Ecce me domi quietus.  Nec febris regressa est, nec ullum dolorem patior.  Sed in tanto pavore ille morbus est, ut imprimis caveatur contagio, nec ipse ausus sim jussa spernere medica, non quia mihi timeam, sed dicta metuo eorum quibus summum est numen Securitas.

Sed forte libris non careo.  Unum lego cujusdam Kagan, historici, de bello Peloponnesiaco, interdum cum altero commutans: memoriae Mario Onaindia c.t. ’Pretium libertatis’.  Plura forsan alio scribam die de his libris.  Valete.

Heri quidem, ne longius abeam, per Caesaraugustam spatiabar cum Ludovico.  Huic antiquo amico morbus quidam corripuit quo negotiis atque otiis multis prohibetur; qua de causa nunc ad mathesim quamque totus incumbit, physicam et mathematicam imprimis.  Medici Ludovicum monent ut longe perambulet, itaque difficile est eum convenire sine prolixa coloniae perlustratione.  Ecce nos ergo sursum deorsum vias caesaraugustanas currentes (illi insuper non satis est placide incedere, et super omnia gradum amat incitatum), cum tandem ego jam fessus atque anhelans, mihi deprecans iter infinitum, Ludovico exhortor ad exhibitionem pictoricam visendam.  Intramus.  Locus est amplus et amoenus; picturae non spernendae sunt, etiam nos eramus soli.  Sed cum tabulas admirari conabatur Thersites, nihilominus Ludovicus ad sermonem redit quem via texuerat.  Qua de re, nisi mathematica?  Ecce denuo Euler et doctrina de ’minima actione’ (novistine? equidem nequaquam), cui his diebus totus est deditus.  Facetum par, visu dignum, alter tabulas contemplari conans, alter doctrinam ’minimae actionis’ explicans multis manuum actionibus!

Nam vide quid accidat mihi seni.  Nihil intellegebam.  Magis magisque in dies, nihil intelligere videor.  Stultior in dies fio.

Inter studia antiquitatis graecae (quibus nunc magno gaudio incumbo), librum nuper legendum sumpsi, in lycei bibliotheca inventum.  Nomen: ’Archimedes’.  Quid scis de Archimede?, ex me ipso quaesii.  Pauca, nihil.  Nescio quid de diademate et lavacro, de heureka et speculis ustoriis.  Lege ergo haec: non vitam, sed opera narrat.  Nimis multae aequationes ibi sunt, sed...  Denique librum sumpsi atque illa ipsa nocte legere coepi: ecce Thersites in lecto, formulae studens lunularum Diophanti: geometricum problema, eorum quae sibi non difficilia ducere solebat.  Intellexit postremo, vel intellegere credidit, et dormivit.  Sed postridie, cum resipisceret, librum apud se apertum repperit, illud problema aspicit lunularum: oculis contemplatur delineationem, lineas perlustrat, mente nihil capit.  Ubi erat illud quod vesperi intellexerat?  Abierat, exierat, perierat.  A, Thersita (tunc cogitavit), diphthongis et casibus stude, geometrica et mathematica sapientioribus relinque!

Illud tunc cogitavi.  Sed forsan mutabo consilium.  Vale.

Pauca nunc placent.  Cum temporibus nubilis accidit, multa lego; animus, impotens dandi, gratus accipit.  Sors in manibus posuit 'Fabulam Ferrariae' Georgii Bassani.  Paulatim ad ejus longissimas, perplexas sententias assuesco.

Ferrariam (novistisne?) pulcherrimam inter urbes, quas novi, duco.  Quis enim dubitet de maximis, Roma vel Florentia?  Sed illae parvulae, Ferraria, Sena, Lucca!

Hoc etiam suppeditat fabula Bassani, quod, legenti cum charta geographica, suas vias, aedes, hortos recordatur formosos.  Digitus per chartam ambulat, sicut olim ipse dominus ambulavit: via Salingerra, Porta Reno, Viale Giovecca...  Veniunt in mentem Schifanoia, la palazzina di Marfisa, jucundus ille apparitor, Pietro, qui radiophoniae studebat...

Temporibus frigidioribus, quam dulce solamen invenimus nonnulli in chartis papyraceis!

E lecto surgo claudicans (crus sinistrum dolet, dominica die male cecidi), aquam bibo et ad lectum denuo accurro, avens scire quid sit de Lisbeth Salander.  'Personam incredibilem', dicebat alio die nescio quis.  Quid ad rem?  Ducentae manent paginae.  Abeo ad legendum.

