoritatis linguae latinae, id est ferme inter saecula duodecimum et sedecimum.  Hoc tantulum, quo contentus fuissem, nemo docuerat.

Est Maria non modo puella studiosa et amicis intenta, sed inquisitionis per interrete domina irrefragabilis.  Hoc mense junio, cum de re summatim colloqueremur, ’per rete quaeram --inquit-- et respondebo’.  Incredulam adhuc arrisionem in vultu gerebam cum, ipso illo vespere, in theca epistolari electronica litteras habebam marianas casum exsolventes.

Quam facile est sapienti quod arduum ignarus putat!  ’Hoc unum difficile fuit --aiebat Maria--, nomen figurae invenire; nomine parato, statim aderant documenta’.  Haec enim sunt: volumen Antonii Warner (’Complementatio in anglico medio et methodologia syntaxis historicae’, London 1982), acroasis Olgae Fischer (’Mutatio syntactica atque vocabulorum inductio’, in Gerritsen et Stein ’Internae atque externae causae syntacticae mutationis’, Berlin 1992), et quae plus lucis ad rem affert, Dirk Noël ’Constructio nominativi cum infinitivo in extremo anglico recenti: accesus constructionista diachronicus’, in Diurnis Linguisticae Anglicae (augusto MMVIII).

Nisi cupiditate celeriter legendi falsus sum, illae hypotheses supra dictae satis comprobantur, et figuram ’nominativi cum infinitivi’ latinam possumus ducere, et saeculis confirmare mediis in anglicam linguam introductam.  Ne longior fiam, en primum exemplar illius figurae ab Noël citatum:  ’Pulver of vitriol combuste ... is seid to availe agayns polipe in the nose’: haec sententia legitur in libro anno 1425 circa edito c.t. ’Treatise fistula’ et qui interpretatio est codicis latini de re medica, auctore J. Arderne.

Primi omnes occursus hujus figurae in libris inveniuntur e latino sermone emanantibus, quo major fiat originis demonstratio latinae.  Ecce alterum exemplar, in interpretatione Legendorum Aureorum Jacobi de Voragine (a Wilhelmo Caston anno 1483 in lucem edita s.t. The golden legend):  ’Margaryte, whyche gemme is white lytyl and vertuouse...  The virtu of thys Stone is sayd to be ayenst effusyon of blood’.  (Orthographiam imitor, nisi quod ille articulus ’the’ primi exemplaris scriptus erat per litteram illam quae ’p’ videtur cum hastili longo...)

Dicitur dives esse

Anglicam non calleo linguam, sed adeo sumus illa circumfusi ut difficile refugere possit cupiditas vel minima sciendi.  Mihi quidem aenigma quoddam vexabat, quod nuper solutum duco.

Multos abhinc annos quaedam anglica profestrix, cum de grammaticis rebus colloqueremur, certiorem me fecit figuram esse quandam anglico sermoni latinae syntactice simillimam, ei scilicet quam ’nominativi cum infinitivo’ appellant britanni, has proponens sententias velut eadem ferme praeditas significatione:  ’it is said that he is rich’ (quasi ’dicitur eum divitem esse’) et ’he is said to be rich’ (quasi ’dicitur dives esse’).  Quod perutile aestimavi, nam, cum discipuli nostri saeculi anglicas plerumque discant loquelas (pueri nos francogallicis tantum studebamus), non absonum visum est illa anglica proponere exemplaria discipulis comparanda tempore opportuno.

Ita nonnullos feceram annos, cum repente (quare nescio, sed notiones interdum apparere videntur sine causa et praeter occasionem) aperte reor illi figurae syntacticae originem esse latinam potuisse, ipsam figuram esse inquilinam tantum anglico sermoni.  Ex puncto quo venit hic cogitatus in mentem e sapientioribus inquirere coepi de origine et historia typi syntactici illius (nominativi scilicet cum infinitivo) in gratiosae majestatis sermone.  Brevi, nemo valuit ne minimum quidem dicere, siquidem cathedrarii nonnulli anglicae linguae interrogati fuerant a me ex universitate studiorum, itemque aliquot interpretes experti nec non sapientes ulli linguae nostrae per litteras et per rete.  Nemo, ad hunc mensem usque junium, quo discipula Maria nodum exsolvit.