Hujus auctoris nonnulla legeram, notissimas fabulas inter alia (celeberrima, puto, ’Orbis beatus’ est), sed locum in corde servo facetae narratiunculae c.t. ’Crome Yellow’ (in hispanicum sermonem interpretatus fuit ’Scandali Cromi’) et brevi collectioni acroaseon ex qua domus editrix Losada parvulum librum fecit viridi involucro quem nescio quis reddere oblitus est ideoque perdidi.  In ’Luteo Cromi’ illum ’anglicum humorem’ primum inveni qui maxime me delectat, commixtus praecipue cum illo humanitatis conspectu quem vocare possemus ’rationalem’ et ’liberalem’.  Illam fabulam legens simul inscius legebam Darwin, Bertrand Russell, Evelyn Waugh aliosque auctores de quibus tunc forsan notitiam nullam habebam.  Bonus auctor, ut aliquis dixit, suos majores litterarios creat vel collegas in scribendo.

De collectione viridi, c.t. nisi fallor erat ’Themata et variationes’, illum imprimis recordor ’Unum et plures’, de polytheismo mediterraneo et monotheismo desertorum locorum.  Ibi primum aliquid ’sociologicum’ legi de religione.

Nunc ’Ad marginem’ lego, paginas juveniles ingenio et lepore plenas.  Risi cum, de Tibetia scribens, dicit civibus europaeis, qui Churchill et Mussolini tunc paterentur, magnum fuisse solamen invenire longinquam in Asia nationem cujus mores atque instituta fere nullum aspectum habeant qui non plane stultus sit.  Sensus minime correctus, adulescentuli paucorum annorum!

Hoc meditabar cum, nubibus e caelo versis, lunam conspicio clarissimam inter Aldebaran et Capellam, Marte rubrum caput tertium adponente Geminorum capitibus.

Fabula judicialis agebatur integra.  Judex (quae mulier erat; etiam mulieres erant judicis apparitrix, accusatrix publica et patrona professorum) quemque vicissim loqui jussit.  Causam primo aperuit mater: magnum sibi esse amorem justitiae, qui amor moverat imprimis; professores animadvertendos esse; quorum nec primam nec unam victimam filium fuisse suum.  Pars facetior secuta est, puero deponente: se professores semper oboedire, nonnullos autem se odisse, illam magistram praecipue tutoremque; illo die, quo laesus est, nihil aliud se egisse atque sodalem adjuvare conari, sed repente magistram in se impetum fecisse, qua de causa... cetera.

Locuti sunt deinde professores.  Equidem miserebar administratoris, qui homo timidus nunquam antea coram judice se viderat: vultum rubrum gerebat, quasi reus foret, oculis lacrimantibus.  Claudicante voce explicavit pueri gestas, quas innumeras continebant lycei annales.

Repente res ad finem currebat.  Accusatrix publica sententiam rogata postulare coepit, magno omnium stupore (meo saltem, qui rebar accusatricem accusare debere), liberam absolutionem professorum, cum medici nullum damnum in pueri brachio reperire potuissent, nullum acti contra legem documentum aut testem attulissent mater puerque.  Advocatae professorum nihil reliquit dicendum, haec nihilominus peroravit, argumenta repetens accusatricis.

'Visto para sentencia', clamavit judex, eximus.

Vita in lyceis facetior in dies fit, videor plura de re scripturus.

"Duxit me Viennam in Austria patriam suam, ubi venerea voluptate, quanta maxima poteram, ingurgitatus sum, per menses tres integros ejus splendide nimis epulatus hospes.  Illi rugosi et contracti, Lotharingo more, colei, et eo usque longa crassaque mentula, ut dimidiam nondum acciperem, quamvis iterato coitu fractus rictus mihi misere pateret.  Immanem ast usu frequenti vagina tandem admisit laxe gladium, novasque excogitavimus artes, quibus fututionum quotidianarum vinceremus fastidium.  Modo me resupinum agitabat; modo ipsum..."

Ita sequitur tantundem.  Iterum latina lingua ad euphemiam adhibita est, iterum auctor latine ausus scribere est quod proprio sermone nimis durum duxisset.

Sed in hoc capitulo xlvii non uno utitur sermone latino, sed cunnus polyglottus jam francogallice, jam anglice, jam italice gestas explicat amatorias dominae suae.  Etiam hispanice disertus est, quamquam ’vix occasionem habuit loquendi Matriti’.  Qua de causa mixta est narratio hispanica ex francogallico et castellano:

"Que la vie que j’y passai fut délicieuse!  Quelles nuits, dieux, quelles nuits!  Ay de mí!  Al recordarme de tantos gustos me meo... Algo más... Ya, ya...  Pierdo el sentido... Me muero..."

Cunnorum maxime cunniloquens.

Filia tristis est.  Qui potest, hic pulcherrimus flos vix in lucem apertus?  Nihil plus affert maeroris homini quam dolor nati.  Sed in melius ibit.  Habet in se quo progredietur.  Sed dum haeret, quam anxium cor!

Ne ipse claudicem, totus me do studiis et oleribus.  Horum terram laetavi equorum stercore quod nobis dono dedit amica Francisca.  Jam betae atque borragines multo plus arrident...